Silk Road Mountain Race

Een nieuw avontuur een nieuw verslag en wat voor één? Hoe en waar begin ik aan?

Toen ik vorig jaar tijdens de Highland trail, een  bikepack wedstrijd in Schotland, aan de klap geraakte met Nelson Trees over een tocht die hij organiseerde in Kirgizië was ik nog niet direct van plan m’n koffers te pakken. Terug thuisgekomen zocht ik toch meer ff op waar Kirgizië zich ergens op de wereldkaart situeert en wat voor natuurpracht en adembenemende bergen dit land allemaal te bieden.  De interesse in deze tocht was meteen gewekt. Na maanden van voorbereiden stonden berten en ik op dinsdag 13 augustus met onze koffers gereed om via Moskou naar Bishkek te vliegen. Bishkek de hoofdstad van Kirgizië en startplaats van de tweede editie van de silk road mountain race. Na een lange zoektocht naar de juiste setup van wat en wat niet mee te nemen was het eindelijk zover.

In Biskek hadden we nog een paar dagen voor de start om de laatste details in orde te brengen en de fiets tiptop te zetten voor de start op zaterdag. Vele deelnemers waren reeds enkele dagen of zelfs weken eerder naar Kirgizië afgezakt om alvast aan de hoogte te wennen of de jetlag te verwerken. Berten en ik deelden een gezellig kamertje en de enige hoogte gewenning die wij deden waren de trappen van het hotel. Van parcours verkenning was er geen sprake, al bekeken we de papieren versie wel dagelijks... Zaterdag kwam net op tijd, de goesting om te starten was erg groot. Na enkele dagen van eten, drinken en slapen stonden de beentjes gespannen om eindelijk de eerste trappen te geven. Met ruim 130 vertrokken we om 9u voor onze ruim 1700km de pampa’s is. We vertrekken aan de vlaggenmast nabij Orto-Say om vanuit het hotel daar te geraken moesten we al een half uur stevig aan de bak. Ik stond al in't zweet en was duidelijk niet alleen die de eerste druppels al verloren was. 

Het vertrek is onmiddellijk omhoog, na de smog van Bishkek is het nu het stof dat longen extra aan het werk zet. Het pak rekt onmiddellijk uit, na twee uur worden we een eerste maal getrakteerd op een stevige regenbui! Het regenpak wordt boven gehaald en het komt er met bakken uit. Na een half uurtje is het weer droog zn ik bol verder naar de voet van het eerste obstakel op onze route, de befaamde Kegety pass.

De constante weersveranderingen zorgen ervoor dat er constant gerommeld moet worden opzoek naar de juiste kledij. Het is iets wat eigen is aan de race zal later blijken. Ik start na enkele uurtjes rijden aan de effectieve klim.

Het begin is droog en warm, het is prachtig rijden en het pad brengt me geleidelijker hoger en hoger. Opnieuw begint het zacht te druppelen. De druppels worden dikker en dikker de temperatuur daalt met elke meter die ik stijg! Op 2500 meter sta ik voor de eerste maal in “full battle dress”. Winterhandschoenen, muts, regenpak, ... the full monty. De regen gaat stilaan over in smeltende en uiteindelijk echte sneeuw. Ik zit nog niet op 3000m en vraag me af hoe het er 1000m hoger aan toe zal gaan! Ik klim rustig verder, kan overal goed blijven rijden en de wind zit mee. Ik rijd ondertussen in een sneeuwlandschap, prachtige “silky roads” om door te slingeren! Ongelofelijk, we zijn enkele uren onderweg en zitten in een totaal andere en onbekende wereld. Af en toe kom ik nog andere deelnemers tegen of zie ze boven of onder me rijden. Ik moet een eerste keer aan een bergriviertje m’n bidonnen vullen en zet snel m’n weg verder. Hoe hoger we komen hoe minder vat de koude op me lijkt te hebben. Het laatste stuk van de klim staan we een eerste keer naast de fiets. Hike a bike... duwen, trekken en sleuren aan de velo om deze over onberijdbaar of te steile passages te krijgen.

Op de top staat een ijzige wind, asap dalen is de boodschap. Van rijden is de eerste honderden dalmeters geen sprake. Het is springen en glijden naar lager gelegen stukken. Uiteindelijk begin ik terug te bollen en daal zelfs in een verwarmend zonnetje verder af. Ik daal tot 2500m om daarna direct aan een tweede klim te beginnen. Ik bevind me in de Karakol Valley en klim opnieuw naar een stuk boven de 3000m. Het schemert als ik boven kom, in de avondzon begin ik aan een afdaling die kan tellen. Het gaat snel maar het blijft duren, de temperatuur daalt mee en al snel is het pikdonker! Ik besluit een plekje te zoeken om te overnachten. Niet ver naast het parcours duik ik de graskant in, sel m’n tentje op en kruip snel in m’n slaapzak. Ik reed vandaag 213km, met daarin 4400hm en zat bijna 13u effectief op de fiets. Ik hoor nog enkele deelnemers passeren maar val toch snel in slaap. 

Enkele uurtjes later slaat de koude op m’n lijf en ben ik terug wakker! Ik haal al m’n kleren boven en slaap toch nog even verder, heerlijk in dat tentje! Het is nog maar de eerste nacht maar toch zit ik al met een vervelend hoestje.

Voor de film van dag 1: klikken, lay back and enjoy

Dag 2:

Ik ben redelijk op tijd wakker en na m’n muesli alla minute ben ik terug op pad! Het is iets voor 6 als ik m’n eerste pedaal rondstamp. Het is nog ff bollen naar Koyomkul, een klein dorpje en een eerste mogelijkheid tot bevoorrading. Het is nog vroeg en ik rol door het slapende dorpje. Ik bol stevig verder en pik wat bevoorrading op in een van de volgende kleine dorpjes... Water, cola, brood en chocolade dat is waar ik mee tot aan het eerste CP zou willen en moeten geraken... voor het zover is zal er eerst nog geklommen moeten worden. Het parcours gaat eerst geleidelijk omhoog en dan staan we plots voor een muur. We moeten opnieuw naar 3200m om uiteindelijk op een plateau aan het “Song kul” meer aan te komen.

De zon is volop van de partij en het is heerlijk bollen tot aan dat muurtje! Vanaf dan is het harken, de lucht wordt ijler met elke meter die ik stijg en ik voel de power zo uit m’n benen sijpelen. Is het de hoogte, de zon of wat dan ook. Opnieuw sta ik naast de fiets. Het duurt een hele poos eer ik boven op de top ben. Het zicht over het meer is adembenemend en ik daal snel een stuk af tot op “meer” niveau. Op het profiel zou het nu vlak zijn tot aan CP1. Het parcours blijft echter onverbiddelijk en loodzwaar op en af gaan. Uiteindelijk kom ik aan CP1 aan, in een Yurt worden we door de organisatie en een locale familie erg hartelijk ontvangen! Deze CP’s moeten de deelnemers voor een bepaalde “Cut off time” passeren, moeten ze hun “brevet kaart” laten stempelen en kunnen ze eten, slapen en wat proviand opslaan. Ik eet een paar kommetjes soep, wat brood en wat thee, vul m’n bidonnen en ben eigenlijk redelijk snel terug op pad. 395 km hebben we achter de kiezen wanneer we CP 1 verlaten, het is 18u45 wanneer ik het CP achter me laat en m’n weg verder zet richting China en CP2. We moeten eerst opnieuw terug een stuk klimmen alvorens we een lange afdaling krijgen naar lagergelegen gebieden. Vermits ik liever niet meteen boven de 3000m wil slapen zou ik liefst zo ver mogelijk dalen alvorens te slapen. De afdaling is bijzonder snel ik rijd nog 3 uurtjes tot het pik donker is en ik als dief in de nacht ergens de “grote baan” verlaat en het veld in loop op zoek naar een goede slaapplek. Ik kom van 3200m hoogte en daal tot 1700m. Ik deed vandaag ruim 230km met 2500hm erin. De temperatuurschommelingen hebben me toch goed te pakken gehad en ‘s nachts proberen m’n longen er alleen vandoor te gaan! Hoesten en fluimen ophalen houden me regelmatig uit m’n slaap. Na twee dagen ben ik eigenlijk meurriger dan verwacht en vooral de longen baren me lichte zorgen. Ik besluit zolang mogelijk te slapen en goed te rusten alvorens weer te vertrekken.

Voor de film van dag 2, klikken en slikken...

Dag 3
Het is bijna 8u wanneer voor mij dag 3 begint. Ik voel me niet best en kom erg traag op gang. Er passeren mij enkele jongens maar laat die rustig door peddelen. We komen in Baetov, een klein dorpje met enkele “winkels” waar we ons zelf van het nodige moeten voorzien om een erg lang en vooral “droog” stuk te kunnen overbruggen. Het zal meer dan 300km duren voor we onszelf en onze bidonnen opnieuw kunnen vullen. Ik pak in Baetov dus even m’n tijd om iets deftig te eten. Brood, chocolade en een heuse pot pindakaas, wat yoghurt en cola. Kurt Verheyden, een van de andere Belgen komt ook aan het winkeltje en samen rijden we rustig verder. Ik voel me niet super en laat Kurt rijden, de weg is nog erg lang en bovendien erg mooi. Genieten, rond kijken en wat foto’s nemen. Als er bovendien een paar kamelen de kop op steken wanneer ik passeer is het plaatje helemaal af.

Het blijkt de goede tactiek, ik kom terug in een goed ritme, kom onderweg na de kamelen ook de Kurt  terug tegen. Ik zit opnieuw op een erg lange klim en ik voel me terug super. Vlotjes neem ik bocht na bocht, blijf verder stijgen tot we op een hoogte van ongeveer 3500m een op een schitterend uitzichtpunt komen.

De afdaling die volgt is opnieuw een snel stuk. Eten en drinken is de boodschap, zoveel is duidelijk. Na elk dal opnieuw een klim. Pindakaas en brood houden het motortje draaiende.

Na opnieuw rond de 3500 te hebben gevlogen duik ik naar beneden. Deze afdaling is bijzonder mooi en snel! Echt genieten!! We komen nu op de baan richting grens zone waar we ons toegangsbewijs zullen moeten laten zien. Het zal me benieuwen! Voor het zover is moeten we echter nog een heel eind over een weg die me geleidelijk naar grote hoogte brengt. De wind staat bovendien erg strak en het tempo zakt terug. De grens post is uiteraard een belevenis op zich. De wind staat strak aan de poort, gewapende mannen wachten me op en erg veel zin om alweer door de lijst te gaan opzoek naar een Belg die de grenszone wil betreden hebben ze blijkbaar niet! Zoals gezegd een beleving op zich. Ik trek ondertussen m’n regenpak terug aan al schijnt de zon nog steeds. De wind is ijzig en de avond komt er weer aan. Paspoort terug veilig in de rugzak, poort open en gaan. Dit stuk niemandsland gaat over een goed stuk asfalt en de wind blaast volop in de rug. Het tempo gaat strak de hoogte in. De avond valt. Op deze weg kom ik voor het eerst in contact met enkele Kirgizische "jeugd" die de drank duidelijk ontdekt hebben. Met hun pick-up rijden ze naast me vragen vanwaar ik kom en naar waar ik ga, of ik iets met hen wil drinken en of ik geïnteresseerd ben in “witte suiker” waar ik heel de nacht van kan blijven rijden. Ik bedank vriendelijk en in een dikke roetwolk scheuren ze verder. Iets verder staan ze naast de baan, grote fles in de ene hand, klein fluitje in de andere... wat erin gaat moet er ook uit! Ik zwaai ze nog goodnight en zet m’n weg verder. Ik zit opnieuw rond de 3200m de wind staat nog steeds strak, de duisternis valt en ik zie het niet zitten om nog erg lang op deze “grote” baan verder de nacht in te bollen. Het is vroeg als ik van de baan wegdraai om me achter een beschermende rotspiek te verschuilen van wind en dronken jongeren. Tot mijn verbazing zie ik een klein oud stalletje, geen beesten in de buurt en helemaal verlaten. Ik kom stilletjes dichter en besef dat dit een top plekkie is. Droog, windstil en een prachtig uitzicht. Ik zet m’n tentje op in het stalletje en geniet nog wat van de stilte, de sterren en het uitzicht! Van dronken vrienden geen sprake meer! Al snel van ik in slaap! Vandaag deed ik “slechts” 150 zware maar uiterst mooie kilometers, daarin zaten minstens 3100hm en zat toch dik 10u in het zadel. De raceknop is ondertussen volledig naar genieten en aankomen knop gedraaid en dat is maar best zo. Het parcours is te mooi om ‘s nachts te doen, te vermoeiend en waarschijnlijk ook te gevaarlijk. De hoogte put me uit en als ik niet in zombie land wil belanden moet ik op tijd de nest in.

The movies van dag 3, klik (pedaal) ;-)

Dag 4:
Veel te vroeg ben ik wakker, om 4u10 trap ik mezelf reed op gang. Vroeg erin is vroeg eruit! Ik ben dus erg vroeg terug op de grote baan die me rond het “Chatyr Kul” meer brengt. Dit stuk van de route is voor mij een van de zwaarste van heel de route, ik begin er erg vroeg aan en in het donker, de weg gaat met enkel percenten omhoog en lijkt eindeloos! De weg stijgt maar de temperatuur daalt verder, tot -8 zie ik op m’n nooit twijfelende Garmin en m’n handen krijgen het hard te verduren. De zon blijft zich verstoppen achter de hoge bergtoppen en ik zit gevangen in hun ijzige schaduw! De eerste zonnestralen vallen schitterend naar beneden en weerkaatsen op het meer. De koude heeft me helemaal meurrig geslagen en wanneer we de weg verlaten aan een effectieve grensovergang moet ik ff bezinnen. Aan de grensovergang staan enkele oude barakken met wat ooit watervoorziening moet zijn geweest. In een barak met oude pompen en wat vaten haal ik m’n slaapgerief terug boven. Ik warm snel terug op en slaap nog even volledig in m’n slaapzak gedraaid. Wanneer ik wakker wordt lijkt dit in m’n slaaproes een wazige droom. De zon is echter van de partij en na een tweede ontbijt is de batterij terug opgeladen.

Kurt passeert me tijdens m’n ochtend slaapje en we slaan een snelle babbel. Hij neemt snel een kiekje en kart rustig verder. Ook hij heeft een woelige nacht achter de rug. We rijden nu langs een stuk niemandsland waar drie rijen prikkeldraad de grens met China aangeeft.

Het parcours gaat op en af we belanden op stukken waar we voor het eerst kennismaken met de eindeloze, kilometers lange stukken van losse steentjes en wasborden. Wasborden, een moeilijk te omschrijven fenomeen dat ontstaat door wind en regen en het overvliegen van de lokale bevolking in hun 4de hands Audi’s. Zij scheuren tegen onwaarschijnlijke snelheden over deze paden en werpen stof, stenen en een dikke roetwolk over me wanneer ze wel vriendelijk zwaaiend voorbij vliegen. Op deze wasborden verlies je alle snelheid als de power uit de benen verdwijnt en je te vergeefs opzoek gaat naar een beter bollend stuk links of rechts van het pad. Het uitzicht op het omringend landschap maakt zoveel goed en ondertussen ben ik terug onderweg in volledig zomer outfit. We flirten hier constant rond de 3600m en uiteraard mist ook dat z’n effect niet! Ik kom Kurt en enkele anderen terug tegen en heb zo toch een gevoel dat ik niet slecht bezig ben. We nemen enkele “river crossings” mee en af en toe moet ik versnellen om een paar waakhonden rond de Yurts te snel af te zijn. We dalen een stukje en lijken een aanloop te nemen om de duik naar CP2 te nemen. Deze ligt verscholen aan het schitterende Kel-Suu meer. Onwaarschijnlijk mooi wanneer je deze afdaling neemt. Ik neem aan CP2 uitgebreid de tijd om op krachten te komen en van de heerlijke soep, brood en gedroogd fruit en te genieten. De ontvangst is warm en hartelijk.

Ik zie een man of 4 vertrekken wanneer ik daar aankom maar besluit echt rustig aan te doen. Wanneer ik rond 17u terug vertrek komen ook Kurt en een Erik (de Italiaanse Bimbo Doro, van 19jaar) de Yurt binnen. Na een passage rond het meer, schieten we de lucht in, een hike-a-bike stuk van bijna 2u brengt me naar 3800m. Ik kan niet meer dan 30stappen doen en moet dan ff rusten. Dit is het ritme dat ik aan probeer te houden. Tijdens de adempauzes neem ik de tijd om even achterom te kijken, de vergezichten worden mooier en mooier bij elke stap. Gelukkig want het kost me enorm veel krachten. Kilometers maken is er niet bij, genieten van de natuurpracht des te meer. 

De afdaling die volgt is bijna even traag als de klim, volledige focus en een serieuze remmen test. Enkele honderden meters lager mogen de remmen terug afkoelen en worden de stamschoenen terug boven gehaald. Ik klauter terug naar 3600m. De avond valt en alles trekt plots dicht. Na 10’ zit ik in volledig ornaat in een sneeuwstorm! Boven op een plateau is de zichtbaarheid volledig weg, het modderige pad doet de fiets van links naar rechts glijden en ik ben gelukkig dat ik begin te dalen. De dikke vlokken modder kleven als brokken lood aan m’n fiets en vliegen me rond de oren, de sneeuw blijft naar beneden dwarrelen. Wanneer ik opnieuw enkele honderden meters gezakt ben doemt een vervallen huisje op. Geen moment twijfel ik, ik klop op de deur en duw die piepend open. Het is volledig vervallen maar biedt me opnieuw een zalige bescherming. 

Ik deed vandaag opnieuw slechts “180” km met niet overdreven maar wel zware hoogte meters. Ik was  opnieuw ruim 12u onderweg, zelfs met m’n extra stopje... Op de houten planken maak ik m’n bedje op, het zal weer een nacht worden op 3300m, ik val opnieuw snel in slaap. Na enkele uurtjes en wat geschuifel wordt ik opnieuw wakker. M’n matje blijkt z’n lucht te verliezen en ik lig op de planken. Ik val toch terug in slaap en plak er nog wat extra rust aan.

Voor de film van dag 4, klik hier

Dag 5:
Het is 6u15 wanneer ik terug aanzet. De sneeuwstorm is overgewaaid en de eerste honderden meters zijn van zulke pracht dat je meteen wakker bent en in de remmen moet een kiekje te schieten! Gewoonweg prachtig en gelukkig dat ik dit niet ‘s nachts deed!

Ik begin na een “klein” dalend stukje opnieuw aan een klim naar twee laatste grens-controle posten! Hierna duik ik naar beneden op een zeer leuke, snelle, kilometers lange mega afdaling.

Glooiende wegen brengen me vervolgens naar Naryn. Kilometers wasborden en losse stenen eindigen uiteindelijk op de grote baan richting dit grote stadje. Hier aangekomen ga ik eerst op verkenning, de hoofdstraat op en af om bij “nomad’s” ten belanden en daar een heerlijke hamburger, dumpling soep en salade binnen te spelen. Ik sla nog wat extra proviand in, bel heerlijk lang met het thuisfront en kan met een top moraal en buikje vol m’n weg verder zetten. Na Naryn gaat het parcours weer onverbiddelijk omhoog, het tempo omlaag. Traag kruip ik verder, ik probeer zover mogelijk te geraken vandaag en rijd een klein stukje de nacht in.

Ik hoor het water van een stroompje naast me en klim in de duisternis verder. Op 3200m dalen we terug een stuk, ik besluit hier m’n tentje op te slaan. Het is welletjes geweest voor vandaag. Meer dan 12u in’t zadel, 210km op den teller en 3200hm brachten me alweer een heel stuk dichter bij CP3.

De film van dag vijf is slecht een klik weg

Dag 6:
Wat een schitterende ochtend, wanneer ik wakker wordt is het al licht geworden, ff piepen uit m’n tentje waar ik gisteren gestrand ben en de omgeving is prachtig. Ik neem rustig m’n tijd en iets voor 7 ben ik terug onderweg!

Erik (de Italiaanse jonge God) passeert me net voor ik vertrek. Het parcours zou me vandaag naar de 4000m moeten brengen en vervolgens een lange afdaling naar CP3. De klim naar de 4000’er is eindeloos. Ik speel enkele malen haasje over met het eerste duo in de race, Scotti en Ernie Letucha. Dan eet ik eens en halen ze me terug in dan kleden zij zich om en passeer ik hen weer. Zo bollen we heel de dag verder op en af, 2 meter naar boven, 1 naar beneden er komt geen einde aan! Het blijft prachtig maar zwaar bollen.

Naar het einde van de klim stijgen de percentages mee, de hoogte meter klokt af op 3800 en wat meters. Ik kom op een soort plateau terecht van onmiddellijk naar beneden duiken is nog geen sprake.

Opnieuw trekt alles boven me dicht en ik besluit voor alle zekerheid m’n “battle dress” snel aan te trekken. Plots staat Kurt terug voor me. We wisselen snel wat woorden maar we zien de bui al hangen! Hij vertrekt alvast... het is nu ff een race tegen de weergoden. De afdaling naar Issyk-kul meer en CP3 is bijna 50kilometer en als je vanop 3800 naar 1800 duikt kan je dat best in droog weer doen. De afdaling is super! Breed en bijzonder snel.

Ik kom terug bij Kurt en samen dalen we verder. Het begint te druppelen, te regenen en uiteindelijk te gieten! We vlammen verder, opzoek naar de beschutting van CP3. Na 9u op de fiets, 170 op de teller en opnieuw 1800hm achter de kiezen bollen we het tot checkpoint omgebouwde guesthouse binnen. Het regenpak heeft vandaag andermaal z’n nut bewezen en ik kom droog maar onder een dikke laag modder binnen. De fiets en vooral de kopserie sputterden vandaag maar gaven geen krimp! De kilometers wasbord en de modderafdaling vragen veel van het bakkie maar plooien doet hij niet! In het hotel zit Luca, net binnen en komt ook Kurt vlak na mij binnen. We kiezen voor de warme douche en de full option maaltijd te gaan boven de optie nog een uurtje of twee verder te bollen en dan zeiknat in de kant te belanden. En zo lig ik na 160km 1700hm en 9u op m’n ros te hebben gezeten proper gewassen in een warm bedje in CP3.

De vrouw des huizes laat de kans van haar leven liggen en gedraagt zich niet echt super vriendelijk en is vooral bezorgt om haar ex-Russisch “prachtig” Sovjet interieur en we zijn dan ook vroeg uit de veren om onze weg verder te zetten!

klik voor dag 6 in pop corn modus

Dag 7
Na het hotelletje en de luxe terug de wildernis terug in. We beginnen langs het meer en al snel zit ik in m’n t-shirt te klimmen. We gaan van 1800m naar 2600 om na wat gebrabbel (lees 30km of zwaar op en neer gedoe) terug naar 1900m om in Bakonbaev een groter stadje tegen te komen en ons daar opnieuw van al het nodige te kunnen voorzien. Yoghurt, brood, chocolade en cola, Snickers en m&m's! Ik geniet andermaal van een belleke met het thuisfront en kan vol goede moed richting 4000m. Dat betekent eigenlijk meer dan 2200 hm klimmen. Goed voor bijna 60klim kilometers. Het begint rustig en bijzonder warm maar gaande weg moet ik meer en meer kledij aanschieten, voldoende eten en drinken en genieten van het prachtige parcours! Ik kom op een soort richel waar het zicht andermaal onbeschrijfelijk is. De donderwolken die boven me verschijnen zijn even onbeschrijfelijk. Een onweer op bijna 4000m, tis eens iets anders. Ik klim door vermits dit eigenlijk de enige optie is. Enkele honderden meters hoger breek ik zelf door een wolken dek en zie zonnestralen door de sluiers priemen. Dit is een tafereel dat voor mij één van de mooiste ooit op m’n fietske is.

Ik ben dan ondertussen al wel terug aan het wandelen maar dit is zo mooi!! Sommige passages zijn ronduit levensgevaarlijk en vragen alle aandacht, ook dit hoort erbij maar hier kan ik me echt geen misstap veroorloven! Boven is het ff uitblazen, genieten en terug verder. De dag is alweer een heel stuk opgeschoten en de afdaling is ook weer eentje om in te kaderen! Technisch en dus niet erg snel maar op elke hoek en achter elke bocht een nieuw schilderij!

Ik zak verder af tot de steile afdaling overgaat in zacht dalende lijn... de wind vanachter en volop naar beneden, gas open en wat kilometers maken. Alweer valt de avond en ik trek wat warme kleren aan, steek wat brood in m’n mond en kijk wat rond. Ik weet dat ergens op het parcours de mogelijkheid bestaat andere rijders in tegengestelde richting tegen te komen. In de verte zie ik ook iemand komen. Traag maar gestaag kruipt deze tegen de wind verder omhoog mijn richting. Meer en meer begint deze “eenzame fietser” de contouren en de looks van Berten te krijgen. In de “middle of nowhere”, midden in de pampa’s en midden in ons avontuur vallen we mekaar in de armen en dollen wat in de ronde. Super momentje dat in alle geval maar 5’ later zetten we beiden onze weg verder! Ik kar nog een uurtje of twee verder en besluit vandaag na 135km, 3500hm en bijna 12u stampwerk m’n tentje op te zetten en m’n matras niet op te blazen... het is ondertussen beginnen regenen maar lig lekker droog naar het getik op m’n tentje te luisteren.

Dag 7, in beweging duurt maar even.

Dag 8
Het regent nog als ik voor het eerst m’n oogjes open trek. Ik draai me nog ff om en snoes nog wat verder...
Ik eet wat en het mindert duidelijk met regenen, inpakken en weg wezen, er moeten eerst nog wat hoogte meters gewonnen worden voor ik aan bijna 90km dalende kilometers kan beginnen.

Dalend maar daarom niet minder pittig en af en toe gewoon recht omhoog. Tempo zoeken is moeilijk zeker wanneer de wasbordjes kilometers lang mens en machine tot het uiterste drijven. De omringende landschappen blijven verbazen en non-stop komen! Na enkele uren stoempen komen we aan het “intersection café”. Dik 180 km na de laatste bevoorrading kan ik de bidonnen nog eens vullen. De gebakken vis van de standjes daar ruikt zo heerlijk en ik laat me verleiden! Een heerlijk vet visje met een homp brood kan echt wel smaken! Zelfs in een quinten Tarantino setting!

Na de vis bol ik verder richting Kochkor. Zelfde taferelen als in andere iets grotere stadjes! Bevoorraden, eten, drinken en ff bellen en hopla verder Kockor buiten rijden is opnieuw volop tegen wind en in stijgende lijn! Wasborden alles erop en eraan.

Ik weet dat ik richting een bijzonder zwaar hike a bike stuk steven maar kar rustig verder. Eens meer uit de vallei, op hoogte en in de bergen valt de wind wat weg. Ik bol de duisternis in en beland in het donker op de hike a bike sectie. In het donker is hier eigenlijk geen beginnen aan en ik besluit opzoek te gaan naar een slaapplekkie! Niet altijd simpel op 3200m maar ik vind na wat draaien en keren een plekje tegen een rotswand dat toch redelijk vlak is. Tentje opzetten en pitten maar!! Ik deed vandaag in 11u, ruim 190km en dik 2200hm.

Dag 8, you tube, platten tuub, klikken

Dag 9
Het uitzicht wanneer ik m’n tentje open doe, fantastisch. Het zonnetje is al van de partij en ik kan rustig ontbijten! Plots komt Luca voorbij en we slaan een kort babbeltje hij zet z’n weg verder en ook ik loop niet veel later naast m’n fiets voor enkele uurtjes wandel, trek, sleur en duwwerk.

Boven ligt een dik pak sneeuw en de eerste honderd meters ben ik meer aan het glijden dan aan het rijden. Ik heb op heel m’n trip nog geen overdreven risico’s genomen en ben ook nu niet van plan deze te nemen. Luca heeft een perfect spoortje getrokken en ik kan dit prima volgen. 

De afdaling begint nu wel te bollen en ik kan vlot kilometers maken, de moraal is toppie de beentjes goed en ik kan beginnen aan de volgende twee puistjes op het profiel! Deze twee puistjes blijken echter serieuze klimmen te zijn, samen goed voor 1700hm. Het is opnieuw erg warm aan het worden, het einde komt stilaan in zicht en ik ben eerst nog echt van plan om in één ruk binnen te komen. Op de tweede van de “peanut butter” klimmetjes begint het anders al te dagen dat dat niet simpel zal worden. Een super snelle afdaling doet me anders wel deugd en ik pik onderweg nog 4 vette in olie gebakken soort pannenkoek mee. M’n bidonnen nogmaals gevuld en dan verder. De avond valt alweer snel, ik sta voor het laatste obstakel van de race. Een klim van ruim 100km zal ons van 1300m naar opnieuw een hoogte van 3900m brengen! Daarna zal het in dalende lijn naar de finish zijn! Gelukkig kan ik in één van de laatste dorpjes nog een laatste keer m’n reserves aanvullen. Nog enkele repen chocolade en we kunnen er weer tegen. Ondertussen heb ik m’n winterplunje weer aangetrokken en met een zakje chips in de hand vervolg ik m’n weg. De achterlichtjes staan op full power, want we vertrekken eerst nog op de baan. Deze gaat langzaam over in een hobbelende weg en uiteindelijk een langzaam stijgend pad. Ik kan eerst nog vlotjes blijven rijden maar dan voel ik toch weer de drang om m’n tentje op te zetten en de rest van het parcours voor morgen in daglicht te bewaren. Ik ben vandaag opnieuw zeker 15u onderweg geweest, deed slechts 150km en ongeveer 3000hm. Slaaptijd...

Dag 9, traag aan het bewegen...

Dag 10:

Er staan vandaag nog 110km op het programma. De grote finale!! Ik sta op en voel m’n maag redelijk protesteren. Ik werk de nodige brandstoffen binnen, plooi m’n boeltje bijeen en vertrek. De klim kan eigenlijk opgedeeld worden in twee stukken. Een zwaar en een heel zwaar stuk! De kilometers gaan echt tergend traag voorbij, voor elke hoogte meter die we op dat eerste stuk maken doen we er een halve terug naar beneden. Je schiet dus maar niet op. Gelukkig blijft de omgeving wondermooi! We passeren een paar wilde stromen waar ik tot een stuk boven kniehoogte onder water sta! Dan draaien we de vallei in waar de uiteindelijke pas zal genomen moeten worden! Kilometers kan je hier naar een overgang zoeken en in de verte kijken! Het is prachtig maar ook eindeloos! Van fietsen is op de meeste stukken nu geen sprake meer! Of te steil of het pad is door een lawine in een hoop stenen veranderd. Een “landslide” is wat mij betreft een erg duidelijke omschrijving! Ik ben dan ook uren onderweg op wat ooit een weg moet geweest zijn! Van enige weg is duidelijk geen sprake meer en met m'n hart in het ene en m’n fiets in het andere klauter ik soms werkelijk naar boven! Op de top staat een groot bord waar we uiteindelijk heen moeten. Ik stop af en toe om op adem te komen, van het uitzicht te genieten, iets te eten, een foto te nemen of om op het parcours te vloeken!

De gedachte dat dit de laatste loodjes zijn geeft me een dubbel gevoel, blij dat ik er bijna ben en tegelijk spijt dat het avontuur er bijna opzit! De drang om binnen te bollen wint toch, een douchke, een bed, warm water, simpele kleine dingen... de aanhouder wint altijd en na enkele uren kom ik de top over! Een dal achter latend een volgend voor me! Het dal voor me is echt het laatste! De afdaling die volgt is er één waarvoor we gewaarschuwd werden en al snel blijkt waarom! Het gaat bij momenten niet veel sneller dan de klim! Landslide na landslide volgen elkaar na elke u-turn in sneltempo op. Ook hier komt uiteindelijk een eind aan, toch blijft deze afdaling het uiterste van de fiets en mezelf vragen! Erg technisch blijft het concentreren tot de laatste meter! Dan komen we op de verlossende grote baan en is het echt binnen bollen. Nog 15km en dan zit het er echt op!

Ik was vandaag nog bijna 9u onderweg voor de 110km en deed nog 1700 hoogte meters. Na 9 dagen, 9u en 55 minuten kom ik als 7de finisher het resort binnen gereden! Ik voel me toppie, heb tot de laatste kilometer kunnen genieten, geen zadelpijnen, nooit als een zombie gereden, maximaal van de natuurpracht kunnen genieten, geen mechanische problemen, geen fysieke of lichamelijke problemen. De longen hebben zichzelf na de eerste moeilijke dagen zelfs een beetje teruggevonden.

De dagen aan de aankomst verliepen zoals ik me alleen maar kon wensen. Lekker rustig aan het water, prima eten en goei gezelschap! Kurt had met een combinatie van lichamelijke en accu problemen vroegtijdig de strijd moeten staken en stond me met een biertje op te wachten. Met het eerste duo van de race Scottie en Ernie, kwam ik bijzonder goed overeen, zeker na het nuttigen van onze dagelijkse portie vodka en gelato! Met Luca, die kort na mij binnen kwam en waarmee ikzelf op een zelfde golflengte zat, niet enkel tijdens maar ook na de race. Samen trokken we regelmatig de stad in opzoek naar lekkers! Ik kon de voortgang van Berten perfect volgen en was erg tevreden toen ook hij veilig en wel donderdag avond kwam binnen gebold!

Vrijdag kwam Bjorn devogaelere erg knap binnen gereden. Enkel Rudy die als duo aan dit avontuur was begonnen gaf er wel erg vroeg de brui aan en hebben we niet meer terug gezien. Iedereen heeft z’n eigen verhaal, z’n hoogte punten maar ook zeker z’n diepe donkere dalen. Ik ben m’n lichaam erg dankbaar dat het me zulke mooie momenten kan geven, op grote hoogte sputterde het af en toe maar wist zich toch te herpakken! Dankbaar dat m’n fietske andermaal de pijnbank wist te trotseren (maar worden ze daar niet voor gemaakt?) Het dankbaarst ben ik nog m’n vrouwtje, m’n muske! Op dit moment hang ik hoog in de lucht en ben opweg naar haar, m’n huis en m’n thuis! Na bijna 3 weken mis ik haar en kijk ik uit naar een kusje!! Maar vooral alles ervoor, de vele dagen op de fiets als training, vroeg het bed in, nog vroeger eruit om muisstil buiten te sluipen opzoek naar meer kilometers! Een tentje, een lampje een slaapzakje een ditje en een datje de laatste maanden lag er bijna dagelijks een cadeautje voor de deur! Dikke merci voor me te volgen op m’n avonturen, m’n dromen!
De natuur was prachtig, de yurts spraken tot de verbeelding, de honderden wilde paarden, wilde rivieren en schitterende landschappen kunnen door geen film of foto weergeven worden! Laat staan een geschreven tekst!! Van de 137 starters zullen er slecht 71 de finish halen! Ik ben een van de gelukkigen!! Silk road, merci!!

Dag Finish in beweging... 

Voor de filmpjes op Youtube klik op de links hieronder
Dag 0
Dag 1
Dag 2
Dag 3
Dag 4
Dag 5
Dag 6
Dag 7
Dag 8
Dag 9

TransGermany Bikepack style

De BikeTransGermany of gewoonweg BTG. Een nieuw bikepackavontuur waar ik andermaal erg veel zin in had en bijzonder benieuwd was naar het parcours. Eerst was het de bedoeling om de NAVAD 1000 in Zwitserland te rijden maar wegens een te drukke periode op het werk werd het de BTG. Een tocht van 1700kwam van onder naar boven in Duitsland oftewel van net in Zwitserland, namelijk in Basel tot het uiterste Noordelijke punt Cape Arkona.

Mijn allerliefste schatje was zo super om mij op zaterdag ff naar Basel te brengen waar zondag de start zou plaats vinden.

We sliepen samen in een erg knus top hotelletje en dat was heerlijk! Zaterdag was het eerst verzamelen geblazen aan het lokale zwembad waar een korte b riefing werd gehouden voor de rijders. 123 deelnemers stonden daar verzameld te luisteren naar wat de twee organisoteren te zeggen hadden, gezellig met een biertje erbij.

De regels, erg simpel als altijd! lijntje op de GPS volgen, alles mag als je het maar zelf doet of kan kopen. Self supporting dus. Zaterdag nog even heerlijk tafelen met de madam en redelijk op tijd het warme, zachte bed in. Zondag was de start vlakbij en kon ik heerlijk rustig ontbijten en dan rustig afzakken naar de start. Daar werden we om 8u gelost.

De eerste kilometers gaan bijzonder vlotjes en snel. We volgend een hele tijd de Rijn en maken weinig hoogte meters. Het gaat heel lichtjes omhoog maar op de schrotter of asfalt wegen die we onder de wielen krijgen blijven we toch erg snel opschieten. Op de eerste echte technische passage voel ik me helemaal goed. Eindelijk wat mountainbiken.  Ik kom op kop van ons inmiddels al uitgedund kopgroepje. Op een bijzonder stom moment verlies ik m'n evenwicht en kom (alweer) ten val. Bijzonder stom maar wel best hard kom ik op m'n onderrug / bekken op een steen terecht en een serieuze pijnscheut schiet door m'n rug. Ik vloek serieus en ben vooral kwaad op mezelf! Zo stom, zo pijnlijk en het had zo veel erger kunnen zijn, dat besef ik maar al te goed! Maar allee de fiets terug op en verder. Veel ktacht vanuit de onderrug kan ik niet zetten en het draait niet. Ik heb eigenlijk erg veel last en weet dat ik nog dik 1600km verder moet. De moraal en de moed zakt me ff in de schoenen. Dejuu!!! Pijn of geen pijnn rijden maar! Ik heb redelijk wat proviand opzak maar rond 18u passeren we een dorpje waar toch genen Italiaan is zeker. 200km op de teller 9u onderweg en ik zit in een heerlijk zonnetje een pastatje te eten, wel met ne zere rug... Er passeren mij enkele snelle jongens maar iets eten kan echt wek deugd doen. Niet veel later zit ik terug op m'n bakkie. Tegen 19u, effectief 10u op de fiets kom ik bij CP1. Deze checkpunten moeten we passeren, een foto nemen en doorsturen naar de organisatie. Er staan nog een paar bikers van het uitzicht te genieten en ik snap direct waarom. We zitten op een plateau en hebben een erg mooi uitzicht over de omgeving.

Even genieten en dan terug de fiets op. Ik bol nog een uurtje of drie verder, lap nog ruim 65 km erbij en dan begint het zacht te druppelen, het is ondertussen 23u, slaaptijd.  Onder een klein afdakje besluit ik m'n bivy bag boven te halen. Dit is eigenlijk een waterdichte zak waar je met je slaapzak in kunt kruipen. Ik eet de rest van de pasta nog ff op en probeer dan snel in te slapen. De zere rug doet echter moeilijk en ik slaap niet al te best. Ik kan juist droog liggen terwijl het steeds harder begint te regenen.

Dag 2
Om 5u ben ik terug onderweg, 5uurtjes slaap hebben niet de helende werking gehad waar ik op gehoopt had maar dat had ik ook niet direct verwacht. Ondanks de pijnlijke rug kan ik wel genieten van het zeer mooie parcours! Op en af door prachtige bossen, goed berijdbare paden, mooie klimmen en snelle afdalingen.

Rond 9u, 70km verder kom ik in een dorpje (Kuchen) waar de lokale REWE het geweten zal hebben. Met z'n vieren kopen we de halve winkel leeg en genieten van een uitgebreid ontbijt. Er zaten er al twee te genieten en vlak na mij komt een derde binnen gebold. Eentje is blijkbaar net terug vertrokken en zo zit de "top 5" kort bij elkaar na 355km op de route. Terug de fiets op en weer verder, de rug nog steeds pruttelend, de benen toppie! Rond 16u30 kom ik weer in een dorpje terecht waar het de Lidll is die er deze keer aan moet geloven. 470km op het parcours, nog eens goed bevoorraden en dan weer snel weg. Ik kar andermaal door tot 22u30 ongeveer, m'n rug laat niet direct veel meer toe.

580km afgelegd, op weg naar CP2 en ik denk dat de rest nog niet al te ver van me weg is, rustig blijven 't is nog ver. Om 4u30 ben ik terug onderweg, karren maar!

Dag 3:
Het is erg vroeg dat ik al aan het bollen ben maar ik heb redelijk goed geslapen en zelfs de rug is aan de betere hand... Al erg vroeg kom ik een bakker tegen die al heerlijke koekjes heeft gebakken. Kan nooit slecht zijn, heerlijk zelfs!! Om 6u30 kom ik aan CP2, alweer een schitterende locatie waar ik het verplichte kiekje graag neem en m'n laatste rozijnenkoekje binnen speel.

We zijn nu bijna 600km op de route en ik voel me eigenlijk enkel maar beter worden. Toppie toch! Na weer twee uurtjes op de fiets en 45km verder kom ik in Bayreuth, een grotere stad waar ik alweer alle reserves volledig op peil kan brengen! Het is deze keer de Edeka die eraan moet geloven. Ook hier staan we even met drie te smullen van allerlei lekkers, damn die Duitsers met al hun lekker brood! 'k Ben precies op een gastronomisch weekend. Al snel zitten we terug in het mooie glooiende landschap. Ik hang op een derde plekkie, al zitten de eerste 5 wel erg kort op mekaars wiel.
We flirten ondertussen met de Tsjechische grens en laat het nu net daar zijn dat ik rond 18u de Tsjech die voor ons uit reed in het vizier krijg. Goed voor mijne moraal, iets slechter voor de zijne allicht. Ik kom bij hem maar buiten Tsjechisch spreekt hij niets. Echt super ziet hij er niet uit maar dat zal hij allicht ook van mij wel zeggen. We wisselen helaas dus weinig woorden en ik kar maar verder. We blijven de grens opzoeken en om 21u kom ik een redelijk groot dorpje tegen Vejptry, blijkbaar. wat ze daar hebben, nen Italiaan! En ne goeie!! Een pizza onder de zadeltas en een grote bak pasta en ikke verder! Met m'n buikje goed vol bol ik nog 50km verder, het is 22u30 wanneer ik aan een hutje kom dat ik echt niet kan laten schieten! Perfect, geen bivy nodig een super plek! 870km onderweg, net over halverwege!

Dag 4,
Pizza als ontbijt, voor velen misschien een ultieme droom, voor mij gewoon handig... Een mars, wat cola en nog wat brol en ik kan er weer tegen. Voor de klok 4u heeft geslagen ben ik weer weg. Mijne Tsjechische maat heeft het gisteren laat gemaakt en is me voorbij gekomen. Hij slaapt echter wat langer uit en eigenlijk komen we mekaar direct terug tegen. Het is iets voor 6 als ik aan een grensovergang een groot benzine station tegen kom waar ik alweer goed kan shoppen en een tweede ontbijt kan binnen spelen. Rosta rijd door en rond 8u komen we elkaar terug tegen... We spelen wat haasje over zonder het van mekaar te weten. Ik kom aan CP3, alweer een duidelijk punt waar niet naast gekeken kan worden. Ik pak rustig m'n tijd om van deze wondermooie plek even te genieten. het is een heerlijk fietsweertje, alweer!

Bijna 1000km op de teller, de rug pruttelt minder en minder tegen of lijkt zich te hebben neergelegd bij de zaak.  Kort na de CP-passage kom ik in alweer een groter dorpje, Bad Schandau. Ne "Penny-markt" op de route, en deze keer met een kiekeskraam voor de deur! Mannekes moet er zand zijn?? Ik dacht het niet! Een half kieke, nen braadworst met extra Zempf, wat koolsla en een broodje! Jongens toch wa is da hier!! Met een licht overbelast maagje kruip ik terug de fiets op! We naderen de Poolse grens en hier lijkt de tijd helemaal te hebben stilgestaan. Soms door verlaten dorpjes, af en toe een paard en een kar. Op deze grens staan ook nog meerdere oude bunkers, kampen, legerdepots en noem maar op. Ik heb de bergzone al een tijdje achter me gelaten en op deze vlakke stukken kan af en toe tempo gemaakt worden. Dit heeft anders ook wel een uitputtend effect en veel bevoorrading kom ik niet direct tegen, doemme een eerste serieuze dip kondigt zich plots aan. Ik kom rond 20u30 een Pools benzinestation tegen en daar is eigenlijk buiten veel drank en sigaretten weinig te krijgen. Er liggen nog twee wrapjes in een warmhoudlade te draaien en tegen beter weten in speel ik deze beide binnen! Niet veel later op de fiets heb ik daar best al spijt van, ze lappen een beetje op. De ondergaande zon over het mooie landschap maakt alweer erg veel goed. De wraps verteren langzaam en ik bol rustig verder, ondertussen de Duitse grens achter me latend opzoek naar het volgende CP. Rond 21u30 kom ik aan een enorme steengroeve, CP4.

Ff naar huis bellen, nog wat nootjes uit m'n reserves halen en weer verder. 1160km op de teller, Duitsland terug binnen, ondertussen richting Berlijn en de hoogte meters gehad. Nog dik 500km door de polder bollen, das een makkie. Ik bol nog even verder tot 22u30 kom opnieuw een mooi plekje tegen (lees overkapping) en rol snel m'n slaapzakje uit. Al snel ben ik vertrokken, de maag nog altijd niet 100% van de wraps maar die hebben nu even de tijd om verder hun weg te vinden.

Dag 5:
Ik slaap uit, het is bijna 5u wanneer ik terug op de fiets zit. De Rosta is er een uurtje vroeger vandoor gegaan en is volop gas aan het geven. Rond 9u30, 1280 km gedaan, kom ik een grotere stad tegen, Furstenwalde spree, shoppen is de boodschap. Ik plan niet meer te veel te stoppen en sla de reserves maximaal op, de benen zijn na de "lange" nacht redelijk goed en na dit mega ontbijt is het vertrekken maar. De vermoeidheid slaat anders even serieus toe, zeker met de volle maag. Het zonnetje is al heerlijk van de partij en ik leg me voor 5' in de graskant, een powernapje doet wonderen. Ik sta als herboren op en vlieg ervan door. Het landschap en het parcours is dikwijls nog het best te vergelijken met de mulle zandstroken van de Kalmthoutse heide. Gelukkig heb ik nog genoeg "power" in de benen om op een redelijke molen door het zand te klieven. Ik blijf eigenlijk non stop doorgaan en rond 23u passeer ik zonder het te weten de Rosta. Ik stop nog ff voor snel wat extra proviand binnen te spelen en ben dan snel terug vertrokken de zon onder en de zon terug op...Den Tsjech slaapt tot 3u maar vannacht blijft den deze lekker doorbollen. In het midden van de nacht, om 2u sta ik aan het punt waar een pontje genomen moet worden om de overkant van het water te bereiken. Of... je kan gewoon rondrijden, wat extra kilometers op den teller kan geen kwaad. Wat gepruts met de GPS om de nieuwe route te laden en dan weer weg. Via Stralsund verlaten we het vaste land en bol ik de laatste uren eigenlijk op een eiland. Het is ondertussen al terug licht en de "drukte" van de stad houdt me bij de pinken. Ik moet zelfs nog ff een tweede pontje op om uiteindelijk op het uiterste puntje van Duitsland binnen te bollen.

Het is bijna half negen wanneer ik op die overzet sta en stillaan begin te beseffen dat het avontuur er nu wel echt bijna opzit! We worden nog een beetje rondgestuurd maar rond 10u sta ik echt aan de vuurtoren, het einde en echt wel uiterste puntje van Duitsland. Een laatste foto die als mijn finish tijd zal gelden en den BTG zit erop. Aan de vuurtoren staat al heel wat volk van deze unieke plaats te genieten in het zonnetje.

Er staat één dame op me te wachten, haar man is net voorbij de 1000km en zal nog wel enige dagen onderweg zijn! Voor de rest is er niets of niemand die van de BTG wakker ligt in de buurt. Voor mij rest enkel nog de weg terug naar Zandvliet, ik heb daarvoor een auto gehuurd in Salstrund… Ff 60km terug rijden met de fiets!

De BTG... Al bij al een heel mooie, afwisselende en snelle tocht doorheen Duitsland. Ik reed deze in een heerlijk weertje en de benen, de bike en het kopje zaten goed. Helaas van de valpartij vroeg op het parcours, gelukkig zette ik toch door! Van de 123 starters haalden er 63 de eindmeet en werden opgenomen in de uitslag, ik werd eerste!! hihi...

LCMT nog eens doen?

Den lcmt, de eerste “meerdaagse” die ik ooit deed. Toen trok ik alleen naar Houffalize om 3 of 4 ritten op den mtb af te werken. Heel precies weet ik het niet meer... Later zou ik op de lcmt Patrik van stappen en Paul Andries tegenkomen. Het zouden de bike makkers worden waar ik veel binnen- en buitenlandse tripjes mee zou gaan maken! Maar goed, het is ondertussen 2019 en op café besloot ik samen met Stijn Hanh, Jens Merveille en Jara de Clerck de lcmt te rijden. Zij kozen voor de 3 daagse mtb toer, ik koos voor het combi klassement. Dit wil zeggen twee dagen op de weg met de race fiets en twee dagen met de mtb het bos in. Uiteraard was uitvalsbasis van dienst nog steeds Houffalize. De vrouwtjes waren ook van de partij en we stonden op een heerlijk rustig campingetje niet ver van de start en finish. Donderdag was het verzamelen geblazen om als combi rijder een eerste rit op de baan te doen samen met de mannen die voor de 3daagse cyclo formule kozen. We werden prima op tijd gelost en vertrokken voor 168km en 3100 hm. Een pittige rit richting Luxemburg, de Duitse grens en zo terug richting Houffa. Dat het pittig zou gaan worden en dat er heel wat volk er zat te popelen om het “peleton” wat uit te dunnen was al heel snel duidelijk. Knallen dus, ik vond het allemaal best maar moest al snel diep tasten om een mooie groep niet te laten rijden of gewoon te missen! Bergop bleven die redelijk knallen, zalig als je dan net mee kan. Uiteindelijk brokkelt het hier en daar nog wel wat af maar het bleef verbazend goed gaan! In het combi klassement kwam ik na 5u3’ als tweede binnen. Het was een heel leuke maar echt wel zware rit geweest! 33,3 km/u op dit parcours vond ik zelf ook bijzonder snel! Snel naar de camping waar intussen iedereen was gearriveerd, voor de andere boys begon de lcmt pas morgen met de eerste mtb rit. Een heerlijk pastake, lekker aan het riviertje rond de vuurkorf, het was echt genieten! Vrijdag, dag 2. Vandaag op het programma een mtb “ritje” van 97km, 21,3 Km/u gemiddeld op den teller. Ook hier was het vanaf de start “knalleuh”. Ik zat voor het eerst na m’n ACT-3 avontuur op den mtb en dan nogwel op m’n nieuw machien. Het was op alle fronten een beetje aftasten. 4 weken geleden brak ik m’n ribkes op Luxemburgse bodem en vandaag reden we stukken rond la roche waar ik toen met gebroken moraal en ribben rond hotste. De nieuwe fiets, 100mm veerweg dus opnieuw een iets andere positie. De grootste verandering was uiteraard het singel blaadje vooraan. Zou ik met een 34 - 51/10 overal op geraken? Al snel werd het duidelijk, een zalig bakkie om mee te knallen. Een perfecte lockout op de vork en kom ik opnieuw als twee combi rijder en vierde mtb algemeen binnen! 4u36 Het is inderdaad nog erg rustig aan de finish boog. Iedereen van de polder komt veilig en wel binnen en de vrouwtjes hebben het nodige gedaan om ons weer heerlijk te laten recuppen! Rijst met kieke en groentjes! Opnieuw heerlijk rond da vuurtje! Zaterdag, dag 3... opnieuw op de baan! We vertrokken vandaag een uurtje vroeger, om 9u werden we voor 140km en 2500hm losgelaten om opnieuw richting Luxemburg te rijden. Ook vandaag het hoofd ingrediënt, de grote plateau! De benen voelden na de twee afgelopen dagen nog zeer goed aan. Af en toe ging het naar mijn gevoel zelfs wat traag en regelmatig snokte ik samen met de nummers 1 en 3 van het combi klassement aan ons peleton van cyclo mannen. Na goed 90km besloot ik er een serieuze ruk aan te geven in de hoop met een kleinere groep weg te geraken. De groep dunde idd erg uit maar op de volgende lange en steile klim, die ik wegens gebrek aan parcours kennis niet zag aan komen, had ik het zelf aan m’n pan. De duidelijk sterkere leider in het combi klassement gaf er een lap op en ik moest passen! Lap, gespeeld en verloren noemen ze dat, of uzelf even tegen komen... in alle geval, den eerste en mijn directe concurrent den derde in het algemeen klassement waren weg. Uiteraard gingen die niet meer wachten!! Er reste mij nu gewoon de opdracht zo hard mogelijk te rijden om m’n tweede plekkie te kunnen vasthouden! Zo geschiedde, stoempe loempe!! Ik heb m’n vatje daar vakkundig leeggereden met een paar stervende zwanen in m’n wiel! Het gevoel was super (bij mij toch), enkel spijtig dat het in de achtervolging was... uiteindelijk kwam ik na 4u08’ binnen, gemiddeld 33,3km/u. Die mannen waren slechts 1’40” binnen. Ik wist m’n tweede plek algemeen te behouden al kwam de nummer drie nu wel erg dicht. De dag werd opnieuw rond het vuurtje afgerond.... de vrouwtjes hadden besloten om vandaag ook een piekje te leggen daarbij gesteund door de Achouffe kabouter en zijn bekende wonderdrankjes! Heel de namiddag van de ene versnapering in de andere zou de batterij voor alweer de laatste etappe wel opladen! Zondag, dag 4... alweer helaas de laatste, korte mtb rit. Vandaag slechts 47km. Echt wel helaas want opnieuw waren de weergoden ons enorm gunstig gezind en was het heerlijk bollen. Zeker op dat nieuw machien! Het was uiteraard koers van in den beginne. De gas open! De derde in het klassement was duidelijk van zin nog een plekkie op te schuiven en te snel moest ik hem laten gaan. Ik bleef echter goed gazze geven en net voorbij halfweg kreeg ik hem terug int vizier. We reden kort daarop samen en ik verwachte nog een ultieme attack van hem. Ik bleef dan maar zelf gas geven om hem alvast uit te putten. Op de slotklim, kort bij de finish sprong hij nog weg en pakte enkele seconden. Helaas voor hem niet genoeg om over mij te springen op het “eind podium” ik ik kwam vandaag na 2u06’ binnen. In totaal was ik over de 4 dagen 15u54’41” onderweg, den derde, Dirk Beullens 15u55’50” hij was dus toch nog erg dicht gekomen. Tegen de 15u39’23” die winnaar Peter van Leuffelen in totaal onderweg was kon ik echt niet op! Hij droeg wel altijd compressie sokken, hihi!

Na de heerlijke 4daagse is het natuurlijk ff zuur te moeten inpakken maar dit was zeker voor herhaling vatbaar! Dikke merci aan de mannen van Zandvliet!! Aka “de LCMT ridders”! Dikke merci aan de madammen ook natuurlijk!!

Waarom nie den ACT-3...t

Met enkele heerlijke bikepack avontuurtjes achter de rug en vooral enkele in het verschiet was de goesting groot om asap een nieuw avontuurtje op de mtb te beleven. Aangezien de ACT-3 in de boeken staat als kleinere broertje van de ACT-5 en er enkele locale amigos deze op hun agenda hadden gezet besloot ook ik m’n wagon aan te pikken en me in te schrijven voor dit pack avontuurtje het eerste weekend van mei. Zo stond ik dus opnieuw in Eupen om rond 13u op een woensdag middag met ongeveer 60 andere zotten te vertrekken voor pakweg 470km bikepack/mtb plezier. Het was woensdag middag de zon scheen volop en de voorspellingen voor de komende dagen werden enkel maar slechter! Met als apotheose, sneeuw van vrijdag op zaterdag nacht, jawadde! We vertrokken per 20 ongeveer en al snel was de koers open. Iedereen klaar om het beste van zichzelf te geven. Het is eigenlijk geen koers maar ook hier lieten de meesten zich meedrijven op een stroompje adrenaline, testosteron of ander mannelijk stier hormoon waardoor het duidelijk was dat iedereen zo snel mogelijk wou binnen zijn. Ik reed m’n eigen tempo en kon lekker opschuiven in het pakje. Na 35 km en niet eens zo een gevaarlijke afdaling voelde ik m’n achterband leeglopen, deju das vroeg. Geen paniek, ff controleren waar de melk uit kwam en dan hopelijk verder karren. Helaas, geen lek te zien. Ff bijpompen en terug weg! Nog geen 10 kilometer verder, vanair zonder air! Ik had al een vermoeden dat het ventiel van den tubeless niet goed meer afsloot en dat werd hier stillaan duidelijk. Stoppen, binnen band steken en weer verder. Uiteraard zijn er zo kort na de start al heel wat kaddees op dat kwartiertje me voorbij gekomen maar het is nog 450km, in bikepacken is een lekke band een peanut! Ik kan lekker blijven karren, kan m’n bidonnen in Heimbach vullen, dat is ondertussen in Duitsland en heb priviand in overvloed. We zitten dan ongeveer 70km op het parcours. Het is uiteraard nog vroeg, de avond jong, de benen goed, de moraal toppie en de band blijft hard. Rije rije rije, heel mooi, op en af, snel en traag! Het begint te schemeren en haal de lichtjes boven. Ik weet dat er rond kilometer 140 een camping is met een winkeltje en restaurants. Ik geef redelijk buzze en kom net voor 22 daar aan! Bidonnen andermaal vullen, broodje eten en weer verder! Ik heb een paar keer haasje over gespeeld en rij nu op een derde plek, toppie toch! Ik blijf “rustig” verder bollen en kom rond kilometer 190 een hutje tegen. Het is ondertussen bijna 01u30 en hogen tijd om erin te kruipen. Een overdekte hut, das slaapzak uitrollen, tandenpoetsen, matje opblazen en knorre maar! Enkele uurtjes later, ik denk zo rond 5u10 zit ik alweer op de fiets. Na een tijdje bollen zie ik Gert-Jan voor me uitrijden. Ik ken hem nog van een vorige ACT-5 editie en we bollen samen verder. Ik vraag hem waar hij z’n eerste shop moment van de dag gepland heeft en zo staan we samen rond 8u in een tankstation niet ver van de route, op ongeveer 230km van het parcours samen te ontbijten en ons van de nodige proviand te voorzien. We zijn ondertussen al een tijdje Luxemburg binnen gebold en de technischere en mooiere passages komen er stilaan aan. We stappen naar gewoonte regelmatig af op de "te" technische stukken of om risico’s op gewoonweg te gevaarlijke of niet berijdbare wandelpaden te vermijden. Op een singeltrack op een steile flank gaat het voor den deze echter stevig mis. Om de één of andere reden verlies ik de balans op m’n fiets, tuimel naar de verkeerde kant en tuimel enkele meters naar beneden. Na wat gerollebol kom ik uiteindelijk tegen een boompje tot stilstand. Gert-Jan die vlak achter me reed vraagt me op ik nog”Alive” ben en is zelfs redelijk verbaasd wanneer ikzelf terug recht kom. Wonder boven wonder want als ik naar boven kijk besef ik dat dit veel erger had kunnen aflopen. Het enige waar ik last van blijk te hebben zijn m’n ribben en m’n rug. Ik klauter terug naar boven (een hele onderneming trouwens met een bepakte fiets) en meet daar even de schade op. Ik kijk m’n fiets even na en moet toch even bekomen. De ribben zijn duidelijk geraakt maar ik kruip toch maar op m’n fietske. GJ is ondertussen verder gereden en ook ik zet m’n weg verder. Nog even op de adrenaline maar dan klaart deze roes toch stilaan op en is het duidelijk dat lekker fietsen er niet direct meer inzit. Elk bultje of putje dat ik neem is pijnlijk, op en af de fiets springen doet evenmin deugd en de fiets ergens over tillen is telkens een heuse onderneming. Ik weet dat het nog een heel eind is en in het kopke zit het even niet heel goed. Eigenlijk ben ik net over halfweg, de zwaarste en meest technische passages moeten nog komen en de ribben willen duidelijk niet meer mee! In Esch sur Sûre neem ik een colaatje en 5’ bezinning. Ik ben na de val toch al ruim 20km opgeschoten, heb een interview met den Berten overleefd en besluit  sowieso door te karren! Een DNF heb ik nog nooit moeten melden en ook nu ben ik dat niet van plan ! Rond 16u kom besluit ik opnieuw een stukje van het parcours te gaan en wat extra proviand in de lokale Carrefour op te slaan. Ik ben ondertussen een dikke 330km onderweg. Tijdens m’n stopje trekken ze de hemelsluizen open, ik duikel m’n kw op uit de zadeltas, haal de beentsukken boven en zet m’n weg verder. Ik heb gelukkig een dikke regenjas gekocht met het oog op Kirgistan en ben eens benieuwd wat dit nieuwe spel allemaal aan kan. Het stopt niet meer met regenen, de temperatuur zakt maar in m’n pak blijf ik lekker droog en bovendien lekker op temperatuur. Om 20u kom ik in La-roche en Andenne aan. Ik kan me niet bedwingen en pak een fritje met een curryworstje vlak aan de kerk. Al snel zit ik terug op de fiets en klim het inmiddels donkere en nat bos in. Ik besluit zo lang mogelijk door te rijden en hoop een mooi wandelaarshutje ofzo tegen te komen. Rond middernacht vind ik na even zoeken een ideale plek. Een overdekte hut met enkele banken en tafels die een ideaal bed/droogrek vormen. Ik trek m’n natte kleren snel uit en probeer op de bank m’n bedje te maken. De ribben pruttelen serieus tegen maar ik val toch redelijk snel in slaap. Gedurende de nacht schiet ik een paar keer wakker, normaal het sein om terug te vertrekken. De drang om asap terug op de fiets te zitten is niet direct daar en ik blijf nog lekker snoezen tot een uur of 6. Moeizaam trek ik m’n redelijk droge kleren terug aan en vertrek voor de laatste 70km. Hopla, binnen bollen dus. Nog wel eerst ff de hoge venen over dus echt binnen vliegen is het nu ook weer niet. Met nog 30km te gaan duik ik nog even Spa binnen voor een lekker broodje en ne warme choco. Het “klassement” kan mij al lang gestolen worden en da broodje smaakt, Amaai! Vanaf Spa is het vrij vlot rijden tot in Eupen. Ik kom daar rond 13u30 aan en ben dus iets meer dan 48u onderweg geweest. De ribben hebben het nu wel volledig gehad. Een douchke en wat droge kleren doen deugd. De rest van de Zandvliet boys zijn nog onderweg. Zij hebben een heel deel supporters opgetrommeld en samen met hen ga ik naar de bikers opzoek. Het zal een lange nacht worden om de eerste boy te zien arriveren! Een uurtje later komt den tweede binnen gegleden. Pittig nachtje, het is begin mei en er ligt 10cm sneeuw als we terug wakker worden.... Amaai zij die nog onderweg zijn!! Ik blijf nog een paar uurtjes in Eupen alvorens terug naar Zandvliet af te zakken. De week erop toch maar ff een plaat laten pakken, conclusie: twee gebroken en enkele gekneusde ribben. ‘T is eigenlijk straf dak den toer nog heb uitgereden!!

Den beer

Den beer van Sundern, dit is echt de klassieker onder de  klassiekers geworden! In alle omstandigheden reden we dit lusje al. Regen, wind, zon en zelfs in de sneeuwbuien! Maar de editie van 2019 kan anders ook wel tellen! Lees maar mee hoe het komt dat 2019 in de boeken komt als een specialleke!

Na de marathon van R’dam was het weer de typische overgang tussen loop en fietsbenen. Het lopen ging me heel de winter bijzonder goed af, behalve Rotterdam dan, dus de conditie moest wel goed zijn. Met een mooie startnummer van vorig jaar opzak trok ik samen met den brothar en polderkliever Stefan naar het Sauerland voor onze voorjaarsclassico! Het was pas twee weken na de Rotterdam ervaring maar de goesting om te fietsen was volop aanwezig. Het weer was niet top maar de drang om te rije des te groter. We reden ‘s morgens door richting Sundern om tegen 10u45 aan de start staan en  100km verder over de finish te knallen. Obstakel van de dag, 2600 hoogte meters! Zoals gezegd de buienradars, kmi’s en andere meteovista’s gaven voor de komende uren niet al te veel regen dus we reden naar de start in korte broek, korte mouw, mouwtsukskes en een windstopperke. Ik had voor de opwarming nog een vuilzak over m’n lijf getrokken om de rit van “ziel zum start” te over bruggen. Eens in de startbox besloot ik da vuilzakske toch nog maar ff aan te houden. De start is zoals alle starten zenuwachtig en snel, rechtblijven en niet opblazen is hier de boodschap. Zelfs in mijne blauwe zak was er van opblazen in de eerste kilometers geen sprake. We doken al snel het bos in en al even snel begon het lichtjes te druppelen. Gene paniek en zelfs wat aan de warme kant dus aan de eerste bevoorrading bleef mijne vuilzak bij de andere zakken liggen. Vanaf nu zou ik mezelf wel opwarmen. Net zoals andere jaren bestaat de marathon van Sundern uit twee afstanden. Dus na 55 km kom je aan de finish, de halve marathon en bij die passage vertrek je gelijk voor de volledige marathon of plak je er nog een tweede lus aan vast. Na 10 km op de tweede lus trekken ze de sluizen volledig open, de temperatuur daalt enorm snel en de windstopper/korte mouw combinatie kan me niet voldoende bescherming meer bieden. Het gaat nu tijdens de klimmen zelfs bergaf! De lichaamstemperatuur duikt mee de diepte in en ik krijg m’n eigen niet meer warm! De brains volgen de signalen van de body en doen hun best voldoende zuurstof te krijgen om de afdalingen op een veilige manier te volbrengen. De koude pakt de race in handen, schakelen gaat moeilijk, afdalingen of snelle passages doen alleen maar extra pijn, de kaken stijven op van het klapperen. Stommerik dak ben, zoveel warme kleren thuis en zie me hier rijden! In de tweede lus ben je meestal alleen aan het rijden en het is bibberen tot op de meet en een uur daarna in den otto! Ik kom na 4u30 als 17e algemeen over de modderige finish gebibberd. Als 5de in mijn categorie tegen 21,3km/u! Snel naar den otto om op te warmen en iets droog aan te trekken! Man man wa was da! Ook den brothar en de Stefan komen rillend over de meet en we besluiten, mooi maar o zo koud gehad vandaag! Een goede les, als je dit op een bikepack of andere lange tocht aan de hand hebt kan je beter de juiste kledij bij hebben! Met de ACT-3 in het verschiet ben ik eens benieuwd of de weergoden ons ook daar parten zullen spelen! Ik hoop daar in alle geval m’n regenpak aankoop nog eens goed te kunnen testen!

Rotterdam highway to....

Op 6 april, yep op mijne verjaardag trok ik naar Rotterdam. Het was ook keizerrijden in Zandvliet dus trok ik alleen naar de stadscamping om daar een knalparty te geven en 42 kaarsjes uit te blazen. Er waren nog wat bekenden afgezakt naar Rotterdam en zo zat ik al snel met wat volk op een zonnig terrasje. Nummertje afhalen nog wat lullen met Piet en Dennis en een heel gevolg aan Antwaarpse runners en na een pastake op de camping vrij vroeg de nest in. Zondag ochtend is de zon al vroeg van de partij en de het is aangenaam ontbijten, buiten aan m'n hutje. Nog ff rusten en dan richting centrum van R'dam voor de "line up". Het is ondertussen lekker warm aan het worden... Naar jaarlijkse gewoonten komt er ene flashy hollander Lee Towers "You never walk alone" zingen en al snel zitten we de Erasmus brug op te rennen. De laatste weken ging het me goed af met het lopen maar het is en blijft een marathon!! Fckn 42,195km!! Hieronder de tusentijden… Dan kan je perfect zien tot waar alles volledig volgens plan liep en waar de man met de zonnige hamer andermaal op me stond te wachten... Yep, rond de 6/37

	km.	Tempo	Tijd
	5 km	04:14 min/km	00:21:12
	10 km	04:15 min/km	00:42:27
	15 km	04:13 min/km	01:03:31
	20 km	04:14 min/km	01:24:40
	21.097	04:15 min/km	01:29:20
	25 km	04:17 min/km	01:46:03
	30 km	04:16 min/km	02:07:21
	35 km	04:22 min/km	02:29:10
	40 km	05:49 min/km	02:58:15
	42.195	05:50 min/km	03:11:00

Samengevat komt het erop neer dat tot net voor de Kralingse plas alles redelijk goed ging al voelde ik uiteraard ook al wel dat 3u weer heel moeilijk zou gaan worden. Rond de plas verzoop ik dus andermaal en zonk ook de moraal tot een redelijk min puntje. De laatste kilometers deed alles weer goe zeer maar probeerde ik toch van het publiek en de ambiance te genieten. Dat lukte bovendien nog erg goed en zo bolde ik toch nog met een redelijk goed gevoel binnen. Ok, 3u11' is zeker m'n toptijd niet maar ook m'n slechtste niet. Rotterdam blijft een mooie marathon met veel ambiance, spijtig dat de tijden niet zijn waarvoor ik ging maar, sowieso!  Het is ondertussen april en de kriebel naar de fiets is daar weer, het zal dan ook niet lang duren voor we die knapen weer van stal halen!!

The way to Rotterdam...

Valencia, heerlijk was het daar! Lekker weertje, heerlijk eten, mooie stad, fietsje gehuurd noem maar op. Je zou bijna vergeten dat ik er een marathon liep. De wintermaanden stonden weer voor de deur en dan vallen we nogal eens een beetje terug. Een skiverlofke of twee, wat toertochtjes in de buurt, zelfs een dagje langlaufen in de Hoge Venen samen Paul Jaspers. Dat laatste heb ik geweten want een lies wordt tijdens deze discipline duidelijk extra belast.

Een duathlonneke aan de watertoren, een half marathonneke in Hapert. We bleven echt wel goed bezig. Het lopen ging echt goed, een halve marathon in 1u22' een PR. Dat kon tellen, nooit eerder liep ik zo snel deze afstand en uiteraard was ik hier uitermate tevreden mee! Het uiteidenlijke doel of een eerste echte uitstap waar naartoe gewerkt werd was de marathon van Rotterdam. Enkele jaren geleden liep ik hier mezelf ook al eens te pletter en nu was het de bedoeling om dit zwarte beeste wit te wassen.