LCMT nog eens doen?

Den lcmt, de eerste “meerdaagse” die ik ooit deed. Toen trok ik alleen naar Houffalize om 3 of 4 ritten op den mtb af te werken. Heel precies weet ik het niet meer... Later zou ik op de lcmt Patrik van stappen en Paul Andries tegenkomen. Het zouden de bike makkers worden waar ik veel binnen- en buitenlandse tripjes mee zou gaan maken! Maar goed, het is ondertussen 2019 en op café besloot ik samen met Stijn Hanh, Jens Merveille en Jara de Clerck de lcmt te rijden. Zij kozen voor de 3 daagse mtb toer, ik koos voor het combi klassement. Dit wil zeggen twee dagen op de weg met de race fiets en twee dagen met de mtb het bos in. Uiteraard was uitvalsbasis van dienst nog steeds Houffalize. De vrouwtjes waren ook van de partij en we stonden op een heerlijk rustig campingetje niet ver van de start en finish. Donderdag was het verzamelen geblazen om als combi rijder een eerste rit op de baan te doen samen met de mannen die voor de 3daagse cyclo formule kozen. We werden prima op tijd gelost en vertrokken voor 168km en 3100 hm. Een pittige rit richting Luxemburg, de Duitse grens en zo terug richting Houffa. Dat het pittig zou gaan worden en dat er heel wat volk er zat te popelen om het “peleton” wat uit te dunnen was al heel snel duidelijk. Knallen dus, ik vond het allemaal best maar moest al snel diep tasten om een mooie groep niet te laten rijden of gewoon te missen! Bergop bleven die redelijk knallen, zalig als je dan net mee kan. Uiteindelijk brokkelt het hier en daar nog wel wat af maar het bleef verbazend goed gaan! In het combi klassement kwam ik na 5u3’ als tweede binnen. Het was een heel leuke maar echt wel zware rit geweest! 33,3 km/u op dit parcours vond ik zelf ook bijzonder snel! Snel naar de camping waar intussen iedereen was gearriveerd, voor de andere boys begon de lcmt pas morgen met de eerste mtb rit. Een heerlijk pastake, lekker aan het riviertje rond de vuurkorf, het was echt genieten! Vrijdag, dag 2. Vandaag op het programma een mtb “ritje” van 97km, 21,3 Km/u gemiddeld op den teller. Ook hier was het vanaf de start “knalleuh”. Ik zat voor het eerst na m’n ACT-3 avontuur op den mtb en dan nogwel op m’n nieuw machien. Het was op alle fronten een beetje aftasten. 4 weken geleden brak ik m’n ribkes op Luxemburgse bodem en vandaag reden we stukken rond la roche waar ik toen met gebroken moraal en ribben rond hotste. De nieuwe fiets, 100mm veerweg dus opnieuw een iets andere positie. De grootste verandering was uiteraard het singel blaadje vooraan. Zou ik met een 34 - 51/10 overal op geraken? Al snel werd het duidelijk, een zalig bakkie om mee te knallen. Een perfecte lockout op de vork en kom ik opnieuw als twee combi rijder en vierde mtb algemeen binnen! 4u36 Het is inderdaad nog erg rustig aan de finish boog. Iedereen van de polder komt veilig en wel binnen en de vrouwtjes hebben het nodige gedaan om ons weer heerlijk te laten recuppen! Rijst met kieke en groentjes! Opnieuw heerlijk rond da vuurtje! Zaterdag, dag 3... opnieuw op de baan! We vertrokken vandaag een uurtje vroeger, om 9u werden we voor 140km en 2500hm losgelaten om opnieuw richting Luxemburg te rijden. Ook vandaag het hoofd ingrediënt, de grote plateau! De benen voelden na de twee afgelopen dagen nog zeer goed aan. Af en toe ging het naar mijn gevoel zelfs wat traag en regelmatig snokte ik samen met de nummers 1 en 3 van het combi klassement aan ons peleton van cyclo mannen. Na goed 90km besloot ik er een serieuze ruk aan te geven in de hoop met een kleinere groep weg te geraken. De groep dunde idd erg uit maar op de volgende lange en steile klim, die ik wegens gebrek aan parcours kennis niet zag aan komen, had ik het zelf aan m’n pan. De duidelijk sterkere leider in het combi klassement gaf er een lap op en ik moest passen! Lap, gespeeld en verloren noemen ze dat, of uzelf even tegen komen... in alle geval, den eerste en mijn directe concurrent den derde in het algemeen klassement waren weg. Uiteraard gingen die niet meer wachten!! Er reste mij nu gewoon de opdracht zo hard mogelijk te rijden om m’n tweede plekkie te kunnen vasthouden! Zo geschiedde, stoempe loempe!! Ik heb m’n vatje daar vakkundig leeggereden met een paar stervende zwanen in m’n wiel! Het gevoel was super (bij mij toch), enkel spijtig dat het in de achtervolging was... uiteindelijk kwam ik na 4u08’ binnen, gemiddeld 33,3km/u. Die mannen waren slechts 1’40” binnen. Ik wist m’n tweede plek algemeen te behouden al kwam de nummer drie nu wel erg dicht. De dag werd opnieuw rond het vuurtje afgerond.... de vrouwtjes hadden besloten om vandaag ook een piekje te leggen daarbij gesteund door de Achouffe kabouter en zijn bekende wonderdrankjes! Heel de namiddag van de ene versnapering in de andere zou de batterij voor alweer de laatste etappe wel opladen! Zondag, dag 4... alweer helaas de laatste, korte mtb rit. Vandaag slechts 47km. Echt wel helaas want opnieuw waren de weergoden ons enorm gunstig gezind en was het heerlijk bollen. Zeker op dat nieuw machien! Het was uiteraard koers van in den beginne. De gas open! De derde in het klassement was duidelijk van zin nog een plekkie op te schuiven en te snel moest ik hem laten gaan. Ik bleef echter goed gazze geven en net voorbij halfweg kreeg ik hem terug int vizier. We reden kort daarop samen en ik verwachte nog een ultieme attack van hem. Ik bleef dan maar zelf gas geven om hem alvast uit te putten. Op de slotklim, kort bij de finish sprong hij nog weg en pakte enkele seconden. Helaas voor hem niet genoeg om over mij te springen op het “eind podium” ik ik kwam vandaag na 2u06’ binnen. In totaal was ik over de 4 dagen 15u54’41” onderweg, den derde, Dirk Beullens 15u55’50” hij was dus toch nog erg dicht gekomen. Tegen de 15u39’23” die winnaar Peter van Leuffelen in totaal onderweg was kon ik echt niet op! Hij droeg wel altijd compressie sokken, hihi!

Na de heerlijke 4daagse is het natuurlijk ff zuur te moeten inpakken maar dit was zeker voor herhaling vatbaar! Dikke merci aan de mannen van Zandvliet!! Aka “de LCMT ridders”! Dikke merci aan de madammen ook natuurlijk!!

Waarom nie den ACT-3...t

Met enkele heerlijke bikepack avontuurtjes achter de rug en vooral enkele in het verschiet was de goesting groot om asap een nieuw avontuurtje op de mtb te beleven. Aangezien de ACT-3 in de boeken staat als kleinere broertje van de ACT-5 en er enkele locale amigos deze op hun agenda hadden gezet besloot ook ik m’n wagon aan te pikken en me in te schrijven voor dit pack avontuurtje het eerste weekend van mei. Zo stond ik dus opnieuw in Eupen om rond 13u op een woensdag middag met ongeveer 60 andere zotten te vertrekken voor pakweg 470km bikepack/mtb plezier. Het was woensdag middag de zon scheen volop en de voorspellingen voor de komende dagen werden enkel maar slechter! Met als apotheose, sneeuw van vrijdag op zaterdag nacht, jawadde! We vertrokken per 20 ongeveer en al snel was de koers open. Iedereen klaar om het beste van zichzelf te geven. Het is eigenlijk geen koers maar ook hier lieten de meesten zich meedrijven op een stroompje adrenaline, testosteron of ander mannelijk stier hormoon waardoor het duidelijk was dat iedereen zo snel mogelijk wou binnen zijn. Ik reed m’n eigen tempo en kon lekker opschuiven in het pakje. Na 35 km en niet eens zo een gevaarlijke afdaling voelde ik m’n achterband leeglopen, deju das vroeg. Geen paniek, ff controleren waar de melk uit kwam en dan hopelijk verder karren. Helaas, geen lek te zien. Ff bijpompen en terug weg! Nog geen 10 kilometer verder, vanair zonder air! Ik had al een vermoeden dat het ventiel van den tubeless niet goed meer afsloot en dat werd hier stillaan duidelijk. Stoppen, binnen band steken en weer verder. Uiteraard zijn er zo kort na de start al heel wat kaddees op dat kwartiertje me voorbij gekomen maar het is nog 450km, in bikepacken is een lekke band een peanut! Ik kan lekker blijven karren, kan m’n bidonnen in Heimbach vullen, dat is ondertussen in Duitsland en heb priviand in overvloed. We zitten dan ongeveer 70km op het parcours. Het is uiteraard nog vroeg, de avond jong, de benen goed, de moraal toppie en de band blijft hard. Rije rije rije, heel mooi, op en af, snel en traag! Het begint te schemeren en haal de lichtjes boven. Ik weet dat er rond kilometer 140 een camping is met een winkeltje en restaurants. Ik geef redelijk buzze en kom net voor 22 daar aan! Bidonnen andermaal vullen, broodje eten en weer verder! Ik heb een paar keer haasje over gespeeld en rij nu op een derde plek, toppie toch! Ik blijf “rustig” verder bollen en kom rond kilometer 190 een hutje tegen. Het is ondertussen bijna 01u30 en hogen tijd om erin te kruipen. Een overdekte hut, das slaapzak uitrollen, tandenpoetsen, matje opblazen en knorre maar! Enkele uurtjes later, ik denk zo rond 5u10 zit ik alweer op de fiets. Na een tijdje bollen zie ik Gert-Jan voor me uitrijden. Ik ken hem nog van een vorige ACT-5 editie en we bollen samen verder. Ik vraag hem waar hij z’n eerste shop moment van de dag gepland heeft en zo staan we samen rond 8u in een tankstation niet ver van de route, op ongeveer 230km van het parcours samen te ontbijten en ons van de nodige proviand te voorzien. We zijn ondertussen al een tijdje Luxemburg binnen gebold en de technischere en mooiere passages komen er stilaan aan. We stappen naar gewoonte regelmatig af op de "te" technische stukken of om risico’s op gewoonweg te gevaarlijke of niet berijdbare wandelpaden te vermijden. Op een singeltrack op een steile flank gaat het voor den deze echter stevig mis. Om de één of andere reden verlies ik de balans op m’n fiets, tuimel naar de verkeerde kant en tuimel enkele meters naar beneden. Na wat gerollebol kom ik uiteindelijk tegen een boompje tot stilstand. Gert-Jan die vlak achter me reed vraagt me op ik nog”Alive” ben en is zelfs redelijk verbaasd wanneer ikzelf terug recht kom. Wonder boven wonder want als ik naar boven kijk besef ik dat dit veel erger had kunnen aflopen. Het enige waar ik last van blijk te hebben zijn m’n ribben en m’n rug. Ik klauter terug naar boven (een hele onderneming trouwens met een bepakte fiets) en meet daar even de schade op. Ik kijk m’n fiets even na en moet toch even bekomen. De ribben zijn duidelijk geraakt maar ik kruip toch maar op m’n fietske. GJ is ondertussen verder gereden en ook ik zet m’n weg verder. Nog even op de adrenaline maar dan klaart deze roes toch stilaan op en is het duidelijk dat lekker fietsen er niet direct meer inzit. Elk bultje of putje dat ik neem is pijnlijk, op en af de fiets springen doet evenmin deugd en de fiets ergens over tillen is telkens een heuse onderneming. Ik weet dat het nog een heel eind is en in het kopke zit het even niet heel goed. Eigenlijk ben ik net over halfweg, de zwaarste en meest technische passages moeten nog komen en de ribben willen duidelijk niet meer mee! In Esch sur Sûre neem ik een colaatje en 5’ bezinning. Ik ben na de val toch al ruim 20km opgeschoten, heb een interview met den Berten overleefd en besluit  sowieso door te karren! Een DNF heb ik nog nooit moeten melden en ook nu ben ik dat niet van plan ! Rond 16u kom besluit ik opnieuw een stukje van het parcours te gaan en wat extra proviand in de lokale Carrefour op te slaan. Ik ben ondertussen een dikke 330km onderweg. Tijdens m’n stopje trekken ze de hemelsluizen open, ik duikel m’n kw op uit de zadeltas, haal de beentsukken boven en zet m’n weg verder. Ik heb gelukkig een dikke regenjas gekocht met het oog op Kirgistan en ben eens benieuwd wat dit nieuwe spel allemaal aan kan. Het stopt niet meer met regenen, de temperatuur zakt maar in m’n pak blijf ik lekker droog en bovendien lekker op temperatuur. Om 20u kom ik in La-roche en Andenne aan. Ik kan me niet bedwingen en pak een fritje met een curryworstje vlak aan de kerk. Al snel zit ik terug op de fiets en klim het inmiddels donkere en nat bos in. Ik besluit zo lang mogelijk door te rijden en hoop een mooi wandelaarshutje ofzo tegen te komen. Rond middernacht vind ik na even zoeken een ideale plek. Een overdekte hut met enkele banken en tafels die een ideaal bed/droogrek vormen. Ik trek m’n natte kleren snel uit en probeer op de bank m’n bedje te maken. De ribben pruttelen serieus tegen maar ik val toch redelijk snel in slaap. Gedurende de nacht schiet ik een paar keer wakker, normaal het sein om terug te vertrekken. De drang om asap terug op de fiets te zitten is niet direct daar en ik blijf nog lekker snoezen tot een uur of 6. Moeizaam trek ik m’n redelijk droge kleren terug aan en vertrek voor de laatste 70km. Hopla, binnen bollen dus. Nog wel eerst ff de hoge venen over dus echt binnen vliegen is het nu ook weer niet. Met nog 30km te gaan duik ik nog even Spa binnen voor een lekker broodje en ne warme choco. Het “klassement” kan mij al lang gestolen worden en da broodje smaakt, Amaai! Vanaf Spa is het vrij vlot rijden tot in Eupen. Ik kom daar rond 13u30 aan en ben dus iets meer dan 48u onderweg geweest. De ribben hebben het nu wel volledig gehad. Een douchke en wat droge kleren doen deugd. De rest van de Zandvliet boys zijn nog onderweg. Zij hebben een heel deel supporters opgetrommeld en samen met hen ga ik naar de bikers opzoek. Het zal een lange nacht worden om de eerste boy te zien arriveren! Een uurtje later komt den tweede binnen gegleden. Pittig nachtje, het is begin mei en er ligt 10cm sneeuw als we terug wakker worden.... Amaai zij die nog onderweg zijn!! Ik blijf nog een paar uurtjes in Eupen alvorens terug naar Zandvliet af te zakken. De week erop toch maar ff een plaat laten pakken, conclusie: twee gebroken en enkele gekneusde ribben. ‘T is eigenlijk straf dak den toer nog heb uitgereden!!

Den beer

Den beer van Sundern, dit is echt de klassieker onder de  klassiekers geworden! In alle omstandigheden reden we dit lusje al. Regen, wind, zon en zelfs in de sneeuwbuien! Maar de editie van 2019 kan anders ook wel tellen! Lees maar mee hoe het komt dat 2019 in de boeken komt als een specialleke!

Na de marathon van R’dam was het weer de typische overgang tussen loop en fietsbenen. Het lopen ging me heel de winter bijzonder goed af, behalve Rotterdam dan, dus de conditie moest wel goed zijn. Met een mooie startnummer van vorig jaar opzak trok ik samen met den brothar en polderkliever Stefan naar het Sauerland voor onze voorjaarsclassico! Het was pas twee weken na de Rotterdam ervaring maar de goesting om te fietsen was volop aanwezig. Het weer was niet top maar de drang om te rije des te groter. We reden ‘s morgens door richting Sundern om tegen 10u45 aan de start staan en  100km verder over de finish te knallen. Obstakel van de dag, 2600 hoogte meters! Zoals gezegd de buienradars, kmi’s en andere meteovista’s gaven voor de komende uren niet al te veel regen dus we reden naar de start in korte broek, korte mouw, mouwtsukskes en een windstopperke. Ik had voor de opwarming nog een vuilzak over m’n lijf getrokken om de rit van “ziel zum start” te over bruggen. Eens in de startbox besloot ik da vuilzakske toch nog maar ff aan te houden. De start is zoals alle starten zenuwachtig en snel, rechtblijven en niet opblazen is hier de boodschap. Zelfs in mijne blauwe zak was er van opblazen in de eerste kilometers geen sprake. We doken al snel het bos in en al even snel begon het lichtjes te druppelen. Gene paniek en zelfs wat aan de warme kant dus aan de eerste bevoorrading bleef mijne vuilzak bij de andere zakken liggen. Vanaf nu zou ik mezelf wel opwarmen. Net zoals andere jaren bestaat de marathon van Sundern uit twee afstanden. Dus na 55 km kom je aan de finish, de halve marathon en bij die passage vertrek je gelijk voor de volledige marathon of plak je er nog een tweede lus aan vast. Na 10 km op de tweede lus trekken ze de sluizen volledig open, de temperatuur daalt enorm snel en de windstopper/korte mouw combinatie kan me niet voldoende bescherming meer bieden. Het gaat nu tijdens de klimmen zelfs bergaf! De lichaamstemperatuur duikt mee de diepte in en ik krijg m’n eigen niet meer warm! De brains volgen de signalen van de body en doen hun best voldoende zuurstof te krijgen om de afdalingen op een veilige manier te volbrengen. De koude pakt de race in handen, schakelen gaat moeilijk, afdalingen of snelle passages doen alleen maar extra pijn, de kaken stijven op van het klapperen. Stommerik dak ben, zoveel warme kleren thuis en zie me hier rijden! In de tweede lus ben je meestal alleen aan het rijden en het is bibberen tot op de meet en een uur daarna in den otto! Ik kom na 4u30 als 17e algemeen over de modderige finish gebibberd. Als 5de in mijn categorie tegen 21,3km/u! Snel naar den otto om op te warmen en iets droog aan te trekken! Man man wa was da! Ook den brothar en de Stefan komen rillend over de meet en we besluiten, mooi maar o zo koud gehad vandaag! Een goede les, als je dit op een bikepack of andere lange tocht aan de hand hebt kan je beter de juiste kledij bij hebben! Met de ACT-3 in het verschiet ben ik eens benieuwd of de weergoden ons ook daar parten zullen spelen! Ik hoop daar in alle geval m’n regenpak aankoop nog eens goed te kunnen testen!

Rotterdam highway to....

Op 6 april, yep op mijne verjaardag trok ik naar Rotterdam. Het was ook keizerrijden in Zandvliet dus trok ik alleen naar de stadscamping om daar een knalparty te geven en 42 kaarsjes uit te blazen. Er waren nog wat bekenden afgezakt naar Rotterdam en zo zat ik al snel met wat volk op een zonnig terrasje. Nummertje afhalen nog wat lullen met Piet en Dennis en een heel gevolg aan Antwaarpse runners en na een pastake op de camping vrij vroeg de nest in. Zondag ochtend is de zon al vroeg van de partij en de het is aangenaam ontbijten, buiten aan m'n hutje. Nog ff rusten en dan richting centrum van R'dam voor de "line up". Het is ondertussen lekker warm aan het worden... Naar jaarlijkse gewoonten komt er ene flashy hollander Lee Towers "You never walk alone" zingen en al snel zitten we de Erasmus brug op te rennen. De laatste weken ging het me goed af met het lopen maar het is en blijft een marathon!! Fckn 42,195km!! Hieronder de tusentijden… Dan kan je perfect zien tot waar alles volledig volgens plan liep en waar de man met de zonnige hamer andermaal op me stond te wachten... Yep, rond de 6/37

	km.	Tempo	Tijd
	5 km	04:14 min/km	00:21:12
	10 km	04:15 min/km	00:42:27
	15 km	04:13 min/km	01:03:31
	20 km	04:14 min/km	01:24:40
	21.097	04:15 min/km	01:29:20
	25 km	04:17 min/km	01:46:03
	30 km	04:16 min/km	02:07:21
	35 km	04:22 min/km	02:29:10
	40 km	05:49 min/km	02:58:15
	42.195	05:50 min/km	03:11:00

Samengevat komt het erop neer dat tot net voor de Kralingse plas alles redelijk goed ging al voelde ik uiteraard ook al wel dat 3u weer heel moeilijk zou gaan worden. Rond de plas verzoop ik dus andermaal en zonk ook de moraal tot een redelijk min puntje. De laatste kilometers deed alles weer goe zeer maar probeerde ik toch van het publiek en de ambiance te genieten. Dat lukte bovendien nog erg goed en zo bolde ik toch nog met een redelijk goed gevoel binnen. Ok, 3u11' is zeker m'n toptijd niet maar ook m'n slechtste niet. Rotterdam blijft een mooie marathon met veel ambiance, spijtig dat de tijden niet zijn waarvoor ik ging maar, sowieso!  Het is ondertussen april en de kriebel naar de fiets is daar weer, het zal dan ook niet lang duren voor we die knapen weer van stal halen!!

The way to Rotterdam...

Valencia, heerlijk was het daar! Lekker weertje, heerlijk eten, mooie stad, fietsje gehuurd noem maar op. Je zou bijna vergeten dat ik er een marathon liep. De wintermaanden stonden weer voor de deur en dan vallen we nogal eens een beetje terug. Een skiverlofke of twee, wat toertochtjes in de buurt, zelfs een dagje langlaufen in de Hoge Venen samen Paul Jaspers. Dat laatste heb ik geweten want een lies wordt tijdens deze discipline duidelijk extra belast.

Een duathlonneke aan de watertoren, een half marathonneke in Hapert. We bleven echt wel goed bezig. Het lopen ging echt goed, een halve marathon in 1u22' een PR. Dat kon tellen, nooit eerder liep ik zo snel deze afstand en uiteraard was ik hier uitermate tevreden mee! Het uiteidenlijke doel of een eerste echte uitstap waar naartoe gewerkt werd was de marathon van Rotterdam. Enkele jaren geleden liep ik hier mezelf ook al eens te pletter en nu was het de bedoeling om dit zwarte beeste wit te wassen.

Marathon Valencia

Herfst, winter... Wat doen we dan. De loopschoenen uit de kast halen en opbouwen! Na de ACT-5 trokken de madam en ikke naar Montenegro voor een heerlijk verlofke. Daar werden de eerste kilometers te voet al afgelegd. Heel rustig opbouwen is de boodschap want uiteraard is de conditie niet slecht maar de spieren en pezen zijn nu vooral de low-impact fietsbewegingen gewoon. Dus de kilometers werden heel rustig opgevoerd. Na de rust van de vakantie werden de trainingen verder opgevoerd. Het doel... De marathon van Valencia! Geen Kasterlee dit jaar, zonnigere oorden en een city trip om u tegen te zeggen. Als dat geen motivatie kan opleveren... Een eerste test volgde met de halve marathon van Etten-Leur op 28 oktober. Redelijk veel wind, ideale temperatuur lekker fris en een vlakke omloop. Echt veel snelheid had ik nog niet getraind dus het was voor mij moeilijk in te schatten wat er te verwachten viel. Met een "we zien wel waar het schip strand" instelling stond ik aan de start. De benen voelden niet slecht aan en ik probeerde niet te zot te starten. De start verloopt met wind in de rug en ik kan een mooi tempo aanhouden. 4min/km is best pittig. Het kleine groepje waarin ik vertrek valt stilaan uiteen en al snel ben ik alleen. Dat is altijd een moeilijke keuze, alleen doorgaan met het gevaar nadien terug gepakt te worden of in het groepje te blijven en wie weet een paar minuten te verspelen... Alleen doorgaan lijkt mij het beste, af en toe kom ik nog wat kaddees tegen maar uiteindelijk kom ik na een heel vlakke loop na 1u24'23" over de meet gebold. Ik ben daar heel tevreden mee. Nog 5 weken tot Valencia. Bezig blijven en nog een beetje op de lange trainingen focussen en dan moet dat ook lukken. Kilometers doen, das iets waar ik geen genoeg van kan krijgen. Tijdens één van de loopjes, in de regen en met een wegdek vol bladeren mistrap ik mezelf andermaal. De rechter enkel krijgt een serieuze trek en ik moet even een serieus stapje terug doen... Niets aan te doen, dat hoort erbij zeker. Niet alleen de voet krijgt een deuk maar ook de moral, de pittige lopen gaan zeker niet pijnvrij en ik moet meer rust nemen dan eigenlijk gepland is. De laatste twee weken is het sowieso wat afbouwen maar ik had graag anders aan deze laatste weken begonnen. De benen voelen wel goed aan en dat is wat telt. 

We vliegen op zaterdag 1 december naar Spanje en landen in het zonnige en zelfs aangenaam warme Valencia. We logeren in een heerlijke Air B&B in het midden van de stad en voelen ons daar onmiddellijk helemaal thuis. Een fietsje huren en naar de inschrijving om de nummer af te halen. De stad is prachtig en de organisatie top. Vrij vlotjes pikken we m'n nummer op en kunnen we met een goed gevulde goodie bag terug naar ons appartementje. Valencia is niet de stad van de Pasta maar toch vinden we een leuke Italiaan die een nog leukere pasta voor onze kan toveren! Met een buikje vol de nest in. Morgen den dag! De start is om 8u30 en dus is het vroeg dag voor den deze en dus ook voor de madam. Rond 5u30 is het eerste ontbijt binnen en kruip ik nog even terug in't bedje om samen verder wakker te worden. Het parcours in Valencia is biljart vlak, telt weinig bochten en veel ambiance. Ik schreef in voor een eindtijd tussen 3u en 3u15. Ik weet dat dit opnieuw ambitieus is maar de benen voelen goed en wie niet waagt... Stipt om 8u30 worden de 30.000 lopers opgang geschoten. Van opstopping is nergens geen sprake en ik kan direct m'n eigen tempo zoeken. Het gaat eigenlijk direct heel goed. De hartslag stijgt snel maar blijft onder controle. Ik moet zelfs wat afremmen want kilometers binnen de 4'05" is eigenlijk gewoon te snel... 

Ik kom Vicky verschillende keren op het parcours tegen en dat geeft altijd een extra stimulans. Ik drink voldoende en neem af en toe een extra gelletje.  Op het halve marathon punt passeer ik na 1u27" het gaat eigenlijk heel goed. Ik kan steeds in een mooi groepje mee lopen en voel me nog steeds sterk. Het tempo blijft erg strak. Kilometers rond de 4' blijven maar komen, de benen beginnen stilaan de eerste tekenen te vertonen. Vooral in m'n rechterbovenbeen begint zich steeds meer te manifesteren. Ik weet dat de laatste 10km andermaal zwaar zullen gaan worden. Vicky staat nog enkele malen langs het parcours en ziet ook wel dat het beste eraf aan het gaan is. Km 33 is een "trage" ik loop 4'21" en weet dat dit toegeven is aan het 3u schema. Ik heb lang met de gedachte gelopen om 2u27" te lopen maar besef dat dit zeer moeilijk zal gaan worden. De volgende kilometers worden andermaal sneller gelopen maar het gaat moeizaam. M'n plannen om de laatste 10 nog te versnellen gaan definitief de kast in. Zo weinig mogelijk tijd toegeven is nu de boodschap. De laatste 6km loop ik tijden ergens in de 4'20gers, daarmee geef je echt wel veel tijd af. De aankomst in echter adembenemend, misschien is het op de foto's niet echt te zien maar het is hier echt wel genieten. Ik weet dat ik onder de 3u loop en ben daar andermaal heer erg tevreden mee. 

Een zeer leuke marathon over een snel en mooi parcours, een mooie stad om door te crossen en veel volk langs de kant, perfecte organisatie in een heerlijk weertje! Zeker voor herhaling vatbaar! 

We blijven nog enkele dagen in Valencia hangen en dat is echt wel genieten! Heerlijk...

ACT-5 nr.twee

ACT-5 the second edition... bike packen, ik denk dat ik voor een paar jaar verkocht ben. Enkele bijzonder uitdagende tochten staan ondertussen op de “bucket list” en wat extra ervaring kan ik zeker gebruiken. Na de HT550 stond in augustus voor de tweede maal de ACT-5 op het programma. Van Schotland kwam ik met gemixte gevoelens terug en ik wilde in goede en gezonde conditie in Zandvliet vertrekken. Ik trainde afgelopen zomer bijzonder stevig. Deed de ACT-3, het kleinere broertje van van de 5, als training. Dit is een tocht door 3 landen met vertrek en aankomst in Eupen. Als extraatje reed ik van Eupen terug naar Zandvliet, een extra lusje van ruim 250 off road kilometers. Ik trok nadien regelmatig naar de Ardennen om met de koersfiets veel kilometers te maken en... hoogtemeters! 

Zaterdag 18 augustus was het briefing en pasta loading in de Leeuw van Vlaanderen. Lekker dicht bij huis en dus heel makkelijk! 52 bikers, sommigen doorwinterde packers en anderen klaar voor een eerste avontuur. Er stonden duidelijk enkele hardrijders te popelen om me het vuur aan de schenen te leggen. Het zou volgens Berten en Stefan spannender en zwaarder dan vorig jaar worden. Iets langer, meer off road en heel wat meer hoogte meters. Ik was er in alle geval klaar voor en wat belangrijker was... ik had er damned veel zin in. Zondag stonden we iets voor 8u te draaien op het grasveldje voor de Leeuw, nog een tasje thee, een fotootje hier en daar, een kus voor mus en dan hup het bos in. Ik had m’n setup iets gewijzigd. Geen rugzak, twee grote en een kleine bidon ipv een frame bag. Geen tent maar een minimale bivy bag. Minder ditjes en datjes waardoor ik iets lichter kon rijden. Op het stuur een triatlon beugel waar op de vlakke stukken tempo mee gemaakt zou kunnen worden.

Het begin gaat snel, heel snel! We rijden over bekend terrein, het antitank kanaal af tot we ongeveer in Halle op het parcours van vorig jaar komen. Het tempo ligt zoals gezegd erg hoog voor een TT van 1200km en ik vraag me af wie er zich allemaal vroegtijdig schaakmat zet deze eerste uren. Ik kan relatief makkelijk m’n tempo blijven rijden en stilaan wordt het duidelijk dat er heel wat van de 15 snelle starters mij als mikpunt in de gaten houden. Ik doe gewoon m’n ding en houd me aan m’n plan. Eerste stop in Langdorp, enkel bidonnen vullen en terug weg. 125 km gereden, 5 uurtjes onderweg. Het hele pakje is ondertussen al stevig uitgedund en met een 6 tal bollen we verder. Het is intussen alweer een super zomer dag en de temperatuur stijgt gestaag mee. Het groepje geraakt verder en verder uitgedund en voor m’n volgende geplande stop bol ik al een tijdje alleen verder. Rixensart, over 8u onderweg, 190 km op den teller! Only the lonely... een super stopplaats om bij te tanken, een eerste koude pasta en wat extra proviand. Ik neem even pauze en verwacht snel de eerste achtervolgers. Ik zie echter niemand verschijnen en besluit maar door te bollen. De moraal is super, de benen nog beter. Het is heerlijk bollen de wind staat hoofdzakelijk schuin tegen maar dat zal iedereen wel ondervinden. In de beugels kan ik lager hangen en lekker door “raggen”. Volgende stop... Namen!  

255 km op den teller, ondertussen dik 12u aan het bollen en al heel wat hoogtemeters verzameld. Een pasta bestellen bij de lokale Italiaan, ondertussen een night-shopje doen, pasta oppikken en iets verder op het parcours deze oppeuzelen! Het is bijna 21u, de nacht valt nu snel maar ik plan toch nog even door te gaan. Ik bol nog door tot ongeveer 00u30 en geef er dan de brui aan. Net over 300km op den teller. Ik zou nog wel verder kunnen maar besef maar al te goed dat het nog ver en lang is. Recup is belangrijk en op enkele meters van het parcours rol ik m’n bivy bag uit. Eigenlijk is dit een waterdichte zak waar je met slaapmatje en slaapzak inkruipt. Het is helder en ik kijk nog even naar de sterretjes alvorens m’n lichtje uitgaat. Ik wordt nog even wakker wanneer er mij iemand passeert maar slaap toch nog even verder. 

Kort na 5u ben ik terug aan het bollen. Een ontbijt van suikerwafels en nog wat choco melk van gisteren en gaan! Om iets na 9u kom ik in Oignies en Thierache aan, volledig volgens plan. Winkeltje binnen en uitgebreid ontbijten. Het is best frisjes en het druppelt zelfs zacht, wie had dat gedacht. Ontbijten in het plaatselijk bushokje, toppertje. Met het buikje vol kunnen we er terug tegen aan. Rond 13u30 kom ik in Bouillon aan, eerst staat Berten me langs het water op te wachten voor een flash interview maar dan bol ik snel door opzoek naar wat extra proviand! 

Het zonnetje is ondertussen vol van de partij en ook de temperatuur neemt alweer mooie sprongen naar hoogzomerse waarden. Ik stop snel aan de Colruyt en kom uiteraard met meer dan gepland voedsel buiten. Eerst het maagje volledig opgieten en dan de rest proberen weg te steken op en rond de fiets. Zoals eerder al wel eens aangehaald, winkelen op een bikepack avontuur levert de meest belachelijke winkelmomenten op die ik mezelf kan voorstellen. De Colruyt... rijstpap, mouche sandwiches, een saladbar, tonijnsalade, gegrilde kippenvleugels, yoghurt, cola, winegums, ne pot pindakaas, zoute nootjes, een pak Snickers, een pasta maaltijd, suikerwafels, water en triple A batterijtjes. Als je dan aan de kassa staat krijg je wel een paar vreemde blikken! Ik flirt ondertussen constant met de Frans Belgische grens en sommige stukken blijven me bekend voorkomen. Na alweer 6uurtjes op de fiets en heel wat van Colruyt caloriekes minder kom ik aan de majestueuze kathedraal van Avioth! Ik lig hier vol in de beugel en blijf door rammelen. Iets verderop kom ik bij Montmédy, het is 20u45 wanneer ik van het parcours afwijk en het dorp beneden de burcht opzoek om daar nog een “late night snack” te scoren. En wat zien we daar... Pizza “feu au bois” mmm, niet slecht zo een margerita! Tot mijn verbazing verdwijnt heel de schijf in m’n lijf en even later zit ik weer op de fiets. 

Even gebeld met het thuisfront, altijd leuk en goed voor de moraal, een extra colaatje en gaan! Het parcours is hier tov van vorig jaar drastisch gewijzigd. Van de snelle recup, baan stukken is nu geen sprake meer en deze zijn vervangen door technische, trage, zware off road stukken. Het tempo zakt en de pizza boost is van relatief korte duur. Het is bijna middernacht wanneer ik na 540 km besluit om m’n bivybag nogmaals boven te halen. Het duurt niet lang of ik ben vertrokken. Heerlijk pitten in da bos nog net in Frankrijk. 

Om 5u ben ik terug aan het bollen, ik heb ongeveer 4uurtjes effectief geslapen en uiteraard duurt het dan nog even vooraleer je echt beseft dat je terug op den mtb zit. In de grensstreek zijn de “wild pigs” al vroeg wakker (of nog laat op) want op een iets vochtiger stuk zitten er plots een paar bijna in m’n wiel. Ik versnel toch maar even, het duurt even voor ik ze kan afschudden en in het donker lijken ze met veel en naar alle kanten te schieten. Waarschijnlijk was er maar één klein lief verdwaald biggetje in de buurt en was da beestje meer verschoten dan ik maar het was voor beide zwijnen toch een pittig momentje! Het begint langzaam op te klaren en ik heb een mooi vooruitzicht. In Etalle, rond de 580 km ligt een Delhaize iets van het parcours! Een luxe ontbijt ligt me op te wachten en uiteraard is dat een ideaal mikpunt! Heerlijk! Ik koop andermaal de Louis z’n rekken bijna leeg en ben een klein uurtje van het parcours. 

Een sanitaire stop en een kattenwasje in den Delhaize meegerekend! Snel terug het parcours op waar ik er ben afgegaan en knallen maar, het zonnetje is alweer volop van de partij en de overtollige kledij kan weer in de tas. Het is ondertussen dag 3, maar de benen zijn nog steeds top, de moraal dus ook! Ik kan lekker blijven karren en kom stilaan in de buurt van het “gevreesde” Luxemburg. Rond 11 bol ik Luxemburg binnen. Ik weet dat er nu een heel pittig, traag, technisch maar super mooi stukje mtb’en aankomt. Gelukkig nog voorzien van het nodige voedsel begin ik aan de GR. Voor velen zal hier veel gestapt worden, de vraag is enkel vanaf wanneer en tot waar stap ik. Enkele passages zijn echt niet  berijdbaar. Enkele wandelaars, die beter bepakt zijn dan ik (maar uiteraard zonder fiets) kijken dan ook redelijk verwonderd wanneer ik naar boven kruip of naar beneden vlieg. Een accident is hier snel gebeurd en uiterst geconcentreerd neem ik hindernis na hindernis. Esch-sur-Sûre laat ik liggen, onderweg stop ik nog even voor wat extra cola maar voor de rest, karren maar! Net buiten Esch-sur-Sûre staat den Berten met z’n cameraman weer te blinken. Ik kom net uit een diep dal (letterlijk dan) en moet even uitblazen. Ik pik nog een plat peschke van hem en bol alweer verder. 

Ik weet dat Luxemburg klein op de kaart is maar verdekke groot is om met den Mtb door te rijden. Wat ik ook weet is dat Clervaux rond kilometer 690 ligt en dat er daar er goei adresje is voor een goei steakske! Het zit’m in kleine dingen tijdens een solo tochtje en dat zijn de richtpunten waar je naartoe kunt werken. Iets later dan gepland, het is intussen 18u30, kom ik Clervaux binnen. Uiteraard zijn de winkeltjes net dicht en de terrasjes goed gevuld. Ik vind toch een plekje en bestel een heerlijk stukje vlees, met wat extra patatten uit de oven en wat extra groenten! Ik moet niet vertellen dat ik die bijna met bord en al in één keer binnen steek zeker. Ik koop maar wat extra colaatjes in het restaurant en vul zo m’n flesjes bij.  

De mensen rondom mij kijken alweer verwonderd, ik begin aan hun blikken te wennen en met een ijsje voor onderweg reken ik af. Clervaux ligt beneden aan het water dus... gelijk klimmen is de boodschap! Een klein uurtje duurde de Clervaux passage en ik wil nog graag terug in Belgie zijn vanavond. Het parcours lijkt blijft echter pittig en de vermoeidheid begint nu ook mee te spelen. Rond 21u30, ondertussen flirtend met de grens, kom ik in Wathermal een ideale slaapplek tegen. Ik vind het toch te vroeg om te stoppen en bol twijfelend verder. Ik krijg al snel spijt van beslissing en denk eraan terug te draaien. Ik bol toch maar door en beloof mezelf te stoppen als ik nog zo een mooie kans zie. Geloof het of niet maar een half uur verder kom ik de stal der stallen tegen! Op 50m van het parcours!! Een droge, open stal of kleine schuur. Vers stro, super proper (of toch naar mijn gevoel) en heerlijk rustig. Geen beesten, niks!! Niet twijfelen, het is nog “maar” 22u maar deze stal laat ik niet schieten! 720km achter de kiezen, weer 17u onderweg geweest. Geen bivy bag of opblaas matje maar een kribbe van zacht stro. Mirre en wierook heb ik niet maar dat dutje is van goud waarde, deze koning heeft alleen een powerbar bij maar die kan me nu gestolen worden. 

Nog sneller dan ik in slaap val ben ik ook terug wakker, en ik bedoel echt wakker! Het is kort na 1u wanneer ik terug begin te bollen. Dat stalleke was té zalig, schrik om me te overslapen, een vroege Waalse boer op m’n erf te krijgen of wie weet wat het was maar ik was terug weg! Rije deju! Het plan, Vielsalm “hitten” en daar de nachtwinkel plunderen! Deel 1 van het plan werk ik zonder problemen af, deel 2 slaagt wat tegen... de nachtwinkel in Vielsalm sluit om 2u!! Da meende nie, yep, da meen ik wel. Gelukkig heb ik nog wat cash en kan ik ne cola uit den automaat draaien, een flesje water kan er ook nog af. Honger heb ik gelukkig niet. Ik heb nog reserves van vorige m’n eerdere “hamstermomenten” en zelfs m’n just in case nood rantsoen van thuis is nog zo goed als onaangeroerd! 5u Malmedy, 760km op parcours, ook hier verdacht weinig beweging. Ik zit nu in “hard core” Oost kantons en kruip via Ovifat stillaan richting Monschau. Vorig jaar was ook dit een relatief makkelijk stuk in het parcours. Een kleine wijziging door de heren parcoursbouwers beslist er dit jaar volledig anders over. Dik 3u doe ik over de ruim 30 km tussen Malmedy en Monschau, pittig. In Monschau zat ik vorig jaar te ontbijten in een heerlijk ochtend zonnetje! Ik ben dit jaar zelfs iets vroeger daar en kan opnieuw van een mega ontbijt genieten! Eieren, koeken, broodjes, jus, ham, kaas, confituur, het kan niet op! Een sanitaire bezoek laat ik ook hier niet schieten, ff wassen nog wat extra for on the road en terug weg ermee! 

800km in de knipzak... Het zou nu beter en beter moeten beginnen bollen, dat doet het echter niet direct. Dit is een heel mooi stukje Duitsland, den Eifel! Meer dan terecht een Nationaal park, hoogvlaktes rond Gemunden en Vogelsang en diepe dalen rond de meren en waterpartijen enkele honderden meters lager! Hierdoor blijft het constant op en af gaan. Vorig jaar bleven we veel langer naast de meren rijden, dit jaar is het op en af, af en toe raken we het water en dan klimmen we weer naar de hoger gelegen stukken! Prachtig maar zwaar! Rond 1u kom ik in Heimbach, ik stop en voel dan de warmte op me neer slaan. Ik kan niets beter bedenken dan ne grote crème glace binnen te spelen met een powerbar! Een geslaagde combo, al zeg ik hetzelf. Genieten van deze functionele smaakbom in de schaduw op een bankje in een prachtig decor! Nog wat extra proviand en genoeg drinken en we kunnen er weer tegen. 840km gedaan. Om 16u, 30km verder krijg ik ff een dipje, een serieus mentaal dipje, ik besluit even te stoppen en naar ‘t vrouwke te bellen! Gelukkig pakt ze af en kan ik ff een babbeltje doen, ondertussen een gat lauw broodje binnen spelend. Uiteraard kom je af en toe zware stukken tegen, fysiek en mentaal. Wanneer deze tezamen komen is het altijd leuk als je ff kunt bellen. 10’ gewoon ff liggen en genieten van de rust en een “powercall”! Er is geen haast bij, het is ondertussen duidelijk dat ik niet “direct” op de hielen gezeten wordt. Toch stap ik na deze korte stop terug vol goeie moed op de fiets. Maf he? Volgende halte, de Lidl in Oberfortsbach. 890km gedaan en het is intussen bijna 19u. Gelukkig blijft in Duitsland de Lidl iets langer open dan bij ons. Ook hier een powershopje, en een avondmaal om u tegen te zeggen. Geen verdere details, maar het heeft gesmaakt en het was nodig!! Klaarmaken voor de “late shift” en hup richting Nederland, richting Maastricht. Ik kom het drielandenpunt tegen na 900km, het is intussen bijna 21u. Ook hier is het parcours stevig onder handen genomen, een prachtige singeltrack brengt me onderaan de “Camerig”, ik kan niet weerstaan en stop voor een ijsje, wat marsen en Snickers en wat cola. Om 22u30 kom ik in Epen en stop int frituur “de Krieekel” begot! Een kleintje met joppie saus en een hamburger “de krekel”. Nie van m’n gewoonte maar damn dat kan smaken! M’n focus ligt ondertussen voorbij Maastricht. 

Het enige obstakel zijn wat kilometers en den Berten met zijne camera! Ook Stefan, de parcours bouwer is deze keer van de partij. Even een klapje / flash interview met de boys en weer weg! Het is opnieuw 1u als ik door Maastricht bol, 24u onderweg. Muug, redelijk meurrig en de joppie saus doet z’n best me het leven een beetje zuur te maken. Niets overdreven, wonder boven wonder doen de benen het nog steeds! Het is bijna 2u wanneer ik op Belgisch grondgebied ter hoogte van Opgrimbie m’n bivy boven haal! 950km gereden, wat een dag! 25u onderweg geweest voor 230km... het zegt meer over het parcours dan over de benen, beiden waren goed!  

Van 2u tot 4u30 geslapen, moet voldoende zijn... uuhh, NOT! Ik vertrek dus terug maar een uurtje later moet ik al terug stoppen, teveel prut in m’n ogen. Ik ga nog ff een powernapje doen. Gewoon de kant in en nog een half uurtje oogskes dicht! Na deze extra nachtrust van een half uurtje, fris en monter de fiets op! Komaan zene nu ist naar huis da we gaan! Drie uurtjes later, het intussen bijna 9u sta ik in Achel, 1010km gedaan en even van het parcours is een spar! Opnieuw een luxe ontbijt en nog wat extra’s moeten me nu tot thuis brengen. Gaan! Het blijft draaien en keren, de hete zomer heeft ook hier alles uitgedroogd, we rijden van zandbak naar zandbank, af en toe zitten er nog venijnige klimmetjes in en de wind staat andermaal strak tegen. De beugel op m’n stuur doet nu echt z’n werk tegen de wind kan ik alsnog een mooi tempo onderhouden. Rond 14u kom ik een zonnige terrasje tegen en ik kan er niet aan weerstaan om even te gaan piepen! Das hier dik in orde... restaurant de Roovertsche Leij in Goirle mag voor mij een heerlijke uitsmijter gereed maken en een paar colaatjes op de rekening zetten. 1085km gereden, dit zal toch wel de laatste stop zijn geweest zeker? 

Ik kom heel stilaan in de buurt, Breda onderdoor, Schijf, Nispen, Wouwse plantage, het zijn allemaal ronkende namen voor de lokale wielertoeristen. We zien nog steeds niet veel asfalt en ik blijf ploeteren door een zee van zand! Uiteindelijk kom ik rond 20u10 in Zandvliet aan! Aan de finish, in de leeuw van Vlaanderen staan heel wat supporters me op te wachten! Super zo aankomen! M’n schatje staat uiteraard op de eerste rij! Ik blijf nog wonder boven wonder tot iets na 1u wat pintjes drinken en klim dan de fiets terug op, een laatste dubbele kilometer naar een heerlijk douchke en een warm, zacht bedje! 

De recup gaat erg vlot, een weekendje aan de zee met de vrienden en we kunnen er terug tegen! De organisatie heeft ondertussen de cut off time of de maximale tijd waarvoor je binnen moet zijn wil je in de officiële uitslag staan verlaat van zaterdag naar zondag avond 20u. Uiteindelijk komen slechts 22 deelnemers aan, vanaf dag 1 kwamen de eerste opgave's binnen. Mechanische pech, fysieke klachten of het toch wel zware parcours deden sommigen besluiten er vroegtijdig de brui aan te geven.   Al was het geen officiële wedstrijd werd er toch een klassement opgesteld, nummer 2  kwam 20u na mij over de finish gereden. De laatste die nog in de uitslag werd opgenomen kwam dinsdag binnen... das wel waar voor uw geld natuurlijk! Ik heb er in alle geval weer van genoten, het weer was perfect, ik ondervond geen mechanische problemen, een prachtig maar loodzwaar parcours, enkele ideale bevoorradingen gevonden en vooral goei benen en geen fysieke klachten! Wat ook erg leuk en goed voor de moraal is,  is dat dankzij het tracker systeem je echt wel gevolgd wordt, niet alleen thuis maar ook door  mensen die je niet kent.  Aan de Lidl in Duitsland kwam er ene een klapje doen die me had gevolgd, ergens op het parcours in Luxemburg, aan de spar in Achel, in da restoke in Goirle en dan dichter thuis kwamen telkens wat “supporters” goeien dag zeggen! Merci voor de support zou ik zeggen! Volgend jaar geen ACT5 meer voor den deze, wel alvast al een paar andere plannetjes! 

Voor de interviews van onderweg klik:

Interview Bouillion