Dag 4… FD

 Dag 4, 252km, 15u effectief gefietst, bijna 4000Hm

Vroeg erin is vroeg eruit... zo zit ik om 4u15 terug op de fiets. Het onweer van gisteren heeft z’n sporen duidelijk achter gelaten. Bomen en takken over de weg en diepe groeven in de zanderige paden. Het parcours is technisch en traag, ik kruip zachtjes naar CP2. Quarreé les tombes, het is bijna 6u. Twee uur gewerkt voor 20km, das duidelijk. Gezellig dorpje daar waar Samuel me zit op te wachten. Helaas uiteraard niets open, geen uitgebreid ontbijt, koffie of jus. Enkel een stempel op m’n kaartje is er voor mij daar te verdienen. Ik weet dat we nu een zwaar stuk zullen tegenkomen. Het nationaal park “Morvan”. En idd ik moet het toegeven, het is prachtig maar zwaar mtb’en. Stilaan komt de zon erdoor en ik had graag iets deftig gegeten. Ik weet echter dat dit nog niet voor eerst zal zijn, een klein dipje maakt zich meester over mijne moraal. Aan een prachtige abdij “abbaye de la Pierre qui vire” zet ik me ff op een bankje, ik ben 2u30 onderweg en reed daarin net geen 30km, ik eet nog wat thaboulle en kan me in een sanitair gebouw me een beetje opfrissen. Het is 7u30 en ik zou eigenlijk een echt ontbijt goed kunnen gebruiken. Volgens mij plannetje zou de volgende iet of wat grote stad pas over goed 60km zijn, als je dan ff begint te rekenen zou dat over een uur of 5 zijn, oeps! Een uurtje later kom ik aan het “lac de saint-agnan”. Ik kom aan een vakantiepark dat duidelijk zijn beste tijden reeds een tijdje achter zich heeft liggen. Ik waag het erop en vraag aan de vervallen receptie aan een bijna even vervallen receptioniste of er toevallig iets te eten valt. Vervallen maar niet versleten vliegt ze de keuvelen in en komt buiten met croissants, eitjes, warme krokante broodjes! Den buitenkant van de receptioniste mag dan enigszins een versleten indruk geven, vanbinnen is het nen topper. Ze vraagt vanwaar ik kom om er rond 9u zo versleten uit te zien, en ik dacht dat zij er versleten uit zag. Ik zit op het terras in het zonnetje en neem uitgebreid de tijd om van dit onvoorziene 3sterren ontbijt te genieten. Ze verteld over het mooie verleden en de sombere toekomst, de Corona zou wel eens de spreekwoordelijke nagel kunnen worden. Ik dank haar voor het zalige ontbijt, zij dankt voor de babbel en we zetten beiden onze weg verder. Zij in de keuken, ik in een prachtig decor! Na 115km te hebben gereden kom ik in Autun, een echte grote toeristische stad waar uiteraard allerlei lekker op me ligt te wachten. Een pak honypops, een bus yoghurt, wat fruit, cola, fanta een pastasalade, water en wat snoep. Als ik op een bankje alles begin binnen te spelen kijken toch wat mensen raar op. Het duurt allemaal niet lang en al snel zit ik terug in de bossen. Ik kan naar mijn gevoel nog steeds een deftig tempo ontwikkelen en het goede gevoel is na de moeizame start van vanmorgen volledig terug. Kort voor 17 zie ik in de verte het rode shirtje van Sophiane terug opdoemen. Hij slaapt eigenlijk zo goed als niet en gedurende de nacht doen we regelmatig haasje over. Ik kom stilaan dichter en echt blij me te zien is hij precies niet. Ik blijf hetzelfde tempo rijden en hij volgt op enkele technischere passage’s. We komen rond   18u aan in Toulon-sur-Arroux en stoppen samen aan een supermarkt, de nodige proviand wordt weeral binnen gespeeld en weggestoken en we karren verder.  Vandaag 165km op de teller. Het is eigenlijk een prachtige avond, de temperatuur zakt naar aangename waarden en het parcours is glooiend en mooi. Het ijs geraakt stilaan wat gebroken en natuurlijk hebben we wel enkele gemeenschappelijke interesses...  210km Bourbon Lancy, het is intussen 20u gepasseerd en met hetgeen wat er nog in koekendoos steekt wil ik niet de nacht induiken. Ik besluit iets te zoeken om te eten en beland andermaal in het betere hamburger restaurantje. Wat me echter meer bezighoudt dan de hamburger die ze ma aan het klaarmaken zijn zijn wel m’n voeten. Deze zijn door de constant vochtige omstandigheden van zweet, verfrissing of passages door kleine riviertjes volledig zompig. Zo een wakke voetzool die constant belast wordt door de druk op de pedalen is best pijnlijk. Wonderwel, wanneer deze beven uit de schoenen mag hersteld de voetzool zich bijzonder snel. De burger aan de oevers van de Loire smaakt anders super! Sophiane is uiteraard doorgereden, ik bol terug alleen verder. Het is 23u als ik m’n tentje uit m’n stuurtas tover. Het zal de enige keer zijn dat ik de tent opstel, het kost altijd wat extra tijd maar het slaapt zooo heerlijk! 

On y vas, your Trois

Dag 3, 260km, 3100hm, 14u effectief gereden.

Het is iets na 4 als ik terug wakker wordt, rond 4u30 zit ik terug op de fiets. Na 2 km komt een auto achter me aan, het is eigenlijk midden in de nacht en ik zit op een boswegje, raar. 

Groot is m’n verbazing wanneer de zwaailichten aangaan. De gendarmes, deju was da nu weeral. Ik stop uiteraard en de mannen vragen me of ik het normaal vind om om 4u ‘smorgens mijn trainingen af te werken. Ik leg die mannen heel vriendelijk het wedstrijdje uit waar ik aan bezig ben en laat ze de site en de mapprogress trackers zien. Ze zijn oprecht geïnteresseerd maar vinden het wel een maffe toer, daar kan ik ze geen ongelijk ingeven. Hun aandacht was getrokken door de lichtjes in het stalletje en wilden toch ff het zekere voor het onzekere nemen. Na een controle van mijne pas mag ik terug vertrekken, bon chance et adieu! Na ongeveer 35km, het is 6u45, ik ben net een koppel gepasseerd met de eerste vrouw kom ik in Valentigny aan. Een mini dorpje maar er staat een man in zijn peignoir op straat en biedt elke deelnemer koffie, cola en wat kleine proviand aan! Nie normaal, gene gewone. 

Ik heb echter een plannetje om iets verder uitgebreid te ontbijten maar wacht toch ff op het koppel om snel een foto te nemen! Super zo ne gast die zelfs midden in de nacht iedereen met ne smile staat op te wachten. 10km verder kom ik
brienne le chateau aan, bij de lokale bakker ligt alweer een heerlijk broodje op mij te wachten, wat verse drank en een paar koeken voor onderweg! Het gaat nu snel, toch wat betreft de temperatuur en het calorieverbruik. Om 10u sta ik weer aan te schuiven in een supermarkt in Bar sur Seine, ik ben vandaag al 95km verder op het parcours. Eten en vooral drinken is de boodschap, eten gaat door de hitte moeilijk en drinken gebeurt voorzichtig, dikwijls kleine slokjes om de maag niet op te blazen. Elk dorpje heeft wel een waterbronnetje en de bidonnen gaan vlot binnen of over de helm. M’n shirt spoel ik regelmatig in waterputten en houdt me zo af en toe heerlijk koel. De temperatuur op de Garmin geeft om 13u30 47°C aan, het klimmen tegen 5km/u is niet echt verfrissend. 65km verder en alweer shoppen, in de airco van deze grote winkel liggen twee rakkers wat te rusten. De hitte wordt cash betaald en velen kiezen voor de tactiek om tijdens de warmste uren te rusten en ‘s nachts langer in frissere omstandigheden door te rijden. Wat rijstpap en wat brood met vette paté geeft me alweer power. Het is iets na twee, ik rijd door Chablis en tussen de wijngaarden gaan de percentages van de paadjes sterk omhoog, het tempo recht evenredig omlaag, helaas. Ik kan er niet aan weerstaan en regelmatig roept een druiventrosje mijn naam. Heerlijk, vocht en verse suikers!
Irancy, 200km gereden, alweer een pareltje van een dorp waar bij het binnenrijden weer een ultra vriendelijke Fransman staat te zweten in de zon. Het is bijna 18u, hij nodigt me uit om me bij z’n thuis van fris water te voorzien. Twee bananen, ne cola en 3liter water later zit ik weer op de fiets. Het is bijna 19u als er voor me een biker staat met een lekke band. Het blijkt de Nederlander Robert Werkhoven te zijn. Ik heb al wel van hem gehoord op andere bike packs maar ontmoette hem nog nooit. Aangename kennismaking, samen een band vervangen want hij is zijn bril eerder op het parcours kwijt gespeeld en vind het gat in z’n buitenland niet om een plug te steken. Dan doe ik dat toch ff. Iets later zitten we terug op de fiets en zetten onze weg verder. Robert is de laatste zaterdagvertrekkers die ik nog niet ingehaald had. Ik ben Sophiane ergens terug voorbij gereden, en lig nu op kop in de wedstrijd...
Het is kort na 20u als ik Avalon binnen bol, den beer is weer aan het grommen en ik stop aan Kebab, pizza, pasta afhaal. Opnieuw een slecht idee, geen pasta meer... dan maar snel een burger met frit! Goeie burger goeie frit maar hoe lang kan dat duren... het is bijna 21u als ik Avalon terug buiten bol. Wat me meer zorgen baart is dat de hemels blauwe lucht is vervangen door pik zwarte donder wolken. Een halfuurtje later gaan de hemelsluizen volledig open. Niet veel later zit ik midden in een onweer om u tegen te zeggen. Bliksemflitsen verlichten de omringende bossen en de donderslagen doen me dieper onder m’n helm wegkruipen. Al snel liggen bomen her en der over het parcours. Op enkele open stukken krijg ik echt een beetje schrik, in de bossen is het helemaal met de billen dicht! Ik besluit zo snel mogelijk een veilig onderkomen te zoeken en daar even te bezinnen. Het is 22u30 als ik in Montcenat een ideale plek in bushok vind. Het is echt te perfect, lekker rustig, kurk droog en niets of niemand in de buurt. De keuze is snel gemaakt, let’s call It a day! Natte kleren uit, droge aan, matje opblazen slaapzakje in en pitten maar!!

Deuxiemme your...

 Dag 2, 294km, 3400hm 14u50 effectief gereden

We liggen vlak naast het parcours en toch slaap ik heerlijk! Heel de nacht zijn er bikers gepasseerd maar ik zat lekker in dromenland! Rond 5u30 ben ik wakker en na een snel ontbijt zit ik rond 6u15 terug op de velo! Rijden maar... na een kleine 25km ik ben dan 1u20 onderweg kom ik in Remilly-Allicourt een heerlijk bakkertje tegen 100m van het parcours. Een belegd broodje met kip, wat koeken en drinken. Er zitten nog een paar bikers van een uitgebreid ontbijt te genieten en ik zet me er rustig bij. Wanneer ik terug m’n fiets op kruip komt Manu Cartrysse de hoek omgedraaid en slaat snel het nodige proviand in. We rijden samen door en keuvelen wat. Hij heeft afgelopen nacht 1u geslapen en voelt zich nog tip top, straffe gast... nacht één bijna volledig overslaan, nie normaal. Even later laat hij me rijden, mijn tempo ligt iets te hoog en het is idd nog erg ver!! We rijden richting Verdun en zitten in een mooi stuk natuur, uiteraard is de zon al volop van de partij en stijgt de temperatuur vlotjes richting 40°C. We rijden richting Verdun en dat hier in de eerste Wereldoorlog stevig is gevochten is erg duidelijk. Het parcours gaat langs verschillende “villages detruits” dorpen die bij de slag om Verdun volledig zijn verwoest en waarvan de restanten nu nog altijd erg duidelijk zichtbaar zijn. We rijden vervolgens Verdun zelf binnen waar ik in de lokale supermarkt een uitgebreid middagmaal verzamel. 

Ik sta aan de kassa en wie komt daar binnen gewandeld? Anne Desmet, de vriendin van Stefan Maertens, parcoursbouwer van de ACT’s in België. Al snel zitten we terug op de fiets en we slaan een kort babbeltje, uiteraard laat ze me al snel rijden... het is ondertussen 15u00 geweest en ik ben vandaag 150km onderweg. Een kleine onvoorziene omleiding wegens wegenwerken nemen we er (graag) bij en met het buikje weer vol kan ik er weer tegenaan.

Volgende “geplande” stop is in Rivigny sur Ornain... op de kaart is daar vanalles, er is ook vanalles maar ook alles is dicht, echt alles! Één klein cafeetje is open en daar staat ook Sofiane Sehilli zijn bidonnen te vullen, hij is een beetje verbaasd me daar te zien en buiten een snelle bonjour kan er niet veel af, toffe gast precies... ik vul m’n bidonnen daar ook en vraag of er ergens iets te eten valt. Het vrouwtje achter de toog weet dat er nog een kebab zaak open is, uiteraard een eindje van het parcours. Ik besluit er maar voor te gaan en sta iets later aan te schuiven in een smoezelig zaakje. Het duurt precies een eeuwigheid eer die mannen mijne kebab in mekaar hebben gedraaid en toch wel een beetje met een dubbel gevoel vertrek ik terug. Het is wel nen top kebab, dat moet gezegd worden maar het is wel een dure. 40’ aan m’n broek, doemme dat hij me nu maar serieus power geeft!! Bijna 21u en 250km gereden vandaag, na alweer een mooi sundown duik ik weer de nacht in. Het is bijna middernacht wanneer ik na 295km in een klein dorpje een stalletje vind om m’n bedje in te dekken. Niet veel later lig ik weeral te knorren! Blaise sous Arzillieres heet het gehuchtje, ne scheet groot maar wel een heerlijk stalletje.

Le French Divide, le Grand Depart!

 De frenchedivide, enkele jaren terug kwam ik in Schotland organisator Samuel becuwe tegen en die maakte me warm voor dit ongetwijfeld mooi fiets avontuur. De ongeveer 150 deelnemers werden over het weekend van 8 en 9 augustus telkens met een minuut tussen, volledig Corona proof opgang geschoten vanuit Bray-Dunes, net over de grens met De Panne nog in zicht. Ik zou pas zondag vertrekken en vertrok vrijdag met Vicky alvast richting camping municipal waar de organisatie enkele plekken voor ons reserveerde. Zaterdag vertrok de grote hoop en wij hadden nog een heerlijk rustig dagje! Een betere voorbereiding kon ik mezelf niet voorstellen! 

Na een perfecte laatste nacht stond ik zondag om 6u40 op den dijk te blinken om drie minuten later te mogen starten. De zon was daar al van de partij en zou heel de dag een hoofdrol blijven spelen. 

De  eerste kilometers gaan vlotjes, we rijden onder de Belgische grens door en komen enkele erg bekende kasseistroken tegen. De wind blaast best stevig in het nadeel en ik hang eigenlijk constant in m’n tijdrit beugel. Ik rijd de eerste 100 kilometer met een vriendelijke Fransman samen om nog wat te keuvelen. Het tempo gaat iets de hoogte in, de temperatuur stijgt gestaag mee! M’n Franse compagnon laat me rijden, een korte “aurevoir, à la prochain” en ikke verder. We zijn intussen een erg vriendelijke supporter tegen gekomen met een heerlijk stukje verfrissende watermeloen en een flesje water. Hij staat er voor alle deelnemers en dit wordt door de organisatie van dit volledig selfsupporting event toegestaan. Het zal niet de laatste gulle, vriendelijke, supporterende Fransman zijn die ik tegenkom! Om 13u zit ik op de “secteur pave d’Orchies” op de kassseien tegen de wind geeft m’n thermometer voor het eerst 40°C aan, ik heb dan 150km gedaan, das tegen 26km/u... Het gaat dus bijzonder snel en technisch mountainbiken is het voorlopig nog niet. Na 170 draai ik de Trouée d’Arenberg op, ook wel gekend als het bos van Wallers. Wel in omgekeerde richting zoals de Museeuws en Boonens dat normaal doen en dus lichtjes omhoog! Blijft in de koers toch iets speciaals maar op een zonnige, zomerse, Corona zondag erg rustig! Een fotoshoot en karren maar. 

9u gefietst, het is bijna 16u, 215km op den teller...ik kom aan in het stadje Le Quesnoy, de lokale bakker moet er aan geloven, het zal niet de laatste zijn. Drank en suikers worden in het park binnen gespeeld, die 5minuutjes kunnen er wel af zeker! Vol suikers en wat extra, just in case zet ik m’n weg verder! Buiten veel zweet heeft dit voorlopig nog niet super veel gekost. Km 280, 18u45 het parcours wordt duidelijk wat technischer, kasseien worden ingeruild voor stevige bosstroken en zelfs het nodige klimwerk. Aan Val -Joly aan een vakantiepark kan ik andermaal m’n bidonnen vullen. De laatste koek van den bakker moet er ook aan geloven... we steken even de grens over en duiken zowaar België ff binnen. Kort na deze pitstop komt er mij een mtb’en tegemoet gereden. Hij begroet me vriendelijk en kent zelfs m’n naam, eerst ff verschieten maar wel grappig. Door het tracker systeem kan iedereen perfect zien wie waar zit en dus ook iedereen kennen of herkennen wanneer je ergens passeert. Hij is iedereen aan het opwachten en heeft op kilometer 290, in Virelles (een klein dorpje vlak boven Chimay) een heuse bevoorrading opgesteld... wat fruit, zoute chips en wat drank staan daar gereed voor alle FD deelnemers. Pak maar wat je wil geeft hij me mee wenst me succes en laat me rijden. 

Zo zit ik om 8u wat zoute stokjes en winegums binnen te spelen alvorens m’n weg verder te zetten. Na deze korte passage over Belgisch, rood Corona grondgebied steken we terug de grens over om voorgoed over Franse bodem te blijven rijden. De eerste avond begint stilaan te vallen, het eerste prachtige “golden hour” levert meteen prachtige taferelen op die met geen foto te vatten valt, wanhopig doe ik een paar pogingen echter met matig succes. Het is 22u als ik na 325km het dorpje Rocroi binnen bol. Uiteraard is mijnen beer redelijk aan het grommen, de lokale fritboer is voor zichzelf nog een burger aan het bakken en gooit er graag voor mij ook nog ene in z’n vet! Als hij het zelf vertrouwd zal ik het ook wel aankunnen is m’n redenering. Niks koolhydraten stapelen, ne goeien burger met ui en tomaat geeft de nodige dosis instant energie om er weer even tegen aan te gaan. Het koelt ondertussen heerlijk af en ook in het donker kan ik best nog een mooi tempo ontwikkelen. Het eerste checkpoint ligt in Charleville-Mézières op goed 365km, dit op de eerste dag ronden lijkt me een mooi doel. We zitten ondertussen in het natuurpark “Regional Ardennes” en dat voel ik. Het gaat nu pittig op en af, het kost me nog redelijk wat krachten om tegen 00u30 in Charleville aan te komen. Nog voor het CP staat nog een deelnemer op z’n GPS te loeren en vraagt me hoe het gaat. Ik zeg top en samen rijden we verder door de slapende stad richting stempelpunt. We keuvelen ondertussen wat en hij zegt me hoe goed we het wel gedaan hebben om hier na twee dagen te zijn. Ik denk ff na en geef idd toe dat we al heel goed gereden hebben om al zover te zijn gevorderd. Ik vertel maar ff niet dat ik ongeveer 24u na hem vertrokken ben en we bollen tot aan het CP. Aan zo een CP moet je je deelnemers kaart laten stempelen en daar zit dus altijd iemand van de organisatie iedereen op te wachten. Mijn nieuwe mtb buddy doet ook bij de organisatie zijn verhaal van hoe goed we al hebben gereden en dat we hier al zijn. De twee aan de overkant van de tafel kijken mekaar even aan, kijken naar mij en trekken dan Jerome, zoals hij blijkt te heten, ff dichterbij. Wanneer ze hem van het kleine tijdsverschil inlichten is het ff stil en dan schieten we allemaal in een serieuze lach. Ik moet idd toegeven het kleine detail in een poging om ieders moraal zo hoog mogelijk te houden te hebben verzwegen. Maar ik geef wel toe dat het sowieso knap is dat we hier beiden al geraakt zijn! We besluiten samen nog even verder te rijden en buiten Charleville een geschikte slaapplaats te zoeken. Het is 01u00, ik heb 16u40’ effectief gefietst, reed 368km met daarin bijna 3000Hm. Tanden poetsen doen we samen, slaapwel Jerome mon copain, a demain!

Fckn Corona zeker...

 Corona Corona Corona... het jaar 2020 zat sinds februari in een redelijk “adembenemende” houdgreep! In mei zou de Italy divide op het programma staan maar al heel snel werd duidelijk dat dit bikepack avontuur niet zou doorgaan.

Vlak voor de Corona doorbraak deed ik nog mee naar een onderzoek van enkele laatste jaars kine studenten naar de effecten van overtraining bij wielertoeristen. Simpel, een inspanningstest, twee weken meer trainen dan normaal om een overtrainingseffect te creëren en dan terug een test. Ik trainde me dus al vroeg in het jaar te pleuris maar op de afsluitende test waren er niet echt sporen van overtraindheid te vinden. Een paar studenten zagen hun theorieën een beetje de mist in gaan en ik zat alvast met een goeie basis te wachten op beter weer. Dat beter weer kwam er zeker, helaas kwam ook de Corona langs... gelukkig mochten we hier in België blijven fietsen en dat deed ik dan ook. Dat dit alleen of hooguit met twee moest gebeuren was bij de “einzelgänger” geen al te groot probleem. Met vaste buddy Jef trok ik er regelmatig op uit, nog meer reed ik alleen. Het voorjaar was prachtig, de zon was dikwijls volop van de partij en de benen goed. Ik genoot van lange ritten langs Belgische wegen die ik nooit eerder deed. Oesterdammen en andere Brabantse wallen werden ingeruild voor de vaart Dessel-schoten en de Kempische velden! Een echte ontdekking. De dagen werden langer en zo ook de ritten. Het was intussen wel duidelijk dat Italië niet zou doorgaan en ook Frankrijk waar in augustus de French divide zou starten was in geen geval zeker! Ik zat echter niet stil, lange ritten werden belachelijk lange ritten. Dit samen met het gemis aan hoogte meters bracht me ertoe om een ritje van 385km te doen. 22 april, de dag dat eigenlijk de Waalse pijl gereden zou worden stond ik na een bezoekje aan “la redoute” moederziel alleen op de muur van Hoei te blinken. Onder het motto zot zij doet geen zeer vertrok ik op 8mei om 4u40 voor een rit van 457km met daarin 3100hm. 15,5 uur effectief fietsen later stond ik terug thuis. De kilometers vlogen die maanden voorbij... de mtb werd meer en meer van stal gehaald om al “gravellend” naar de Lilse bergen te rijden of ander Belgisch grondgebied te verkennen. Ook dit bleek een ware ontdekking. Een eerste kleine bikepack kon dan ook niet uitblijven. Op 20 mei was het eindelijk bingo, tentje mee, dynamo naafje op volle toeren en gaan maar! Ik reed offroad naar de hoge venen en pikte daar in op het parcours van de bekende “raid des hautes fagnes”. 560km en 30u bike plezier, twee overnachtingen op prachtige locaties en een heerlijke zonnetje maakten dit een super trip... Na dit geslaagd bezoekje aan de hoge venen plande ik een volgende bike trip richting Ardennen om daar de “arbelate” te rijden. Op 17 juni vertrok in gietende regen op een nieuw avontuurtje. Lang duurde deze trip echter niet want in Herentals trapte ik mijn carbonnen crank in stukken en was het gedaan met de pret. In een ultieme poging om toch nog verder te geraken passeerde ik een fietsemaker en toen daar bleek dat zo verder rijden echt geen op meer was besloot ik toch nog even langs canyon belgie te passeren maar ook daar was een snel herstel uitgesloten. Deju, op één been terug naar zandvliet.... niet alle tripjes lopen zoals gepland, maar liever in Herentals dan ik pakweg Kirgizië😉!
Een nieuwe crank en nieuwe plannen. Nog steeds hopend op de french divide en gewoon omdat het een prachtig parcours is besluit ik op 11juli de ACT5 te rijden. Deze kon om gekende reden niet doorgaan in groepstart maar kan wel in ITT of individual time trail. Het is prachtig weer als ik om 7u aan de leeuw vertrek, de nieuwe crank doet het prima, de benen de rest! Het parcours is opnieuw iets gewijzigd en het weinige asfalt dat er lag is er precies uitgehaald, alweer knap werk van de boys! De benen voelen echt super aan en ondanks het alweer iets zwaarder parcours kom ik woensdag 15juli rond middernacht terug in zandvliet aan. De laatste dag reed ik nog 320 km en kwam eigenlijk echt fris in zandvliet aan. Het laatste weekend van juli, een week voor de start van de FD rij ik nog in ware “bikepack deluxe stijl” naar Bouillion waar het vrouwke op weekend is met een paar vrienden! Een tussenstop op de boerderij in Eghezee bij altijd werkende Bike buddy jef en zijn vrouwke. Na een heerlijk ontbijt en een gezellige koffie in Namen trek ik verder voor m’n laatste lange training... Suat, het is nu aftellen naar de FD die nog steeds zou doorgaan...

De modder"hel" van Kasterlee

Kasterlee, het blijft iets speciaal... Na de vervroegde terugkomst van Valencia was het even aanpassen. Skiplannen werden omgegooid en een werk/vakantie tripje naar Basel met Vicky werd ook gecancelled. Hierdoor was ik wat extra dagen thuis en kroop ik op de fiets. Tijdens dit eerste echte mtb tochtje sinds enkele weken had ik een goed gevoel en kreeg ik de helse gedachte om eens te polsen of er nog een plekje in Kasterlee was voor dat winterse duathlonnetje!  Ik ging er nog steeds vanuit dat er wel geen plek zou zijn maar je weet maar nooit, ter info stuurde ik toch een mailtje naar de organisatie. Tot mijn grote verbazing kreeg ik 's avonds een berichtje terug dat het geen probleem was en er nog wel een plekje vrij was... Oeps! Het was toch ff nadenken. De volgende dag, het was ondertussen 12 december, deed ik een eerste combi training en deze zou met wat wijzer moeten maken en me al dan niet overtuigen deel te nemen. 10Km lopen, 55 km Mtb'en en opnieuw een 15 lopen. Alles viel relatief goed mee, tijdens het lopen was het wel duidelijk dat de marathon nog wel ergens in de benen zat maar het besluit stond vast, Hey ho let's go! In daarop volgende weekend  trokken Vicky en ik naar de zee en deed daar nog twee stevige duurtrainingen op de mtb (tegen de strakke zeebries!). Lopen bleef beperkt tot wat loslopen op de plage! Nog een weekje tot de start, uiteraard bleef ik met een paar twijfels zitten, vooral hoe ik zou reageren na 120km mountainbiken. Bram Enkels was reeds lange tijd ingeschreven en zo trokken we zondag 22 december naar Kasterlee. Dat de weergoden ons niet super gezind zouden zijn zagen we de laatste week al van ver aankomen. Toch was het af en toe slikken onderweg naar Kasterlee en de ruitenwisser op "high speed" stond om dikke druppels te wissen!

We stonden ruim een uur voor de start op de parking vlakbij de sporthal. Nummer afhalen, box in de wisselzone, fiets laten keuren en wegplaatsen in de wisselzone en een laatste sanitaire stop. Er was zelfs ruim de tijd om wat te buurten met Ward Mertens en Gert Vaneverbroeck, twee knapen die voor hun eerste deelname aan de hel stonden.

Met Bram en Ward voor de start "the gate to hell!)

Voor mij is het ondertussen de zesde deelname en echt zenuwachtig werd ik dus niet meer, al was de spanning in de sporthal en onder de kletsnatte startboog voor deze ongetwijfeld (alweer) zware editie zoals steeds te snijden. Ik koos ervoor om met lange fietsbroek, thermisch lijfke en kort shirtje te starten, een kw leek me in deze omstandigheden geen overbodige luxe en zelfs een mutsje werd verkozen boven het "usual" Kasterlee petje. Aan de start stonden meerdere ijsberen in korte tenue te trappelen om opgang geschoten te worden... Er stonden dit jaar maar liefst 415 deelnemers aan de start, ongelofelijk! De eerste 15km gaan naar gewoonte goed, ik wou mezelf uiteraard niet forceren en liep tussen de plassen en modder door tegen de geplande  4'31"/km, ik kwam daarmee na 1u05" als 137ste binnen in de sporthal. Een dikke 5' later was ik op weg naar m'n MTB, in die 5' trok ik m'n fietsschoenen een extra shirt met lange mouw, een paar handschoenen en een bufke aan. 140 deelnemers kleden zichzelf sneller dan mij om, de rest deed er langer over. Ward stond in de kleedruimte wat met z'n schoenen te vechten en Bram zag ik ondertussen ook worstelen met schoenen, kw's en andere accessoires.  De eerste kilometer gaat nog over de baan maar dan duiken we onverbiddelijk het modderige bos in.

De eerste passage in het bos, nog redelijk proper ;-)

Het is me al heel snel duidelijk dat dit een pittig stukje modderbiken zal worden. In het bos is het bij momenten baggeren, glijden en glibberen en in de velden op de power door zompige stukken. We zullen in totaal 5 ronden moeten afleggen, goed voor bijna 115km. Indelen, eten en drinken en de fiets een beetje proberen te swanjeren. In het bos gaat het soms een paar keer kort maar pittig omhoog en door de modder af en toe technisch naar beneden. Het is nog steeds aan het regenen. Ik heb op m'n fiets een handig frame tasje bevestigd waaruit gedurende de eerste ronden voldoende brandstof moet komen die makkelijk bereikbaar is en niet ergens in een zompige achterzak verscholen zit. Vanaf de tweede passage, bij het ingaan van de derde ronde staat Karen (de madam van Bram) met mijn rugzak vol "lekkers" langs de kant en zal zij voor de bevoorrading zorgen. Voor Vicky was dit echt niet mogelijk door de Valenciaanse blessure en zat ze thuis op de Kasterlee App m'n vorderingen te volgen. Uiteraard mis ik haar langs de kant maar Karen doet een prima job en zeker in dit weer is het voor haar geen cadeau! De bidonnen worden door haar gevuld en zo verlies ik echt geen tijd aan de bevoorrading!

 

In ronde twee is het tijdelijk gestopt met regenen en het parcours wordt zelfs een beetje droog gereden. Halverwege ronde 4 trekken ze de sluizen andermaal open en het zal niet meer stoppen. Het parcours krijgt de combinatie van enkele honderden passages en de aanhoudende regen niet verwerkt en het gaat van kwaad naar erger. In sommige stukken is het echt baggeren door centimeters dikke pap. De fiets ziet af, de achterrem doet niets meer en in de laatste ronde geeft ook de voorrem er zo goed als de brui aan. Gelukkig heeft de modder in de afdalingen voldoende remmende werking en kom ik nooit in echt gevaarlijke situaties terecht. Jeroen is bij het ingaan van de laatste fietslus ook al van de partij en staat al te popelen (NOT) om me de laatste 30 loop kilometers te vergezellen.

Ik ga uiteraard nooit in het rood en de ronden lopen redelijk vlak blijkt uit de gereden tijden 1u03'38"; 1u03'47"; 1u05'56"; 1u08'54" (sanitaire stop) en 1u15'13" (véél modder). De benen voelen goed aan al krijg je na zo een lange tijd in natte/koude omstandigheden soms wel het gevoel dat een mogelijke kramp nooit echt ver weg is... Ik ben uiteindelijk 5u34' op m'n bakkie onderweg en zet daarmee een 55ste fietstijd neer, ongetwijfeld schoof ik daarmee enkele plekken in het klassement op.

 

Bij het afgeven van m'n fiets en naar binnen lopen om nogmaals van schoeisel te wisselen voelt er echter iets niet 100% in m'n linker knie. Een pijntje aan de buitenkant waar ik eigenlijk nog nooit last van heb gehad. Wasdana zou boemba zeggen, ik zeg dat uiteraard ook maar van stoppen, stappen of niet vertrekken is geen sprake. Jeroen duikt als coach mee de wisselzone in en helpt me bij het omkleden, m'n lange broek gaat uit, propere sokken, loopbroekje en KW aan.  Een pak modder in m'n carbonnen sidi's werkt serieus tegen en een snelle wissel zit er weer niet in. Ik zit maar liefst 9'35" in de wisslezone en ben daarmee 141 omkleder! Daar kan dus duidelijk nog wat aan gewerkt worden maar als je het daar moet goedmaken... Ik vertrek netjes opgekuist en proper aan m'n laatste 30 lopen.

De puinhoop in de "wisselzone"

Twee toertjes van 15km, wat kan dat geven? De knie sputtert echt wel tegen en voelt niet best aan, ik hoop het er rustig uit te lopen. Jeroen springt (gelukkig goed ingepakt) op z'n ros en voorziet me van proviand en ambiance! Het weer zorgt voor een serieuze "sfeer spons" en het is zowel voor mij als voor Jeroen soms serieus boenken tegen weer en wind. Af en toe vind ik beschutting tegen de strakke wind achter z'n brede regencape en ik probeer een tempo van 5' de kilometer aan te houden. De eerste 15 lukt met dat redelijk vlot en na 1u11' kan ik aan m'n laatste 15 beginnen. Ik besluit iets te versnellen en loop enkele kilometers 4'45"/km. Mijn knie vind dit echter geen goed idee en protesteert ondertussen nogal hevig, het tempo moet terug naar beneden. Op 5km van de meet knikt m'n knie op een modderstukje naar alle kanten en een pijnscheutje doet me besluiten rustiger binnen te lopen. Ik wil hier geen langdurige blessure aan over houden en andere plannen hiermee hypothekeren! Binnen bollen is de boodschap! De laatste ronde loop ik uiteindelijk in 1u15". M'n laatste 30km loop ik als 29ste van alle deelnemers, zeker niet slecht en ik vind het spijtig dat ik door de knie niet het volle pond heb kunnen geven. Uiteindelijk kom ik als 44ste algemeen en als 6e master 40+ over de rode loper binnen gehold. Ik kan daar enkel best tevreden mee zijn! Zeker gezien de late inschrijving en de marathon van Valencia die toch nog wel ergens in de benen zat!

Als 44ste na 9u23'53" met pijnlijke knie

Nen dikke dikke merci aan Karen en de Jeroen om me van de nodige powerfood te voorzien, ook voor hen zal dit ongetwijfeld een zware editie zijn geweest! Aan m'n nr 1 supporter die er helaas niet kon bijzijn deze keer maar die me wel vol steunde en liet doen in de weekjes tussen Valencia en Kasterlee... en na Kasterlee de nodige icepacks en Voltaren gels voorzag!! A la prochaine...

 

Marathon Valencia...

Wat doen we in de winter buiten plannen maken en dromen van warmere dagen en zonnige oorden om met de fiets door te bollen. We halen uiteraard de loopschoentjes uit de kast en dat doe ik nog steeds met heel veel plezier. Af en toe is het ff twijfelen als ik 's avonds van't werk thuis kom en een warme zetel me staat te beloeren en het buiten schemert of gewoon al donker is. Het doel was net als vorig jaar de wondermooie marathon van Valencia. Vanaf september begon ik te trainen en dat is echt met 5km "start to runnen". Rustig opbouwen is de boodschap, niks forceren en geen over belastingen "oplopen". Zondag 1 december is het zover en samen met Vicky trokken we zaterdag via Charleroi naar Valencia. Vorig jaar verbleven we daar in een heerlijke AirBNB en ook dit jaar boekten we hier ons verblijf voor een weekje. Vlotte vlucht, ff m'n nummer afhalen en een pastatje in de stad. Zondag vroeg uit de veren en een paar vaste rituelen afwerken. Om 8u30 worden we losgelaten. De organisatie is perfect en het hele pak komt op gang. 21500 deelnemers op de marathon. De brede lanen maken het mogelijk je eigen ding te doen en niemand loopt echt in de weg. Ik heb mezelf voorgenomen om deze keer echt rustig(er) te vertrekken. Ik probeer kilometers van 4'25" te lopen en pas ten vroegste na 15km te versnellen. Uit de tabel hieronder is wel duidelijk dat 4'25" echt niet makkelijk is als je met een goed gevoel loopt. Dat goed gevoel is er echter altijd de eerste kilometers en het is tegen m'n natuur om relatief rustig te lopen. Het gevoel is goed en blijft goed. Vicky staat regelmatig langs het parcour en dat geeft de nodige afleiding en stimulans. Het is ondertussen mijn 10 marathon en waar ik de vorige keren m'n benen meestal in de puin liep in de eerste helft hoop ik nu op een goed gevoel tot minstens diep in de 30 kilometers... Vanaf halverwege mag het tempo echt omhoog en het is heerlijk lopen. Ik kan een heel mooi tempo blijven lopen en ik weet dat het rond de 3u grens zal zijn als ik dit kan blijven doen. Uiteraard zijn de laatste kilometers opnieuw zwaar en kan ik echt niet meer versnellen maar met tijden van 4'04" de kilometer kan ik enkel maar tevreden zijn. Mijn garmin blijkt ergens een klein flipje te hebben gemaakt want wanneer ik over de meet kom heb ik 42,7km gedaan ipv 42,195... 500meter extra. Voor mezelf ben ik met een officiële eindtijd van 3u00'59" erg tevreden, het gevoel in de benen tijdens de marathon en de "nagatif split" (sneller tweede gedeelte) doen me erg deugd. Heerlijk. De namiddag in de zon is ook zalig, lekker in de zon op het strand genieten van een gebakken visje en wat biertjes. Maandag genieten we nog een heerlijke dag van Valencia maar 's avonds beslist de zware deur van ons appartement anders over onze week Valencia. Aan het genot komt plots een eind, de details bespaar ik, ik hoop dat de vinger van Vicky helemaal terug OK komt al is dat nu nog helemaal niet zeker. Dan is een "snelle" marathon heel relatief, beterschap aan m'n Mus!