BeMC nr 7

Met het naderende Schotse bike avontuur in het achterhoofd solliciteerde ik in de week voor de BeMC nog snel voor een ticket bij de organisatie. Deze meerdaagse mtb wedstrijd was al lang en zeer snel volzet. Maar voor een ex-winnaar (in de open categorie) en tevens deelnemer en finisher van alle voorgaande edities maakte ze snel een plekje vrij ;-). Halsoverkop vertrok ik dus voor het hemelvaart weekeinde richting La-Roche-en-Ardenne. Ik had er erg veel zin, na de lange rustige duurtrainingen van de laatste weken nog eens een paar dagen het volle pont geven. Benieuwd wat dat zou gaan geven...

Vrijdag stond een etappe van 86km op het programma met daarin 2450 hoogte meters. Tijdens de gekende openingsklim werd meteen duidelijk dat het algemene niveau alweer gestegen was. Ze gaan hier hard, erg hard... ik kan een redelijk tempo aanhouden en af en toe met snellere boys meewippen. Het gevoel is heel goed, de beentjes draaien vlotjes, de hartslag onder controle. Al snel zit ik in het wiel van Erik Dekker begot.

Subiet erop en erover ;-)

Als dat maar goed komt. Ik voel me lekker en kan een mooi tempo aanhouden. Aan de bevoorrading heb ik m’n bidonnen al weggezet en verlies nooit veel tijd. Één keer is het zoeken en moet ik wat tijd prijsgegeven. Het blijft uiteraard constant op en af gaan. Ik kom na 4u23’ als 18 uit de open categorie aan (dit zijn de mannen zonder licentie) in de 40+ kom ik als 8ste over de streep. Fietsje afspuiten en terug naar de camping voor de nodige recup.

Zaterdag de queen stage. 100 km en net geen 3000hm op den teller. De zon was alweer van de partij! Kort na de start komt polderkliever Joris tot bij mij gereden. We rijden even samen en ik kom geleidelijk op dreef. Ik besluit gewoon door te karren en te zien waar het schip uiteindelijk strand. Ik rij eigenlijk heel de dag alleen en vind dat nog best, diegene die ik inhaal laat ik ook snel achter.

Altijd leuk voor de moraal natuurlijk. Ik kom uiteindelijk als 10 bij de open categorie over de meet en klim daarmee een paar plaatsen in het algemene klassement. Ik ben 5u06’ onderweg geweest en voel me aan de finish nog steeds ok. Recuppen op de aan de mobil!

Zondag staat de laatste alweer voor de deur. Het is ‘s nachts beginnen regenen en ook voor de start is het goed aan het plenzen. Er zal uit een ander vatje getapt moeten worden vandaag. Om alle zever te vermijden steek ik nog snel nieuwe remblokken. Op 68km staan ons 2350hm te wachten en deze zullen dus ook naar beneden genomen moeten worden. Regen en modder zijn geen beste vrienden met de doorsnee remblok, vandaar. Mouwstukken, een regenvestje en de benen ingesmeerd met heat lotion ipv zonnecrème, ook dit hoort erbij. Het is fris richting de start en hoop dat we snel opgang geschoten zullen worden. Om iets voor 10 mogen we vertrekken. Het opspattende water in de eerste vlakke kilometer voelt echt koud aan en slaat onmiddellijk op de benen. Toch even zoeken. Gelukkig zijn we al snel aan het klimmen. Hier krijg ik het al snel wat warmer en kan ik stilaan in een mooi ritme komen. De benen van gisteren kunnen niet ver weg zijn. Het tempo blijft op de openingsklim verder oplopen.

De eerste passages door het bos geven al snel aan wat we vandaag voor de wielen krijgen. Gladde modder, stenen, wortels, plassen en andere glibberige natuurproducten. De afdalingen liggen er gevaarlijk bij en het regent nog steeds vlotjes. Op de open stukken staat bovendien een redelijk strak, fris windje. Een ideale mix voor een hels ardennnen tochtje! De benen zijn goed en dan kan je wel wat extra’s verteren. De rit van vandaag bestaat eigenlijk uit twee lussen waarin telkens de gekende “muur van Borzee” als laatste klim zit. Dit is een erg steile kuiten bijter waar rijden zelfs in droge omstandigheden niet iedereen gegeven is. Ik moet twee keer van de fiets... te weinig grip, te weinig kracht, een gladde steen op het verkeerde moment, elk excuus is goed. Te poot is te poot. Gelukkig staat hier iedereen te voet en ligt het toch niet helemaal aan mij. De rit blijft (los van de weersomstandigheden) erg technisch. Vooral in de afdalingen moet ik veel tijd prijsgeven. Mijn klimcapaciteiten zijn duidelijk de betere tov mijn dalen. Ze vliegen me werkelijk voorbij! Uiteraard is het soms wikken en wegen tussen het nemen van extra risico’s op lek rijden of vallen. Ik denk dikwijls er is meer te verliezen dan te winnen maar toch... swat 3u52 ben ik onderweg, 23 in het dagklassement. Uiteindelijk kom ik in het algemeen klassement hiermee terecht op de 12plek, die brengt me nog 40€ op, altijd mee genomen. De week na de bemc voel ik me echter niet super, die laatste frisse etappe zou toch wel voor een loopneus gaan zorgen zeker.... het was anders weer mooi rijden en af en toe vinden ze toch nog nieuwe stukken!

Knallen in het Sauerland, altijd plezant!

Het laatste weekend van april, wat doe je dan? Met de mobil naar Sundern-Hagen rijden en daar de SKS bike marathon rijden. Na onze “rustig rit” van vorig jaar in Sundern was er van een bevoorrechte startpositie geen sprake meer. Geen gedoe van overdreven zenuwachtige boys en gezellig een babbeltje doen in  de startbox. We waren met heel wat bekenden daar in den Box. Jeroen was er terug bij en was zaterdag morgen samen met Bram en Stefan Vaneynde naar Duitsland afgezakt. Voor de rest was Ward Mertens met zijn buddy Tim en uiteraard de onvermijdelijke Mountain Maniacs stonden ook met ne man of 5 aan de startgrid. Om 10u45 werden we opgang geschoten. Vanuit de achterste startboxen is het even wachten eer heel de meute opgang is en eens we op de asfalt klim zitten is alles al een lang gerekt peloton. De inhaalrace kan beginnen. We kennen het parcours stilaan wel maar af en toe zitten er toch wijzigingen in tov vorige jaren. De benen voelen goed aan, ik heb na de marathon niet lang stilgezeten en eigenlijk onmiddelijk erin gevlogen op de “nieuwe” koersfiets. Regelmatig werden de ardennen opgezocht en heel wat kilometers werden afgemaald richting het Schots avontuur voor einde mei. Dit was een testje om te zien of den MTB het nog deed en of ik nog wel off road uit de voeten kan. Asfalt blijft asfalt en op den MTB is het tenminste ieder voor zich. Ook hier dus. Ik kar pittig door en vind een goed ritme. Op en af, lekker in het zonnetje een droog parcours heerlijk rijden! Na 20km begeeft m’n achterrem het grotendeels, lucht in de leiding, verpesten blokken. Eén ding is duidelijk de afdalingen zullen voorzichtig genomen moeten worden. Laat in de remmen gaan zou wel eens een decor bezoek kunnen opleveren en ik moet in afdalingen veel volk laten rijden of wordt terug gepakt door boys die ik eerder passeerde. Na 30 km en na een snelle afdaling sta ik achteraan lek. De melk heeft z’n werk niet kunnen doen en na een kleine poging om bij te pompen besluit ik snel een binnen band te steken. Ik haal een steen uit m’n buitenband die meer weg heeft van een haaien tand uit Jaws dan van een steentje uit het Sauerland. Ik heb echter geluk want iets verderop staat wat volk met een goede pomp naast het parcours die me wat lucht gunnen! Al bij al sta ik daar een minuutje of 7-8 tijd te verpompen maar de moral blijft eigenlijk toppie. Hup en gaan. Jeroen is mij net gepasseerd en we buurten even voor ik alleen verder bol. Iets verder Wardje en ook een snelle babbel met Tim, dan is het zwijgen en stompen. Het gevoel blijft goed. De eerste ronde vliegt voorbij. In deze ronde rijd je nog samen met de halve marathon boys en op het laatst van deze ronde kom je op het parcours van de later gestarte 30km afstand. De tweede ronde is een verademing en bijna constant alleen is het roefelen. Ik pik nog constant volk op en laat die meteen achter. Ik ben dus nog steeds aan het opschuiven en dat is altijd goed voor de moral. Uiteindelijk kom ik in 4u21 over de finish. Ik eindig daarmee 7e senior 2 en 30ste algemeen. Zeer tevreden en eigenlijk helemaal niet overdreven kapot! Een dag later start ik in de Philppe Gilbert cyclo in Aywaille en kar na de Finish terug richting Luik. De 150km op den MTB op de weg in Luik zijn bijzonder nat en koud, of toch zeker de eerste 3,5u, nadien droogt het gelukkig iets op en kan de regenjas zelfs even opgeborgen worden. Een leuk, pittig MTB weekend met de nodige hoogte meters, ideaal!! En wat nog idealer is… We vertrekken daags nadien met het petekindje richting Cadzand! Van een recupje gesproken!! 

De marathon van Utrecht... Brrrr

De marathon… Iets speciaals, iets extreem, iets vreemd, iets moois! Voor mij stilaan een voorjaarsklassieker. Antwerpen, Rotterdam, Parijs allemaal in april. Vermits rond half april m’n fietsbenen gewoonlijk al liggen te popelen om de polder in te duiken zocht ik een marathon die nog vroeger in het jaar valt. Zo viel m’n oog op Utrecht. Utrecht, een iets minder ronkende naam dan de vorige voorjaarsmarathons maar daarom niet minder zwaar, ook daar de volledige 42,195km. En zo werden de loop trainingen weer op getrokken. Ik vond zelfs wat extra goede raad bij een fietsmaat die vroeger de pannen van het dak liep. Zo belande ik rondneuzend in de trainingslogboeken van Paul Jaspers, de Haai van Berendrecht, de Adelaar van de Sturmers maar misschien wel vooral de Rousseau van de polder. Snuisterend in die boekjes werd ik andermaal met de neus op de feiten gedrukt dat trainen uit meer bestaat dan kilometers maken op mooie bospaadjes tegen een mooi maar geen moordend tempo. Kilometer tijden lopen, versnellingen, blokken, tempo duur, pyramide lopen noem het zoals je wil maar de laatste twee maanden voor den 18e maart deed ik zowat alles.  Geïnspireerd  op de boekjes van de Paul (Van den Bosch ;-)) liep ik kilometers, veel kilometers. Topweken tot boven de 120km, daarin kilometertijden van 3’30… alles passeerde de revue, om alweer klaar te staan aan de start van m’n zesde marathon ondertussen. Ik liep eind januari een halve in Lier en deed die in 1u24”, ik liep me daar wel een beetje voorbij en forceerde de adductoren  beetje. Een skiverlofje met de madam deed in die traingsweken extra deugd maar ook daar werd de loopband regelmatig opgezocht na een heerlijk ski dagje!  En dan belanden we weer in die laatste week. Voor mij nog steeds de moeilijkste van alle voorgaande trainingsweken. Rusten… Of toch op z’n minst relatief rusten! Iets wat ik duidelijk niet goed kan en waar m’n lichaam eigenlijk niet zo positief op reageert. OK, één dag of twee rusten kan ik nog maar bij meer dan begint het eerder als roesten aan te voelen. Dus tijdens de laatste twee weken liep ik duidelijk minder kilometers maar deed deze toch redelijk intensief of kwalitatief. Regelmatig deed ik kilometers in marathon tempo om het gevoel van snel lopen toch zeker te behouden. En dan is het aftellen. Frank Deboosere sprak al lang van een komende winterprik en hij bleek gelijk te gaan krijgen. Het was half maart en op zaterdag viel er in Zandvliet 10cm sneeuw, dit alles werd vergezeld van een snoei harde Noord Oosten wind! Gevoelstemperatuur tot -16°C en dat is niet gelogen. Gelukkig was het zondag droog en iets minder koud. De strakke, koude NO-wind was nog wel steeds van de partij gaf uiteraard een extra “dimensie” aan hetgeen komen zou. Kou is niet zo erg, de ideale marathon temperatuur ligt voor mij rond 5°C en tegen extra koude kan m’n zich steeds kleden. De wind daar was ik minder happig op, koud en strak. Zeker op de open stukken zou deze wel eens doorslaggevend kunnen gaan worden. Ik had het parcours al even bekeken en na een wind af stuk van de unief naar het centrum van Utrecht zouden we na een kilometer of 10 in een open stuk komen van ruim 8km vol tegen wind. De start verliep chaotisch, de halve marathon start samen met de volledige en van enig overzicht was geen sprake. Waarschijnlijk zat de koude er voor iets tussen maar iedereen stond in eender welk startvak en snelle en minder snelle, halve of volledige marathonners stonden door mekaar. Van pacers was niet veel sprake en toen het startschot klonk was ik nog steeds op zoek naar de aangekondigde tempo makers. Ik bleef even aan de startmeet staan en wachten wat af. Op een gegeven moment liep de pacer van 3u30 voorbij en was het duidelijk dat de 3u pacer al vertrokken was. Ik vertrok dus ook maar. Kort daarop zag ik de groep van 3u enkele honderden meters voor me uit lopen. Ik zette de “achtervolging” in om toch van de groepsbeschutting te kunnen genieten. Het koste me al enige krachten om het gat dicht te lopen. Ik kwam voor het wind op stuk in de groep terecht en was daar niet rouwig om. De pacers hielden er anders goed de pace op. Voor 3u00 rond te lopen op de marathon moet je 4’14” per kilometer lopen. Zij liepen echter constant enkele seconden sneller. Na 15 kilometer pakten de halve en de volledige marathon een ander traject. Van de grote groep schoot plots nog maar een klein groepje over. Met een man of 10 gingen we verder op pad. Utrecht bestaat uit twee lussen. Halve marathon tijd 1u27’24”. Ik begon de benen al te voelen, eigenlijk te snel gelopen… Ondertussen werd onze groep steeds verder uitgedund. We liepen op het schema van 2u55’. Als je voor 3u gaat is dat veel te snel. Na 24km stopte één van de pacers ermee wegens te koud! Met nog 4 man liepen we verder. Op 30km probeerde ik snel een bekertje water mee te pakken vanuit de bevoorrading en moest de “groep” laten gaan. Ik kreeg het gat niet meer dicht. Het was volop tegen de wind. De benen liepen voller en ik kon niet anders dan even herpakken. Het zou erom gaan spannen. Ik wist gelukkig dat er ook nog wind af stukken zouden komen. Het werd afzien, serieus afzien. De opgebouwde voorsprong slonk zienderogen. Knoeften tot op de meet werd het! Gaan, das het enige wat ik nog dacht. Uiteindelijk strandde ik op 2u59’53”! De magische 3u grens eindelijk onder gedoken!! Zeer tevreden maar zeer meurrig terug naar Zandvliet. Een zeer goed gevoel, een paar zware benen!! De trainingen hebben vruchten geworpen, al had ik het gevoel dat het op een “top” dag beter zou moeten kunnen...

 

Kasterlee en z'n duathlonneke

Kasterlee, zoals eerder gezegd was het lang twijfelen. Een vijfde of maar eens passen? We kregen het oude (voor mij nieuwe) mbt parcours, we kregen uiteindelijk een startbewijs en we kregen groen licht van de madam. Het besluit was genomen, nu de benen nog. Ik weet inmiddels wat er te doen staat als je een beetje wil genieten daar in de Kasterleese bossen en het timmeren aan de weg kon beginnen. Duurtrainingen, lopend of fietsend, een beetje op de voeding letten (eigenlijk gewoon constant eten), niet ziek worden en geen blessures oplopen. Zaterdag de mobil inladen en den Brammati oppikken en wij naar ons vast stekkie vlak aan de sporthal. Zondag 17 december was het van dat, vroeg opstaan, eten en klaar maken om de fietsen in de wisselzone te zetten en de kledingbak in de loopwissel zone te plaatsen. Gekende taferelen. Wat wel opviel was dat het ijskoud was, pas nog geregend had en de baan er bij momenten spiegelglad bij lag. Om 8u werden we opgang geschoten, we vertrokken dit jaar met 300 deelnemers. Helaas vielen er de laatste weken veel ingeschrevenen af door blessures of andere redenen. Zo ook m'n twee BASF collega's, alle twee iets te veel op training gevraagd en dan ligt een blessure achter elke stronk te wachten. Swat, de eerste 15 verliepen dus over een kleine ijslaag en af en toe was het erg glibberig, je voelde dikwijls de bodem onder je wegglijden wat het tempo en de gelijkmatige cadans niet altijd ten goede kwam. Ik liep eigenlijk heel de tijd in een klein groepje van 4 man waar ook den Brammati inzat. Het tempo was zeker te doen, de benen voelden goed aan maar ik wilde hier zeker al niet forceren. De eerste 15km werden in een uur en 5' afgewerkt, ik kwam daarmee als 106 loper binnen. Maar om te zeggen dat er veel goede lopers in Kasterlee starten. 5' in de wisselzone, zeker niet snel maar gezien de koude wilde ik mezelf niets te kort doen. Overschoentjes, extra vestje alvast wat proviand enz... De nieuwe fietslus op! We vertrokken over een kort stukje baan en hier was het nog steeds erg goed uitkijken voor mogelijke ijsplekken. Al snel zaten we in het bos en was het draaien en keren, op en af, singeltracks en ander lekkers. Een echt MTB'parcours waardig. Ik was eigenlijk zeer aangenaam verrast!! Ik wist dat er dit jaar 5 zouden moeten worden gereden en op deze verkenningsronde zag ik het helemaal zitten. We passeerden de sporthal opnieuw om vervolgens een stuk van het oude parcours te nemen. Ik wist dat dit niet zo mooi was als het eerste deel maar we moeten wel aan de km's geraken. We namen gelukkig het mooiste deel van het oude parcours mee en lieten zo de zompige, natte en zuigende brede paden links liggen! Een serieuze opsteker dit nieuwe parcours en het mag dan wel 12km langer zijn en een pak trager bollen, ik neem het er erg graag bij! Ondertussen waren Vicky en Karen al gearriveerd en kon er bij elke passage naar hartenlust bij getankt worden! Alweer ben dikke merci aan de vrouwtjes!! De ronde tussentijden lagen rond de 1u02', de laatste was wegens een sanitaire stop en een extra eet momentje iets trager 1u09'. Ik kwam eigenlijk vrij goed binnen op een 24 ste fietstijd algemeen en schoof zo uiteraard serieus wat plekken op. Het was intussen ook wel duidelijk dat voor velen Kasterlee iets te hoog gegrepen is of dat ze helaas door mechanische of lichamelijke pech moesten opgeven. Bijna 6 en half uur en dan moeten starten aan de afsluitende loopproef is altijd even slikken. Keep calm en run. Dat is eigenlijk kort samengevat wat er moet gebeuren. De eerste kilometers weten de knieën niet echt goed wat ze moeten doen of wat er van hen verwacht wordt maar al snel zat ik in een redelijk goed ritme. Jeroen was opnieuw begeleider van dienst en weet ondertussen waar, wanneer en wat te doen. Eigenlijk ook Keep very Calm sit back and relax... Alweer nen dikke merci. Tijdens de eerste lus voelde ik m'n darmen af en toe een beetje pruttelen en wist al wat er gaande was, ik zou een korte "pisstop" moeten gaan maken. De eerste lus, 15k, liep ik in 1u12'19". Uiteraard was ik daar zeer tevreden mee. Waar ik nog tevredener mee was was dat de benen nog steeds best meevielen. Ik kon niet meer versnellen of wilde dat ook niet direct proberen. Nog 15 te gaan das nog steeds een heel eind. Na twee kilometer van de tweede lus was het van dat. De wei in, broek af... Verdere details bespaar ik hier even maar het was een zalig minuutje! Hup terug het parcours op en gaan. Binnen bollen... Das wel wat veel gezegd want uiteraard zijn de laatste kilometers nog pittig! Maar ook dat is niets nieuws! De rode loper op, handjes schudden met den organisator en een dikke kus van m'n mus. Naar jaarlijkse gewoonte ook de support van de schoonouders wat toch ook steeds erg leuk is! een welverdiend douchke en een etentje met de madam in de jagerrust. Een heerlijk lang dagje, slapen lukt niet top wegens wat zeer pootjes maar die worden gelukkig losgereden naar den Basf op maandag ;-)

Ik werd uiteidenlijk na 9u01' 33ste en was daar zeer tevreden mee, zeker na het tegenvallende resultaat en gevoel van afgelopen jaar. Het nieuwe parcours was zalig om te rijden!! Het deelnemers veld wordt ieder jaar sterker en sterker (of dat denk ik toch) alsook het aantal deelnemers. Ik heb in alle geval genotenen das wat telt!! 

Supper porters!! Merciekes!!

Duathlonnend de winter door!

Kasterlee en z'n "hel" een 5de deelname of maar eens een jaartje passen. Ik twijfelde zelf wat lang en voor ik het wist waren de startbewijzen uitverkocht en belande ik op de wachtlijst. Ik werd bovendien een weekje ziek en zag zo de moraal mee doorgespoeld worden. Ik pikte de trainingen wel terug op en toen ik half oktober toch bericht kreeg dat er een plekje was vrij gekomen besloot ik er toch terug voor te gaan. De weg naar de Kasterlee is lang en de conditie kon nooit volledig weg zijn. Blessure vrij en gezond blijven zijn prio, de lange trainingen neem ik er nog steeds graag bij! Om te testen of de geleverde arbeid ook vruchten afwerpt trok ik op 5 november richting Reusel. Daar wordt jaarlijks een duathlon georganiseerd waar mooie afstanden en een mooi parcours mekaar vinden. Aan de start stond ook Peter Bastannie een collega van op BASF en samen deden we de opwarming. Ik had eigenlijk een zware trainingsweek achter de rug waar serieuze afstanden gedaan werden en besloot "rustig" te vertrekken. Tja echt rustig vertrekken gaat dus niet echt en al snel liep ik de kilometers rond de 4'20". Het parcours lag uiterst vettig op sommige stukken en eigenlijk soms gewoon gevaarlijk om een lelijke misstap te begaan. De eerste 15 zaten erop na 1u3'. Tijdens de loop pakten zich dikke wolken boven ons samen en net voor de wissel barste het helemaal los. Hagelbollen en donderslagen... alles erop en eraan! Ik besloot m'n tijd te pakken en me goed aan te kleden, nog eens ziek worden kon ik nu wel missen. Het was tenslotte voor 60km dat we op pad moesten! Goed ingepakt vertrok voor 4 lussen van 15km. Al snel bleek het nieuwe parcours niets meer weg te hebben van het mooie parcours van enkele jaren geleden. We werden bovendien over een motorcross parcours gestuurd waar we tot den trapas in de modder zaten, een ware aanslag op fiets en biker. Het zouden 60km harken en stoempen worden! Na 3u3' zaten de 63km erop en bolde ik de wisselzone terug binnen. In de laatste fietsronde kwam ik de sneller gestarte en verkleumde Peter terug tegen. Vooral de koude had hem te pakken en zorgden ervoor dat de benen het zwaar te verduren kregen. De laatste 7km kon ik nog tegen 4'45" afleggen en was zo nog een halfuurtje onderweg. Ik eindigde op een 16e plek algemeen en was daar best tevreden mee! Zeker gezien de zware afgelopen week. De moraal voor Kasterlee is er terug al zullen er nog wel een paar stevige trainingen moeten volgen aangezien de afstanden daar hun slopend werk wel zullen gaan doen. Ook daar is het parcours vernieuwd en...  verlengd! Ze hebben de fietslusjes iets langer gemaakt😉! Laat maar komen die handel! 

ACT-5, Dag 4 nen hele lange...

Nog sneller ben ik dus ook weer wakker, het is geen 3u, toch weer ongeveer 4u geslapen! meer dan genoeg... Het is 3u30 wanneer de Smaks (droog = njammie) en de eerste suikerwafels binnen zijn en ik den eerste trap geef! Om 7u kom ik een eerste dipje tegen, de laatste droge Smaks gaan vlotjes binnen, een drupje cola erbij en de moteur slaagt terug aan. Ik ben ondertussen Vielsalm en Malmedy gepasseerd, de fietsenwinkel waar ik passeer is uiteraard nog dicht. Het is even twijfelen, doorrijden zonder tool of een uurtje of twee wachten... Nope rijden maar. Ik kan de ketting gelukkig genoeg smeren en alles bolt nog steeds zeer vlotjes, geen reden om te twijfelen. Om 9u30 kom ik aan in het zonnige en nog slaperige Monschau! Een ontbijt op een terras in de zon, eitjes, een paar broodjes, ne warmen thee, appelsiensap, het kan niet op! Om 10u ben ik terug weg, 70km gereden. We zitten inmiddels al een tijdje op iets vlotter lopende Duitse bodem, we rijden rond de stuwmeren van de Eiffel Enkele stukken komen me bekend voor. Van mijn eigen bikepack toertje enkele weken terug en van tripjes met de mobil! Hier bolt het wel erg vlot! Om 13u30 zoek ik in Heimbach een terrasje op om het innerlijke wat te versterken. Wanneer ik ne pannekoek zit te eten komt ineens den Berten goeien dag zeggen, nadat hij mijne pannekoek zelf binnenspeelt, een flash interview afneemt en nog wat tips geeft bol ik maar door. 

Hier stal den organisator mijn pannenkoeken ;-) 

Vanaf de Nederlandse grens is het binnen vlammen verzekert hij mij. Ik betwijfel dat al een beetje, het is nog ver! Ik heb er nu in totaal 810 gereden. In Heimbach vind ik een klein fietsenwinkeltje dat open is, een extra binnenband, een nieuw tooltje en een nieuwe ketting (just in case, hij had geen slotjes), Jiha! Alles extra stevig opgeborgen en ikke verder. In de namiddag stijgen de temperaturen serieus! Een extra stop voor drinken is dringend nodig, de dorpjes zijn schaars en zien er verlaten uit! Gelukkig kom ik toch nog een kroegje tegen om extra's binnen te spelen. Om 18u30 ben ik aan het drielandpunt, 170km gereden, 15u onderweg, aan de kraampjes daarboven zijn ze net aan het opkramen. Geen drinken, geen eten meer, ik heb dringend iets nodig! Ik weet nog niet hoe ik het ga doen, blijven rijden of nog ergens m'n tent opslagen. Zonder suikers zal dag sowieso het laatste zijn! De camelbag is leeg, niets meer om te eten, en een serieus hongerke, oeps... Het is echter nog te vroeg om te stoppen. Aan de voet van de Cramerig (een klimmetje uit Nederlands mooiste, den Amstel Gold) Gelukkig kom ik een ijskobar tegen waar ze tevens snickers, Marsen, cola, water en andere zoete rommel verkopen! Vol laden dus, en knallen! Om 21u ben ik in Maastricht, de lokale pastaman op 200m van het parcours is een geschenk uit de hemel. Twee porties voor den deze. Een portie haalt de uitgang van Maastricht niet, de andere gaat mee vanachter op m'n zadeltas. Ik denk "en nu ist vlammen", 21u30 nog 250km tot Zandvliet....Ik vlam even maar al snel is het weer pittig op en af, draaien en keren door bijzonder veel los zand. Het is werken en echt "vlammen" is er niet bij! De kilometers vliegen niet zoals verhoopt. Rond middernacht eet ik m'n tweede pastake op. Echt fris zit ik niet meer rond te bollen. Om 1u30, ter hoogte van Maasmechelen, besluit ik even te stoppen, 22u gereden, het beste is eraf ;-) Ik stop even aan bankje in het bos. Niks tentje, niks slaapzak, niks omkleden. Liggen met den helm nog op en oogskes dicht. Hoe lang ik er lig wist ik eigenlijk niet maar achteraf blijkt het iets meer dan een uurtje te zijn geweest. Wanneer ik het te koud krijg is het voor mij het teken om terug te vertrekken, het is 2u40. Het blijft off road gaan, onvoorstelbaar! De lampjes doen hun werk en natuurlijk komt uiteindelijk de zon terug op. Rond een uur of 6 krijg ik nog een serieuze dip te verwerken maar ik flirt ondertussen met de Belgische grens en dat geeft toch wat frisse moed. In weet niet goed waar ik zit maar rond 8u30 ben ik in de buurt van Arendonk. Ik besluit van het parcours af te gaan op zoek naar nen bakker, de goesting in ne koffiekoek met chocolade en crème, ene met rozijnen of iets anders is de laatste uurtjes alleen maar toegenomen. Geloof het of niet, zoek het op maar er zijn drie bakkers in Arendonk maar diejen donderdagmorgend zijn die alle drie dicht! Het enige antwoord als ik het even vraag is "majonhetoch das straf ma die zijn allemaal in verlof tis schandalig..." Ok, een droog brood uit den brood automaat, een stuk chocolat uit de gazette winkel en terug voorts. Het is nu aftellen! Stillaan kom ik in bekender terrein. Breda, Etten Leur, Achtmaal en Nispen. Vlak na Wouw staat Vicky langs de kant, kiekenboebelen! Een kus van mus en terug weg! Ik heb goesting in stoofvlees met kroketten in de leeuw! Den broeder en wat vrienden zorgen op 5km van de meet voor een serieuze opkikker en dan is het binnenbollen! Den Berten staat met heel wat volk aan den arrivee! Het stoofvlees frit smaakt zalig!! Het is ondertussen 14u30... Vandaag of hoe moet je dat zeggen, de laatste etappe was ik eigenlijk 34u onderweg met een uurtje slaap! Jawadde ;-)

Hier hedde gij den Berten se...

Onderstaande links naar wat media rond den tocht...

“A-Cross the 5” – Bikepacking toer nam start in Park Spoor Noord
Lieven Schroyen wint A-Cross the 5

playBekeken Intervieuwke onderweg
playBekeken Interviewde aan de arrivee

ACT-5, dag 3 Luxemburgse wandeling...

Om 4u30 werd ik terug wakker, ongeveer 4u effectief geslapen, recuppen zal voor thuis zijn zeker? De rest van de muesli binnen, een suikerwafel en ne mars en vertrekken maar. Om 5u, nog niet 100% wakker en uiteraard nog in het donker nam ik even een verkeerde route maar al snel was ik terug "on track". Om 8u20 kom ik een zalig bakkertje tegen, belegde broodjes, een koekje, wat sandwiches, water, cola alles erop en eraan. Ik heb er intussen 555km op zitten en nader stilaan Luxemburg, de eerste GPS file is gereden, de heen weg. De "terugweg" begint na 575km. Het is ondertussen 10u en ik duik meteen het "gevreesde" Luxemburg binnen, ik wist dat dit een erg zware, technische passage zou gaan worden. Super technisch, super mooi, super traag. De kilometers gingen echt niet vooruit! Gelukkig kwam ik deze passage in "frisse" en in verlichte omstandigheden terecht want anders is het wel een zware dobber! Hier was het meer Hiken dan Biken. Om 18u kom ik Clervaux aan, 77 km van de terugweg zitten erop. 8u voor 80km, geen rekenmachine nodig, 10km/h (en dan nog met goei benen). Ik ben benieuwd hoe de rest van de deelnemers deze passage zullen verteren... Ik ben in alle geval even helemaal plat en moet dringend iets deftigs binnen krijgen. De winkeltjes die nog open zijn kunnen mijn geweldige trek niet stillen en ik beland op een zonnig terras en eet daar vlees kroketten en ne vettigen hamburger!

Niet echt sportvoeding maar ze smaakten me wel! Na deze culinaire highlight is het terug karren maar! Het karretje blijft doorbollen tot iets voor 22u. Ik besluit er de brui aan te geven, in totaal heb ik 700km gereden. Vandaag reed ik er (slechts) 190, met 5200 hoogte meters! Het tentje is zalig, al snel val ik in slaap! Nog sneller ben ik terug wakker...

Het parcours in Luxemburg, zalig...