Dag 2, Lermoos

Zondag vertrokken we goed vroeg omdat er in de namiddag onweer werd voorspeld en we dit toch wel liefst wilden zien te vermijden. Het opzoek werk en de planning van gisteren leverde al snel z’n vruchten af en al snel zaten we op het juiste parcours. Direct ne pittige klim, gevolgd door een heerlijk, mooie lange afdaling. 

Halverwege de rit hadden we nog een paar extrakes gestoken om  aan de nodige hoogte meters te geraken. Halverwege begon ik echter last te krijgen van m’n rechter knie en de slepende zeurende pijn begon zich steeds meer en meer te manifesteren. We waren al enkele uurtjes onderweg, de kilometers begonnen stilaan hun tol te eisen en boven ons begonnen de wolken zich serieus dicht te pakken. Het sein om zo snel mogelijk binnen te bollen. De slotklim viel mij erg zwaar,de knie zat constant te knagen en wanneer de spanning eraf ging sloeg alles volledig vast. Den brothar zat  nog goed en moest wat met de rem op rijden. Eens boven was het nog eens bidonnen vullen en dan snel terug naar  beneden, de camper in. Nog geen kwartier later begon het te regenen voor de rest van den dag… Koerske zien en de final van het WK, ijs op de knie en hopen dat het morgen iets beter gaat, al zal de rem er sowieso wel wat op moeten! Vandaag reden we 112km, 2850Hm en zaten we 6u50 in het zadel. Een mooi ritje waarvan 80% in een heerlijk zonnetje…

trainingske doen??

Vijdag 29 juni vertrokken den broeder en ikke richting Dolomieten om ons voor te bereiden op Polen later in juli. Uiteraard ook omdat het vakantie is, ikke nog wat overuren had staan en we graag op onze velo zitten. Enkel de MTB’kes gingen mee dus wij opzoek naar wa bergskes. Na een pittig ritje met de Mobil stonden we vrijdag avond op een rustig plekje in Bieberwier, vlak bij Lermoos, net in Oostenrijk, vlak bij Duitsland. 

Hier gaan we de eerste dagen de streek een beetje verkennen. Vorig jaar kwamen we hier ook langs met den TransGermany en ook den Transalp van 2008 bracht ons erg dicht in de buurt. zaterdag 30 juni vertrokken we voor een eerste ritje. Eerst even langs den toeristische dienst om wat extra kaartjes en wij weg. Lag het aan ons, lag het aan de kaart, de bordjes onderweg of een combinatie van dit alles overgoten met een stevig zonnetje? We geraakten maar niet echt vertrokken. De eerste dag zou der één worden van regelmatig stoppen, weg zoeken, terug draaien, rijden en terug stoppen. Uiteindelijk deden we een goede 65km met daarin 1900Hm met af en toe mooie vergezichten op de ons omringende bergkes. Als tussen die bergskes den Zugspize, den hoogste van Duitsland, zit dan levert dat idd mooie plaatjes op. We waren 4u30 effectief aan het rijden, nog een uurke weg zoeken en rondkijken. Tegen 14u30 waren we terug aan de Mobil, relaxen en op naar morgen… Iets beter voorbereid wat het te volgen parcours zal worden…

Trois Ballons...

Les Trois ballons, nog eens een cyclo op de koersfiets... Lang geleden! Pat Van Stappen en 4 andere jongens van den Rabc schreven zich in en uiteindelijk besloot ik ook mee te gaan. De Vogezen, nog  nooit geweest, laat staan gefietst. Donderdag was het dan zover, ons Vickske en ikke weg met ons bakkie. Zaterdag was het vroeg dag, we werden immers om 7u15 opgang geschoten voor 205 km en 4300 Hm (dan kan je beter op tijd vertrekken...) Echt vlot ging de start niet, we hadden nog al laat afgesproken en eer we aan de start kwamen stonden we volledig achteraan! Het pak begon stillaan in beweging te komen, iedereen moest door een smal straatje waardoor alles uitgerekt werd en het heel lang duurde voor we eindelijk in het zadel sprongen... Achter ons stond nog ne man of 20 te trappelen, de 1980 anderen waren reeds vertrokken. Het werd snel duidelijk, we zaten slecht, de mooie groepjes waren al lang weg en daar reden we... De aanloop naar de eerste klim ging licht omhoog en samen met Kurt (Rabc) begonnen we aan een hopeloze inhaalrace. Op de eerste steile stukken van de Ballons de Servance was het helemaal gedaan, aanschuiven en proberen in het immense pak gaatjes te vinden om daar door te glippen en zo wat plaatsen op te schuiven. Als er dan ook nog een paar hun persoonlijke volgwagen bij hebben is het helemaal frustrerend. Eens boven, een lange, snelle afdaling. Snel is echter relatief want het was ook tijdens de afdaling uitkijken voor soms erg raar en gevaarlijk bochtenwerk van eerder gestarte deelnemers. Het volgende stuk richting Col d’Oderen was opnieuw alleen harken. Samen met Kurt reden we een strak tempo, velen pikten aan en vonden ons een beetje “fou” om zo vroeg al te “knallen”. De Kurt ging echt hard naar boven en ik besloot toch mezelf niet te forceren en liet hem rijden. Een kilometer verder reden we terug samen, hij moet toch ook eens op zijne kilometriek hebben gekeken en inderdaad, boven was het nog steeds 150km tot den arrivee. Na de afdaling een tussenstuk, glooiend, wind, geen groepke... Volgende klim, den Bramont. 

Halverwege geeft de Kurt nie zo nen beste indruk en zegt dat’m precies wa krampkes voelt opkomen?? Ik twijfel even maar besluit toch maar op m’n eigen tempo door te rijden, alleen dan maar. Van den Bramont gaat het in één ruk door via de “Route des Americains” en de “route des Crêtes” richting Grand Ballon. De dik 15 glooiende kilometers met de wind schuin tegen en af en toe een pittige knik leg ik alleen af, steeds op zoek naar een volgend groepje, aansluiten, overpakken en wegrijden. Op de top van de grootste, bijna halverwege, vul ik vlug m’n bidonnen en weer weg. In tegenstelling tot op den MTB kan er tijdens het dalen op de weg wel gerecupereerd en gegeten worden. Met een lading verse energie in m’n lijf komen de Col de Hundsruck en den Ballon d’Alsace der aan. In de afdaling van den Alsace probeer ik wat volk bijeen te krijgen om het glooiend stuk richting slotklim samen te rijden. Er ontsaat een redelijk groepje en aanvankelijk lijkt het erop dat er wel wat rondgereden kan gaan worden. Echter wanneer we na enkele bochten op een vlak stuk, tegen de wind komen heeft iedereen ineens honger, dorst of mechanische problemen. Ik kijk nog even de kat uit de boom, eet ook nog wat en besluit dan op een klimmetje der zelf maar voor te gaan, we zien wel... Aan de laatste bevoorrading staat Vicky met een Colake en daar trek ik me aan op. Heerlijk, ff stoppen, kuske geven en ne verse cola in m’n bidon. Vanaf nu is’t alles uit het kaske. Met de wind in de rug rijd ik naar de slotklim “La Plance des belles Filles” Het gaat eerst heel zoetjes naar de voet maar dan staat hij der ineens. Na 200km komt daar een stuk van om en bij de 13%. Gelukkig duurt dit maar enkele honderd meters maar het begint toch serieus te knagen. De volgende 5km gaan tegen gemiddeld 9% omhoog, als ge daarin dan nog ff naar beneden gaat weet ge dat de rest best steil is! Meurrig kom ik na 7u12’ over de meet gebold... Pastake daarboven, koekske gegeten en dan terug naar beneden, opzoek naar ons Vickske. Die was ook al onderweg richting klim, maar besluit toch maar mee terug te draaien en wat te relaxen aan de mobil... 

Stabroek kermis...

Vorig jaar kwamen we net terug van den Transgermany, maar dit jaar waren we er opnieuw bij... De kermiskoers van Stabroek voor het goede doel. Met een klein ploegske van de Pijp stonden we aan de start. Jeroen als ploegleider en voor de rest Sam, Jan, Dennis de Wouter en ikke... Om half drie werden we eindelijk opgang geschoten voor drie ijskoude ronden achter de moto. Dit is volgens mij een beetje overbodig want, koud, zenuwachtig, gevaarlijk en druk reden de ongeveer 90 starters uit 9 of 10 ploegen uit de polder achter de motar. Na drie ronden werden we dan losgelaten voor nog een goede 60 km koers. Weg rijden uit zo een pak, frisse gasten zit er niet direct in, af en toe wat kopwerk en zien dat je binnen de eerste 10 blijft is de boodschap. Daarachter zenuwen en valpartijen... Na enkele ronden scheurde het blijkbaar toch ergens want plots waren we met ne man of 10 weg. Van de pipe waren Dennis, Wouter en ik mee... Niet slecht met 6 starters. Het sein om gas te geven. Dat deden we ook en er ontstond een klein kloofje. In de vlucht zat de samenwerking in het begin redelijk maar al snel moesten er sommigen passen en rekenden anderen op een mogelijke spurt. Van de Spartanen uit Putte waren zowel de sterke jongens Paul, Frank, Ronny en Stefan mee. Goed vertegenwoordigd dus. De laatste ronde schudde Paul nog tweemaal serieus aan den boom en was het alle zeilen bij zetten om het gat terug te dichten. Het was duidelijk dat na deze twee pogingen de kaart Frank Francken zou getrokken worden. Intussen was ons groepje ook al verder uitgedund. Wouter Wuilmus, mijne mountainbike buddy, trok het tempo gedurende de laatste kilometers fors de hoogte in. Niemand kon nog weg door dieje smalle z'n beukwerk en een sprint zat eraan te komen. Wouter ging van kop, nog ene en dan trok Paul de spurt aan. 

De Frank lanceerde zich gelijk een raket en ik zat een beetje gevangen in nen andere z'n wiel die de Frank ook nie meer terug zag... Deju, derde!! Ik had echt het gevoel dat er meer in zat en dat ik mezelf gelijk een kieke heb laten afdrogen in de spurt. Had ik de Frank moeten verassen, vroeger weg rijden?? Wie zal het zeggen? In alle geval na de finish zat ik met een dubbel gevoel, goei benen ( misschien wel om te winnen) en toch maar derde. Of was het het maximaal haalbare. Ik weet in alle geval dat mijne 50x11 een beetje te klein was en dat ik daar al opzat aan den Aldi. Wind in de rug en een goei brede baan, spurten met een paar snelle mannen... Nie simpel. In alle geval werden we met ons klein ploegske derde als ploeg (tussenspurten, eind resultaat enz...) Goed voor 250€ voor ons goei doel, astemblief... In juli volgen de koerskes van Zandvliet, misschien heb ik daar meer succes, maar waarschijnlijk minder...

BeMC

Besluit van de eerste editie van den BeMC... Wat die mannen voor parcours ineen hebben gebokst was echt om duimen en vingers bij af te likken. Tenminste als de conditie een beetje op peil is!! Het weer was zalig, als dat niet het geval was geweest dan had het super zwaar geweest. Huizeke in La Roche was top, de vrouwkes der bij was genieten en het groepke gasten om mee op pad te zijn, ideaal!! Iedereen reed den tocht uit (van ons  6 toch) zonder noemenswaardige broks of blessures!!

Uiteindelijk werd ik 25ste algemeen en 20ste in mijn categorie... Goed voor 20€ prijzen geld!! Was 13u19' onderweg en daarmee 2u09 trager dan den eerste maar ook wel bijna 10u sneller dan de laatste. Al bij al nen uitslag om best tevreden over te zijn. Zeker gezien de twee platte banden, zelf bevoorrading moeten voorzien en het missen van sommige pijlen... Eigenlijk is deze tocht als MTB'er nen echten aanrader en ik denk dat ze me daar nog wel gaan terug zien...

http://chronorace.blob.core.windows.net/files/8153.pdf

http://www.bemc.be/dl/

   

BeMC dag 3: Bomal - La Roche

Vandaag de laatste dag alweer... Iets vroeger dan gisteren werden we opnieuw in Bomal opgang geschoten voor een etappe richting La Roche, het eindpunt. Al van bij de start was het weer redelijk vlot rijden, over een heel mooi gevarieerd parcours! Na een tijdje begon ik precies wat extra achter vering te krijgen, ik dacht dat het weer van da was en besloot tijdig te stoppen en ff te tsjekken wat het probleem was. Blijkbaar sloot m'n tubeless ventiel niet 100% en was er wat lucht ontsnapt, pompke boven gehaald, een paar extra grammekes in den band en verder. Na verloop van tijd kwam ik in een mooi groepje terecht! Helaas, het groepje reed verkeerd!! Bergske op, bergske af, geen pijlen meer, geen spoor om te volgen!! Deju, terug dus... Eens we terug pijlen zagen hadden we al heel veel volk op bijeen gekregen. Als der ene verkeerd rijd volgt de rest blijkbaar als een kudde schapen! Terug het parcours op en rijden maar. Bovendien deed den arm na de val van gisteren in de afdalingen wat moeilijk hetgeen de snelheid en het vertrouwen geen echt goed deed.

 De Jeroen had blijkbaar ne goeien dag want daar was'm al! Even reden we samen maar na een paar op één volgende klimmen was'm terug weg en was't nen andere in m'n wiel tegen wie ik aan het klappen was... Ik reed deze rit nog twee maal verkeerd, steeds de verkeerde gevolgd en zo ergens ne pijl gemist!! De moed zakte hierdoor wat in de schoenen en het beste was er precies wat af... Enkele prachtige MTB stukken deden me weer volop genieten van het landschap en de sport op zich! Zalig... De laatste twee klimmen hadden meer weg van muren!
Percentages waar iedereen even stil van werd en rijden koste enorm veel krachten! Ik zag enkel Wouter naar boven rijden op de tweede, sterk staaltje!! We deden vandaag weer 80km met daarin 2300HM, ik was 4u19 onderweg, goed voor een 28ste plek. Een klein minuutje later kwam den brothar al binnen gebold, teken dat'm goed bezig is en dat tegen Polen de vorken gelijk gestemd zullen zijn en we der daar een serieuze lap op kunnen gaan geven!!!

BeMC Dag 2: Bomal - Bomal

Na een heerlijk nachtrustje was het vroeg dag in ons huizeke... De fietsen op de camionette, ontbijten (pannenkoeken slag), aankleden en welle weg. Het was redelijk stillekes in ons busje naar de start. Ook aan de start was het duidelijk dat dag 1 al menig slachtoffer had gemaakt of de meesten toch iets terughoudender deed starten. De geneutraliseerde start verliep vrij chaotisch doorheen Bomal maar eens de eerste echte klim in zicht werden de gashendels open gedraaid. Het was meteen vrij pittig en af en toe al redelijk technisch. Het zonnetje was uiteraard weer van de partij en al snel stond ik goed op temperatuur. Ik reed heel de dag met ne limburger met wie ik het redelijk goed kon vinden. Het eerste deel van de rit kon ik regelmatig van zijn wiel profiteren maar over halverwege nam ik duidelijk de meeste stukken voor m'n rekening. Op een vlak stuk en op een erg onverwacht moment pakte m'n voorwiel in een greppel of een stukje hout. Wat het ook was enkele fracties later lag ik tegen de grond, in de prikkels! Gelukkig kon ik direct de fiets terug op en bleek eigenlijk enkel de linker arm nen trek te hebben gehad. Wonden likken en verder... De rit was blijkbaar iets afgekort want al snel kwamen we het bordje van de laatste 30km tegen... Het teken om de gas nog iets verder open te draaien. We kwamen nog wat volk tegen, die we meteen weer achter lieten. Met nog 10km te gaan kwamen we in een groepje terecht van ne man of 6... Ideaal als we er daar nog een paar van konden achter laten! Iets verder sloeg het noodlot echter weer toe. Op een passage met veel losse, scherpe stenen scheurde m'n achterband op de flank... Alweer had de melk geen verhaal en daar stond ik weer!! Damn, opnieuw kwamen al de knakkers waar ik voor zwoegde één voor één voorbij en kon ik weer achtervolgen eens een nieuwe band gestoken! 4u22 gereden en goed voor een 33ste plek. We hadden bijna 90km afgelegd met daarin 2460Hm... Opnieuw kon dit tellen, al was de rit duidelijk minder zwaar en technisch dan dag 1. Iedereen kwam één na één binnen gebold waarna we op't gemakske huiswaarts konden keren. 's Avonds gingen we iets eten met de vrouwkes in een plaatselijk restoke. Omdat we daar wel erg lang op ons eten moesten wachten zijn we daar gaan lopen en om 21u30 een goei pak frieten gaan eten... Niet de ideale voorbereiding op de laatste dag maar het smaakte wel en het is nog altijd een hobby hé!!