Eerste Trail run: Oostende Kust trail

De laatste weken werd er weer veel gelopen (ondanks een pittige afstelling op den Basf). Zo deed ik mee aan de PanAm natuurloop in Kalmthout, om af en toe van parcours te veranderen en een pittige training in te lassen. De week nadien trok ik samen met ons Vickske naar de zee. Daar werd op zaterdag 3 oktober voor het eerst de kust trail run georganiseerd. 28km moesten er worden afgelegd in 2 ronden. Om 10u werden we opgang geschoten en de meesten van de ongeveer 70 starters vertrokken nog al pittig. Ik besloot om rustig te vertrekken en het parcours wat af te wachten. Al snel liepen we het strand op. Het parcours ging afwisselend door de duinen over het strand. Relatief snel  op het strand maar af en toe bijzonder pittig in de duinen. We liepen richting Bredene en terug. IK deed wel eens een paar keer de strandrace van Bredene met de MTB en sommige stukken kwamen me bekend voor! Het gevoel was eigenlijk direct redelijk goed. Bij de doortocht na één ronde verzekerde den Thomas (Iron bike maat die bij chrono race werkt) dat ik vierde lag op twee minuten van 2 en 3. Wie al eens loopt weet dat twee minuten best een aardig gaatje is en niet zomaar dicht te lopen. Op het strand kreeg ik echter die twee kornuiten af en toe in het vizier en een inhaal race kon beginnen. Meter voor meter kwam ik dichter en uiteindelijk moesten ze beiden voor de bijl. Uiteraard een leuk gevoel, erop en erover... Vast houden en niet meer stilvallen in de laatste kilometers. Ik eindigde tweede, jiha!! 2u en 53", goed gelopen maar volgens de GPS geen volledige 28km. Het gemiddelde van net geen 14km/h is dus meet een korrel (zee) zout ten nemen... 

Pittig?? Bwa da valt wel mee ;-) 

Op zoek naar??

Foto van het podium : http://kw.knack.be/west-vlaanderen/foto-en-video/fotospecials/fotospecial-eerste-kust-trail-run-in-beeld/diaporama-normal-198207.html#photo=56

La Bastognarde

Samen met de Jef trok ik begin september naar Bastogne om daar deel te nemen aan "La Bastognarde". Enkele jaren geleden bolde ik deze marathon ook al eens en de goesting was nog dik aanwezig om nog eens den MTB boven te spitten! Zo gezegd zo gedaan... Rond 9u stonden we aan de start. Het ging hier weer om een chrono met vrije start, alla Chimay. We besloten ieder z'n ding te doen en maximaal te rijden. Het was weer ff geleden dat ik nog op de mbt had gezeten en de voorbije weekendjes werd er weinig gefietst. Amsterdam, de Ardennen (zonder fiets) een weekendje pure C(sea) en noem maar op. Zalige weekendjes maar echt sneller worde daar niet van met de fiets. Toch ff rustig starten en gaande weg indien mogelijk een beetje versnellen of gewoon vast houden. Van super benen was uiteraard geen sprake maar echt slecht waren ze nu ook weer niet. Het glooiende landschap is opnieuw verrassend mooi en al snel duiken we Luxemburgs grondgebied binnen. De verschillende afstanden zitten eerst nog samen maar na een paar splitsingen rij ik helemaal alleen. Het is opnieuw genieten en de voorspelde regen blijft voorlopig achterwege. De bevoorradingen neem ik snel en naar het einde toe zit er zelfs precies nog een extraatje in de tank om nog een beetjete versnellen!! De tocht blijkt toch iets pittiger dan verwacht, de organisatie zit er enkele hoogte meters naast en zo doen we er in de 100km, 2800. 4u47 ben ik onderweg, ff douchen en een sluitstandje verder en dan is het wachten op mijne maat... De Jef heeft een zwaar tochtje achter de rug en komt na 6u11 binnen gebold... Ik beland op een zevende plek na een hoop boys alla Bram Saeys en andere Van den Bulckens dus niet abnormaal dat die iets vroeger binnen zijn ;-)

Via onderstaande link zie je een grappig filmpje met de boys af en toe in beeld...

http://www.tvlux.be/video/vtt-937-participants-pour-la-bastognarde_19757.html

Blauwe Chimay, hmmm

Zaterdag reed ik met de mobil dwars door België, richting Chimay. Zondag werd daar de "Raid des Sources" georganiseerd. Vorig jaar nam ik hier ook deel en werd ik derde. Ik vond het toen een leuke marathon over een mooi parcours. De benen van de transalp voelden de laatste dagen goed aan en mochten mee naar het zuiden. In Chimay is het een vrije start, iedereen kan vertrekken tussen 8u en 10u30. Na een relaxed ontbijt en nog ff platte rust vertrok ik rond 8u30 aan mijn tripje. Het parcours vertrok dit jaar in de andere richting. We zaten eigenlijk direct in bosrijke gebieden en van enig asvalt was weinig sprake. 8u30 is zowat het drukste moment om te vertrekken, regelmatig was het aanschuiven op de vele mooie singeltracks. Naarmate ik verder kon opschuiven werd het steeds rustiger op het parcours. De verschillende splitsingen volgen elkaar snel op en uiteindelijk fietste ik dikwijls alleen op de "lange" afstand. Het gevoel is redelijk goed, de korte knikken kunnen vlot genomen worden en in tegenstelling tot de Alpen duren de klimmetjes hier nooit lang. Na een uurtje of twee begint het te druppellen. Vijf minuten later is het aan het gieten!! Het zal eigenlijk niet meer stoppen met regenen tot ik aan de finish kom. Het parcours veranderd al snel in een glibberige bedoeling. De moral zakt een beetje, ik weet dat het nog bijna 60km is, dat ik geen regenjasje bij heb en dat de vele gladde wortels af en toe veneinig boven komen piepen. In een klim notabene duik ik den decor in na een wel erg ambetante wortel te hebben geraakt. Voor een modderbad betaal je regelmatig een meerprijs, hier krijg je hem er gratis bij!! Het parcours blijft gezien de omstandigheden nog steeds erg mooi, leuke singeltracks, af en toe een technische passage en geen asvalt te bespeuren, zo heb ik het graag. De bevoorradingen zijn goed gevuld en de mensen vragen me steeds of alles in orde is, met mij wel maar zij staan daar ook maar te draaien in de regen. De verschillende afstanden komen stillaan terug te samen en het is opnieuw af en toe uitkijken wanneer ik andere rijders wil passeren. Wanneer we nog 30km te gaan hebben draai ik de gas volledig open, ik kan het bakje nog eens leeg rijden. Op de glibberige passage's ligt het tempo toch niet te hoog en is het vooral kwestie van recht te blijven. De drogere stukken kunnen vol genomen worden. Het gevoel is goed, de fiets blijft opnieuw een topjob doen, de kilometers vliegen nu voorbij. De laatste 10 zijn erg snel, enkel nog een paar stevige kuitenbijters en dan volledig onder de modder binnen bollen. Ik besluit direct de fiets af te spuiten en mezelf van enkele kilo's modder te ontdoen. Na een lekker douchke even den uitslag bekijken. Ik weet dat ik niet slecht bezig geweest ben maar ben toch aangenaam verrast wanneer ik voorlopig op een eerste plek blijk te staan. Uiteraard zijn er dan nog een heel pak deelnemers onderweg en ook zij kunnen nog onder mijn tijd duiken. Na een uurtje blijk ik nog steeds op 1 te staan en iedereen is zo goed als binnen. Ik begin er stillaan in te geloven dat de grote fles Chimay die al een tijdje staat te blinken mee naar Zandvliet mag. Na nog een halfuurtje wachten staat den uitslag vast! Ikke op nr 1.... Olé, altijd leuk om zo een marathon af te sluiten. Een eerste flesje Chimay wordt 's avonds met de vrienden alvast gekraakt, de "grote" bewaren we voor een leuke gelegenheid!! Voorlopig staan er niet te veel MTB avonturen op het programma, de loopschoentjes werden reeds terug uit de kast gehaald. Halverwege november vliegen we naar Istanboel om daar de twee continenten marathon te lopen. Misschien valt er nog wel iets tussen....

Diepe gaat niet smaken zeker!!

Nr. Uno... (125 finishers op de 100Km)

Ultima etappa: Levico Terme - Riva del Garda 74km - 2560hm

Gisteren lagen we weer vroeg in ons bakkie, alweer! Voor de laatste keer want voor vanavond hebben we een klein hotelleke geboekt om daar wat op onze positieven te komen. Afgelopen nacht werden we een paar keer gewekt door een serieus onweer. Donder en bliksem, een voorbode voor de laatste lijn richting Garda?? Na opnieuw een stevig ontbijt stonden al snel te blinken in den box. Na een kort, geneutraliseerd stuk over de baan en doorheen een boomgaard werden we op de eerste helling afgezet. Johan had het nog steeds moeilijk het juiste ritme te vinden en ik kon op deze klim niet veel voor hem betekenen. De eerste afdaling was bijzonder technisch en af en toe moest er van de fiets gesprongen worden. Een eerste vlak tussenstuk kon ik volledig voor m'n rekening nemen. We raapten zo enkele ploegjes op die dankbaar hun wagonnetje aanpikten. Een korte bocht naar rechts en dan stonden we zo goed als stil! Het begin van de tweede, bijzonder steile klim. Het was harken, stoempen, trekken en sleuren om de eerste kilometers al "rijdend" door te komen. Af en toe was het te technisch, te steil of te glibberig en werden we gedwongen voet aan de grond te zetten. Gelukkig vlakte de klim een beetje af en was de eerste bevoorrading niet al te ver meer. Bidonnen vullen, meloentje aangeven, stukje cake eten, onze rommel dumpen en weer verder. De klim is goed voor bijna 20km en we zijn dus nog even bezig, al dan niet rijdend... De afdaling is andermaal erg technisch, van relaxed binnen bollen is nog steeds geen sprake! De laatste klim is minder en de gedachte aan een verfrissende duik in het Garda meer doet ons deugd! Voorlopig is het nog niet zo ver en is het nog altijd focussen! Na een laatste keer "wasser, iso und banane" gaat het glooiend richting laatste klim. Wanneer we het laatste "enduro" stuk voor de voeten krijgen, is het nog even alle hens aan dek. Een technische klimpassage en dan al even technisch naar beneden! We dalen goed, Johan moet even stoppen om z'n voorwiel terug vast te zetten maar we rammen stevig door. Eens beneden en veilig tussen de wijnvelden weet in dat het binnen is, nog 10km naar Riva! Even een tijdritje uit m'n benen schudden, een paar ploegjes oprapen en machinist spelen. Den trein is vertrokken. We bollen samen over de meet, opdracht volbracht! De P&P staan uiteraard geduldig te wachten en al snel worden er een paar flesjes bubbels gekraakt! Toch eerst even een hapje eten alvorens in de "grosse weise" te vliegen. Onze Belgische vrienden van team Héjel-Guw, oftewel familie Hulselmans staan hun zonen, broers of man op te wachten en delen alvast even in onze vreugde. We leerden hen kennen in het transalp-mobil camp en het zijn stel "plezente menne" van  het kempense Arendonk! Het is rustig keuvelen en bekomen tot die mannen binnen zijn. Wanneer ook zij over de meet komen kunnen we een tandje bij steken. De "weise" moet even plaats maken voor nen Duvel en die komt al redelijk aan. Het zonnetje is weer volop van de partij en de sfeer is toppie. De rest van den avond is eigenlijk te vergelijken met een lange klim. Tempo zoeken, af en toe versnellen, op tijd schakelen, af en toe een slokje water en nog wat over houden voor de finale! Geweldig!! Merci familie Hulselmans voor den topavond, merci P&P voor de super week en begeleiding en merci Johan voor het pittig weekje, vuisje!!

We eindigen deze transalp op een 39ste plek in de "men" categorie en 50ste algemeen. In totaal reden we 33u46' en 41,4". De winnaars waren in totaal 7u55' voor ons binnen (ze klopten hiermee de wereldkampioen en zijne maat...) de laatsten waren in totaal meer dan 28u dan wij onderweg, respect...

We reden de transalp als BikeAid team, voor meer info omtrent het bike aid project, ga gerust eens piepen op de site www.bikeaid.be misschien hebben we bij enkelen alweer een belletje doen rinkelen voor bike aid en hun strijd! 

Grande Finale, absoluut genen binnen boller!!

Uitslag: 46 in categorie dag uitslag 39 Men Overal 50ste Algemeen Overal
4u51' ; 15,4km/u gemiddeld

Rit 6: San Marino - Levico Terme 89km - 2530hm

Na de hoogte-meter-killer van gisteren werd vandaag de afzink naar het Garda meer ingezet. We dalen voor het eerst meer dan we stijgen! We zullen vanavond bijna 1000 meter lager liggen, maar eerst moet er nog stevig geklommen worden. Aan de start is het een beetje aan de frisse kant maar om 9u01 zijn we al aan het klimmen en staat het shirtje al open. De opener voor vandaag is een pittige schrotter klim. Ik zit vrij snel in een goed ritme maar Johan ziet af als de beesten, het draait niet zoals we hadden gehoopt. Hij moet een passend tempo zoeken en we zien mooie groepjes passeren. Op de erg technische afdaling die volgt is het uitkijken geblazen en vooral recht blijven!! Het is andermaal erg mooi rijden. Na de technische passage over glibberige stenen wordt de afdaling breder wanneer deze een kletterend bergriviertje blijft volgen. We krijgen geen tijd om uit te blazen want eens beneden beginnen we direct aan de hoofdbrok voor vandaag, 20 km klimmen naar een hoogte van 2020 meter, een serieuze puist dus. We beginnen op het asfalt die over gaat in schrotter. Het is een gelijkmatig beestje waar tempo zou gemaakt kunnen worden, helaas beschikken we niet meer over de 4"power benen" van weleer. We slingeren rustig verder het bos in, passeren de boomgrens en komen boven in alweer een Italiaans schilderijke! Even rondkijken, de plaatselijke schonen even begroeten en dan in volle, dolle vaart naar beneden! Ik kan mijne maat op sleeptouw nemen op de iets vlakkere, wind stukken maar als het eenmaal terug steviger omhoog gaat staat hij er alleen voor. Het is zwoegen en harken, de zon doet de rest, de Johan z'n best! De slotklim verloopt grotendeels over het warme asfalt. Na de laatste bevoorrading moet ik ff alle zeilen bijzetten om terug tot bij Johan te komen, watermeloen heeft hij niet meer nodig, ik eet'm dan maar zelf op... Door de serieuze hitte stop ik nog ff bij een stel supporters om m'n onze bidonnen nog even te vullen. Op de top duiken we naar beneden. De laatste afdaling is er weer één om in te kaderen! Mens en machine worden andermaal tot het uiterste gedreven. Het regent hier platte banden en af en toe staan er ploegjes hun wonden te likken na een schuiver hier of daar. Ik moet even inhouden en dan komt Johan aangestormd, ik hoor hem roepen dat hij geen remmen meer heeft!! Als er nu 1 ding is op een fiets dat je wel wilt dat werkt in een afdaling zijn het wel de remmen. Ik maak me uit de voeten en hoor hem achter mij den decor in gaan, een gekraak van jewelste en ik denk het ergste! Gelukkig hoor ik ook Johan vloeken en tieren! Geloof het of niet maar hij heeft wel den beste bocht van heel de transalp uitgekozen om uit te vliegen. Bij iemand op de "werf" die in een hoekje zijn isimo platen aan het verzamelen is duikt'm binnen! De arme bewoner komt verbouwereerd uit z'n garage even vragen of alles "tutti bene" is! Ik leg hem uit dat gezien de omstandigheden alles redelijk "bene" is voor aleer wij snel weer de benen nemen. Het is nu nog 5km glooiend naar den arrivee, op de baan komt de Pat nog ff op zijne koersfiets ons de weg wijzen en onder de finish boog staat de Polle alweer met allerlei lekkers te zwaaien. Na een zwaar dagje is de recup weer meer dan welkom. De nodige ditjes en datjes en een pastake al tonno moeten de batterijen weer voldoende opgeladen krijgen om morgen Riva "vlot" te kunnen bereiken.

nummer 6....

Uitslag: 48 in categorie dag uitslag 39 Men Overal 50ste Algemeen Overal
4u30' ; 21,2km/u gemiddeld

Rit 5: Alleghe - San Martino di Castrazo 74 km- 3137hm

Na een zwoel nachtje was het weer vroeg dag. De vermoeidheid slaat stilaan toe en de rit van vandaag zou er andermaal redelijk kunnen gaan inhakken. Wie vandaag z'n klimmersbenen vergat zal het geweten hebben. Het zonnetje was voor de verandering alweer van de partij, en het beloofde opnieuw een "zomers" dagje te worden. De eerste 6 kilometers gaan nog in dalende lijn en op de baan is het weer een zenuwachtige bedoeling. Iedereen probeert blijkbaar tot in het wiel van wereldkampioen Lakata te geraken! Gelukkig kunnen we al snel beginnen klimmen, en hoe!! Eerst over een almaar steiler wordend asfalt doorheen een dorpje en dan kruipen we het bos in! De percentages swingen hier meteen de pan uit en Johan moet z'n eigen tempo zoeken, ik kan rustig verder bollen en alvast van de natuurpracht beginnen genieten. Het gaat vandaag constant op en af, steil en traag, technisch en snel we krijgen het volledige Mtb-pallet voorgeschoteld. Uiteraard kan een wandelpassage niet ontbreken maar het blijft erg mooi. Onderweg staan P&P ons tot driemaal aan te moedigen wat voor ons toch ook wel leuk is! We kunnen een redelijk tempo blijven rijden en ook vandaag blijven we van grote materiaal pech gespaard, een spaak minder in Johan z'n voorwiel kan ons gelukkig ook niet stoppen! In de laatste 40km liggen nog drie mooie schrotter klimmetjes. De laatste is goed voor 10km naar de "Baita Segantini", wie ooit in de buurt het is een absolute aanrader. Niet te steil en héél mooi! Het bolt hier heel lekker, Johan moet opnieuw diep gaan en een eigen tempo zoeken. Op 2185m duiken we over de top en naar de finish. Nog 8km met daarin het stukje chrono downhill genaamd de "enduro challenge" en dan door wei over de meet. We reden vandaag een mooi tempo en schoven weer een klein stapje op in het klassement. De boys hadden intussen de mobil op de lokale camping geplasseerd waar kort na onze aankomst een mega onweer losbarstte! Dikke hagelbollen vielen met bakken uit de lucht, wij zaten lekker droog naar de koers te kijken maar onze gedachten gingen toch vooral uit naar de deelnemers die nog onderweg waren!!! Voor hen zijn dit extreme omstandigheden! Vandaag op het menu, een soupie groentenweelde gevolgd door spinaziestoemp met weurst! Dat kan tellen qua krachtvoer, nog even een klein dessertje om af te ronden, een potje rijstpap met bruine suiker en rozijnen en dan om 20u50 de nest in!! Nog twee te gaan, zie er alweer naar uit om morgen de gas een tikkeltje verder open te draaien, de klimmen zouden Johan beter moeten liggen!! We zien wel...

Af en toe een wandelpassage

Mangaré!!

Pittig gekabbel naar San Martino

Uitslag: 33 in categorie dag uitslag 39 Men Overal 50ste Algemeen Overal
4u34' ; 16,2km/u gemiddeld

Rit 4: Sillian - Alleghe, 90km - 2538hm

7 dagen, vandaag de vierde, na de loodzware etappe van gisteren was het dus opnieuw koekenbak! Een voordeel of een nadeel, na vandaag zijn we over de halverwege! Ontbijten, beetje relaxen in het zonnetje, verschillende toilet bezoekjes en een laatste bike fine tuning. De machine is bij ons redelijk op gang en de begeleiders doen hier een topjob! De Polle heeft alleen verschrikkelijk veel last van een ontsteking op z'n oog, Rocky balboa's gewijs slaagt hij zichzelf er wel door. Dus om 9u worden we opnieuw opgang geschoten en al snel zit het tempo er serieus in. Op het smalle fietspad naast het water schieten we vooruit richting eerste klim. Na een kleine opstropping met een eerste looppassage als gevolg kunnen we aan de openingsklim beginnen. Johan heeft het goede ritme terug te pakken en we halen constant ploegen in, ik volg z'n tempo en eens boven kunnen we de ons omringende ploegen takseren. We zitten in een sterke groep van een ploegje of 10 en pikken zonder te twijfelen onze wagon aan. Het gaat na een snelle afdaling bijna 20km in stijgende lijn over een schrotter weg, aanpikken en wegsteken lijkt ons de best optie. Een paar schuchtere pogingen vooraan m'n goede wil te tonen worden door den J vakundig teruggeroepen. Na de eerste bevoorrading moeten we even uit de pijp komen om het groepje terug te pakken maar nu is het 15km in dalende lijn richting cortina d'ampezzo vanwaar de loodzware slotklim begint. Het begin is super steil en technisch. Na het lange tussenstuk is de overschakeling naar het kleine verzet moeilijk te verteren en Johan krijgt de rekening gepresenteerd. Op het asfalt tussen stuk krijgen we bovendien een erg verfrissende onweersbui over ons heen. Ik kan het tempo er terug een beetje inbrengen en ons zo lanceren voor het tweede deel van de klim. Johan kan door rijden aan de bevoorrading waar ik de bidonnen vul en voor wat proviand zorg. Een ideale techniek (van de Schroyen-brothers)om een beetje tijd te winnen. We beginnen nu aan een heel mooi stukje Italië. De klim is steil en zwaar en bijna even adembenemend als het landschap waar we door mogen rijden. We zien de grillige pieken van de "tre cimes" en andere mooie Dolomieten toppen voor ons opduiken en zien in de verte de "passo" waar we uiteindelijk over zullen moeten. Op ruim 2450 meter hoogte passeren we de top en duiken gelijk naar beneden. Het stuk dat ons dan wordt gepresenteerd kan voor mij gerust in de boeken als "zalig". Een snelle, technische "go with the flow" afdaling van dik 10km, heerlijk. Op km 80 krijgen we nog een laatste knik alvorens we definitief richting finish duiken in Alleghe! De Polle staat ons aan de finish weeral op te wachten en begeleid ons naar de camping in het dorp. De Pat is zelf de streek wat gaan verkennen met de fiets en komt iets later de camping binnen gebold. Douchen, eten, drinken rusten, koers zien... Het ritueel van alle dagen. Als afsluiter een heerlijk pizza, pasta en desserreke in het lokale restaurant en de dag is weeral rond. Morgen wacht ons opnieuw een zware rit waar bijzonder veel moet geklommen worden, maar de moral is nog steeds toppie dus laat maar komen!

Hapje... (voor den buddy)!!

Uitslag: 38ste in categorie dag uitslag 40 Men Overal 53ste Algemeen Overal

4u36' ; 19,5km/u gemiddeld