BeMC nr.:6

De Belgium Mountainbike Challenge staat bij mij al 6 jaar op rij op den agenda. Ik blijf hier graag fietsen en stond dus ook dit jaar aan de start. Donderdag trok ik 's avonds met Pat van Stappen richting La Roche om vrijdag te starten aan (hoplijk) drie dagen bike plezier. de laatste weken reed ik redelijk wat kilometers en de benen voelden nog niet helemaal gerecupereerd aan. We zullen wel zien waar het schip strand was het motto. Ik stond vrijdag in het eerste startvak in de open categorie. Rond mij enkele bekende gezichten en de meesten zagen al schoon bruin. Dwz dat die al redelijk wa op hunne velo hebben gezeten. In het vak voor ons de Elite, aangevoerd door Matthieuke VDP. de start in la roche is er direct op natuurlijk. Direct omhoog en redelijk lang en steil! Voor mij was het eigenlijk direct duidelijk. Geen super benen en de rest precies wel. Eigen tempo zoeken was dan ook direct de boodschap. Laten rijden of straks de rekening krijgen. Het parcours is weer wondermooi en het ligt heerlijk droog. Ik bol rustig verder en kom in een redelijke cadans. Het gevoel is niet super dus zeker niet pushen.  Ik ben uiteindelijk op de 87km met daarin 2600HM verscholen 4u20' onderweg en strand daarmee op een 66ste plek (jawadde...). Ik heb m'n eigen uiteindelijk wel geamuseerd en kan goed recuppen. Op naar morgen. Dag twee is de queen stage; 100km  3050 HM, in een heerlijk zonnetje. Op de klimmen is het zelfs echt warm!! Heerlijk mtb'en. Ik ben vandaag als aller laatste gestart en kan heel de dag volk oprapen, wel een leuk gevoel om in te halen ipv ingehaald te worden. Het gevoel op de fiets is een pak beter dan gisteren en de benen draaien eigenlijk vrij vlotjes. Een hele mooie rit waar wij als Belgen echt wel trots en fier op mogen zijn. Ik ben 5u30 onderweg en kom daarmee als 67 over de streep. Dus dan heb ik toch bijna 400 min ingehaald, hihi... Lekker relaxen aan de mobil en 's avonds op tijd de nest in. Dag drie heeft nog 75km en 2525HM in petto. Ik start opnieuw helemaal achteraan. En probeer het trucje van gisteren nogmaals. De benen worden gewoonte getrouw beter naarmate de dagen en de kilometers stijgen. Ik eindig vandaag op een 47ste plek in een tijd van 3u59'. Uiteindelijk ben ik 51ste in de open categorie en in mijn leeftijdsgroep 21ste ofzo. Afgelopen jaren stond ik hier nog op het hoogste of een ander schavotje. De 4 staat er voor bij mij, 't zal toch niet waar zijn zeker;-) Het was weer een heel leuke editie, lekker relaxed, heel mooi parcours waar ik echt af en toe de tijd nam om van te genieten. Met de Mobil op de camping, gene stress geen gedoe. Met de Pat lukt da perfect, voor herhaling vatbaar!! 

In de nieuwe tenue...

Sundern-Hagen... de logica zelve!

Na het Parijs avontuur, waar ik toch met alweer met een dubbel gevoel van terug kwam, was het weer tijd om de fietsbenen even te pimpen. In mei staat immers de BeMC alweer op het programma en wil je daar drie dagen met een goed gevoel rondrijden moeten de benen toch al wat gedraaid hebben. Veel tijd tussen het één en het ander is er niet echt dus verstandig overschakelen is de boodschap. Ik besloot sowieso te blijven lopen (slechter wordt je daar niet van) en deed nog mee aan de "polder 10 miles" op dezelfde dag dan die van grote broer 't stad. Maar daarna was het toch hoofdzakelijk kilometers maken. Een eerste kleine uitspatting was de oer klassieker, den beer van Sundern. Een mooie Duitse marathon waar we al een keer of tien deel namen. Ik vertrok met Jef en Bert richting het Duitse Sauerland om de klimbenen een extraatje te gunnen. We besloten samen te blijven en er een gezellige tocht van te maken. Ik stond dankzij de goede uitslag van vorig jaar in het eerste startvak en zag héél veel volk passeren eer de polderkluiten tot bij mij kwamen. Met de boys was het heel aangenaam rijden, hapje eten aan de bevoorrading, gene stress. Rustig bollen en af en toe eens een trapje extra geven. We waren uiteindelijk 4u42 onderweg, voor een uitslag reden we niet (66ste of zoiets) maar we hebben ons wel heel goed geamuseerd met z'n drietjes! Ook belangrijk...

Met de Jef...

De Roste, de Jef en ik

De drie musketiers aan den ziel...

Marathon Parijs,

Parijs, het is een mooie stad! En wat heeft een mooie wereldstad? Een wereld marathon! Dus vertrok den deze samen met de madam voor een romantisch lang weekend naar de lichtstad! Zaterdag was het al heerlijk weer en we zaten al vroeg in de auto richting Frankrijk. Er werd op verschillende forums gewag gemaakt van de enorm lange wachtrijen aan de "expo des Sports". Ons Vicky weet daar echter wel weg mee en op een hip en knip had ik m'n startnummer op zak. We aten nog een pastatje om nadien onze air B&B op te zoeken. Erg gezellig en alles erop en eraan, meer moet dat niet zijn. Ik lag zaterdag op tijd het bed in en zondag verliep alles perfect. Goed, normaal gegeten, geen krampjes, goed gedronken allee alle reserves aangevuld. Met het openbaar vervoer naar de Champs Elysées is in Parijs zo makkelijk als een baguette vinden dus op een hip en knip stond ik in het juiste startvak. Zonder enige vorm van stress, denken we toch... Hartslag 70 in de startbox, kan hoger! Om 8u20 werden we opgang geschoten. Ik wilde rustig starten en had alle ruimte om dat te doen! Ik stond in het vak boven de 3u15 en kon gewoon m'n ding doen. Het tempo werd gedrukt maar de hartslag steeg toch bijzonder snel... Ik liep 4'30"/km, iets wat op training geen enkel probleem gaf. Ik deed de lange duurloop (28km) tegen 4'10"/km, dus verwachte ik ook hier geen probleem mee. De hartslag bleef echter te hoog en ik moest tempo terug nemen... Hoe is dat toch mogelijk dacht ik toen al? Het parcours is overigens prachtig, over brede lanen, plek genoeg. Veel volk langs de kant, ambiance en goed georganiseerde bevoorradingen. Rond km 20 begonnen de benen echter weer vol te lopen! Ongelooflijk!! Ik wist opnieuw hoe laat het was en hoe laat het nog zou gaan worden... Het parcours langs de Seine gaat af en toe gemeen op en neer maar de benen waren toch al om zeep. Op km 30 zag ik Vicky voor het eerst staan maar ik moest haar opnieuw een teleurgestelde blik toewerpen. Ze had reeds een marathon gelopen om mij te zien op km9 en 19 maar zag deze boom door het bewegende bos daar niet passeren! Deju!! De laatste kilometers werden alweer één op houten blokken en de benen waren volledig meurrig. Uiteindelijk kwam ik na dik 3u25 over de meet. Gelukkig kan ik er nog mee lachen maar eigenlijk was dit toch weer een domper. Op training top in Parijs een flop... Bittere pil maar uiteraard zijn er ergere dingen en mag iedereen die der ene uitloopt content zijn, maarja....

Voor de start... Nog vol goede moed!!

Duathlon Watertoren...

Na Kasterlee werden ook traditie getrouw de latten aangebonden. Een heerlijk skiverlofke tijdens de jaarwisseling daar wil ik altijd wel voor tekenen. Na deze kleine "hoogtestage" pikte ik rustig de draad terug op en haalde opnieuw regelmatig de loopsloefkes van stal. Het oprichten van VZW de polderklievers vraagt veel tijd maar die geef ik graag... Ik steek wat nieuwe lussen ineen om met de boys de polder wat verder te verkennen en doe deze dan regelmatig met de fiets om een ultieme test te doen... We pikken in Bredene een strandrace mee met een paar mannen van den RABC, de Pat van Stappen en de Johan. Jef komt mee vanuit de polder en we maken er een mooi, pittig duurtrainingske van. Wegens technische problemen bij mijn transalp buddy staan we niet in de uitslag. De weekjes kabbelen in een razend tempo voorbij. Het is dan ook snel maart en ik ben ingeschreven voor den Duathlon aan de watertoren in Berendrecht. We zijn met de Klievers inmiddels ook zondag ritten aan het doen en ik pik deze eerst mee in de voormiddag. Even over huis, de zon daar achterlaten en in gietende regen naar de start van de Duathlon. 4km lopen, de wisselzone in en dan 25km MTB'en over  bekend terrein. In deze 25 wordt ik door een ongelooflijke dwaas onderuit geknikkerd en krijg hierbij een stuur vol in de hamstrings geparkeerd. Ik ben niet snel kwaad maar van zo een gasten wordt ik absoluut zot!! In de modder, in de koude en met ne zere poot zet ik m'n weg verder. Je bent gestart dus finishen is de boodschap. Het stopt niet meer met regenen en ik ben echt content dat ik terug mag beginnen lopen... Dit gaat nog redelijk, gezien het akkefietje van weleer en rij na den arrivé lekker snel naar huis voor een warm douchke... uitslag:39ste en 8ste master... 1u48 onderweg geweest. Genen topper maar ook gene flopper...
Het is nu herstellen van het Hamstringske en dan op naar Paris voor de marathon...

kasterlee

December... das de maand van Kasterlee. De looptrainingen werden weer serieus opgetrokken en de laatste weken voor de hel waren best pittig! Zaterdag vertrokken den Bram en ikke alvast richting Kasterlee om daar rustig in de mobil ons laatste nachtje door te brengen. Zondag was het vroeg uit de veren! 8u starten, das 5u30 de wekker. Eten, drinken, fietsje naar de wissel zone, extra kleding in de wissel zone... stillaan een routine daar in de sporthal. Het weer was de voorbije dagen erg zacht en droog geweest, het zou wel een snelle editie kunnen worden. Vorig jaar werd ik 15e, een super prestatie. Evenaren zou heel moeilijk zijn, in de buurt blijven zou erg mooi zijn. De eerste 15km lopen gaan echt super snel maar het gevoel is goed. Na 1u02' ben ik terug binnen, als dat maar nut hard is geweest... . Vestimentair moet er niet te veel veranderd worden, een snelle wissel en fietsje op.  voor mij zie ik een mooi groepje rijden, ik duw de gas even in en kan aansluiten. Die mannen komen op dreef en ik moet alle zeilen bij zetten om in het wiel te blijven op de stukken dat het gaat. Op technische passages gaat het me beter af, helaas is Kasterlee een snel parcours... het is bij momenten harken. Eigenlijk eet ik te weinig, dat heeft ook Vicky in de gaten aan de kant. Ze probeert me vanallles toe te steken maar het hoge tempo doet me vergeten tijd te nemen om het zo nodige proviand binnen te steken. Na 65 km hebben we een gemiddelde snelheid van bijna 29km/h! Off road... het groepje begint uiteen te vallen. Ook ik kom alleen te zitten na een hapering bij een inhaal maneuvre. Ik krijg het gaatje niet meer dicht en laat de resten van het groepje van me weg rijden. Nog dik 40 km, even herbronnen en energie proberen te sparen. Het maagje weet ondertussen hoe laat het is en ik krijg niet genoeg binnen. Honger is er niet maar ik zou eigenlijk meer moeten eten! Ik kan voor de rest een vrij mooi tempo onderhouden en raap nog steeds wat volk op. Alles moet uiteraard beginnen wanneer ik terug de wisselzone buiten kom en aan de afsluitende 30 km loop moet beginnen. De Jef is begeleider van dienst en pikt aan.  De eerste 15km ca va nog, maar eens ik in de tweede lus kom is het eigenlijk op... de benen willen niet meer en het maagje al zeker niet meer! Toemme, waar ik vorig jaar nog kon versnellen en het verschil maken moet ik nu passen! Het is afzien tot op de rode loper. Uiteindelijk ben ik 7u27 onderweg geweest, een pittige dobber! Conclusie, misschien te pittig gestart en zeker te weinig gegeten en gedronken... eigenlijk een beginners fout! Achteraf is het uiteraard makkelijk praten!!

Raid des sources, Chimay...

Op 7 augustus werd in Chimay de raid des sources georganiseerd. Met de mobil trokken Vicky en ik voor een weekendje die richting uit. We stonden eerst aan nachtje aan de "Lac de l'eau d'huere" waar we zaterdag een heerlijk fietstochtje deden rond het meer. We trokken in de namiddag richting het bezoekerscentrum van Chimay. Heerlijk terrasjes weer en een heel leuke kaart. Een kleine degustatie van de biertjes, kazen en ballen van Chimay, niet de ideale voorbereiding maar wel erg gezellig! 'S avonds zagen we Greg van Avermaet olympisch kampioen worden, knap! Zondag was het vroeg dag. Een vrije start dus geen gedoe... het parcours lag er al bij al redelijk goed bij, de benen draaiden niet super maar het was wel genieten op de velo! af en toe zitten er bekende stukken in het parcours en weet ik wat er gaat komen. Op een splitsing na goed 69km blijken er geen pijlen meer te hangen... er staan er reeds twee te draaien en die weten het ook niet meer. Weinig sporen te bespeuren hier op de schrotter en we nemen uiteraard de verkeerde afslag! Na enkel km valt de frank dat we verkeerd zitten en keren op onze stappen terug, kostbare tijd blijft daar liggen natuurlijk! De rest van het parcours geeft gelukkig geen problemen meer en na goed 5u10' ben ik terug aan de mobil! Zevende plek algemeen. Niet slecht, leuke marathon en een heel leuk weekend! Meer moet dat niet zijn!

Saarschleiffen mtb

Zondag 31 juli stond ik aan de start van de 100km lange mtb marathon doorheen het zeer mooie Saarse landschap. Net in Duitsland, vlak achter Luxemburg, waar Moesel en Saar samen komen, vlak bij Schengen (van het bekende akkoord) een heel mooi stukje Duitsland  op 300km van Zandvliet. Ik vertrok pas zaterdag avond en de mobil werd ingeruild voor den otto van madam. Zetels plat, een slaapzakje, een terma restje, ne sportzak vol proviand en ne koelbox. Alles past netjes in dat bakkie en karren maar. Een kleine drie uurtjes later sta ik in het kleine Orscholz tussen de andere mobils in het bos. De start is pas om 9u30 en dat geeft me alle tijd om rustig te ontbijten, me alvast te verplaatsen richting douches en spuitstand en me klaar te maken voor de start. Nummertje afhalen, sanitaire stop, aankleden... Een zee van tijd! Uiteindelijk is het dan 9u30 en worden zo een 150 man op het parcours los gelaten. Ik start uiteraard zonder licentie en moet tevreden zijn met een plekke tussen de "normale" mensen, hier weinig of geen zenuwachtig gedoe. Vanaf de start zie ik uiteraard de mooie groepjes

vertrekken. De eerste 8 kilometer gaan eigenlijk in steigende lijn. In de open stukken staat de wind bovendien in het nadeel en ik kom snel alleen te zitten. Te snel eigenlijk... Na een eerste technische afdaling komt er een vrij lang tussen stuk dat heel zoetjes oploopt, een groepje had ideaal geweest. Wachten op een achterliggend groepje is helemaal geen optie dus rijden maar. Na 15 km krijgen we een eerste mooie, pittige klim voor de wielen. Ik kan een mooi tempo ontwikkelen en kan al wat volk oprapen. Atijd goed voor de moral. De afdaling die volgt is redelijk snel. De organisatie heeft duidelijk z'n best gedaan om een zo technisch mogelijk parcours uit te stippelen en we worden af en toe op een slinger passage door het bos getrakteerd. Langs het water rijden we naar de volgende opeenvolging van knikken. De benen voelen niet super aan, het maagje wil nog niet echt mee. Ik besluit iets van de gas te minderen en alles rustiger de tijd geven een goed gevoel te vinden. Ik sluit aan bij twee boys en blijf daar een hele poos zitten. Na de tweede bevoorrading komen we weer op een vlakker stuk langs het water. Ik weet van een vorige editie dat er zo dadelijk een erg pittige klim aankomt. Op de klim kan ik de twee boys lossen en ik krijg zowaar een beter gevoel! Het is op en af tot aan de  passage aan de finish. De gas gaat open... Vanaf kilometer 60 doen we eigenlijk een tweede, zelfde lus. Er is hier en daar een stukje weggelaten wat ons uiteindelijk op 98km zal brengen. Het gevoel is ondertussen helemaal omgeslagen, power in de benen en een maag die z'n werk doet. Ik raap nu constant volk op en kan ze ook terug achterlaten. Altijd goed voor het kopje. De klimmen gaan vlotter dan de eerste passage, iets wat niet bij iedereen het geval is blijkbaar.

Weten wat er komt is een voordeel en op gepaste tijden wordt de nodige proviant opgeslagen. Ik ben slechts aan 1 bevoorrading gestopt om de bidonnen te vullen. Af en toe een beker aangepakt maar tegen het einde begin ik toch een beetje "droog" te lopen. Ik krijg nog twee kleppers in het vizier maar in een technische passage moet ik ze terug laten gaan. M'n voorrem heeft het een beetje begeven en ik probeer zonder valpartijen de finish te halen. Ik eindig in 4u37 op een 19plek algemeen en 7e in mijn categorie. Snel douchen en wegwezen... Saarscleiffen is een mooie marathon, geen typische snelle duitser maar een pittige tocht met enkele zeer mooie passages.

Bijschrift toevoegen