Rit twee bemc,

Dag twee BeMC, vandaag op het programma 96km, 2200 Hm. Gisteren was de recup goed, lekkere rijst met kip en curry, de vrouwtjes die aankwamen en op tijd de nest in. Vanmorgen een goed ontbijt en pannenkoeken van de Jef! Ik eindigde gisteren 4e en wilde vandaag proberen een plekje op te schuiven richting podium. Een derde plek moet haalbaar zijn. De nrs één en twee zijn eigenlijk buiten categorie en rijden duidelijk beter. Dat wordt in de start meteen duidelijk. Op de openingsklim gaat de gas meteen volledig open en ik moet beide heren laten gaan. Nog enkele andere fun's worden steeds kleiner en kleiner, meegaan is geen optie. De benen volledig opblazen in de start is niet "ideaal" in een marathon! Ik besluit een eigen, strak tempo te zoeken. Dat lukt eigenlijk redelijk goed en al snel krijg ik enkele bekende tenues terug in het vizier. Uiteraard werkt dat motiverend en ik besluit toch wat te versnellen om in een mooi groepje te belanden. In de rit van vandaag komen enkele glooiende open stukken voor en de wind staat strak. Ook op de Mtb kan het dan wel eens voordelig zijn in een groepje te belanden. De kilometers en het tempo beginnen duidelijk door te wegen, van een groepje is al snel geen sprake meer. Met twee karren we maar door. Andere jaren doen we deze rit andersom, ik weet af en toe wat er komen gaat en dat is toch wel een voordeel. Enkele technische passages met veel wortels kan ik dit jaar nemen waar ik vroeger sowieso zou afstappen, het tempo blijft er goed in. Rond km 60 komen we nog ne funner tegen, ook hij pikt zijne wagon aan. Het tempo zakt nu niet meer, de klimmen zijn niet "moordend" maar vele kleintjes... Op km 80 zijn we terug met twee, de slotklim is nog erg lastig. Mijn lampje is ook stilaan aan het dimmen, nog ff op de pedalen en zonder accidenten naar beneden, richting la roche. Daar staan uiteraard nrs 1&2  al enige tijd te blinken, ze lopen vandaag opnieuw verder uit! Ik eindig wel derde en ook in het algemeen klassement schuif ik een plekkie op. Het was vandaag erg frisjes, de fiets afspuiten en terug naar onze casa! Douchke pakken en warme kleren aan, de recup kan weer beginnen. Jeroen die dag 1 geen goed gevoel had reed vandaag erg goed. Ook de rest van de boys (en dat zijn er hier heel wat) kwamen ieder met een eigen verhaal veilig over de meet. Iets wat duidelijk niet voor iedereen het geval  is. In de eerste hulp post is het bij momenten erg druk. Het parcours in de bemc staat dan ook niet voor niets bekend als zwaar en technisch

BeMC '16, hier zijn we weer...

Voor de 5de maal op rij trokken we ook dit jaar naar la roche en Ardenne voor het driedaags Mtb avontuur de "BeMC". Samen met Patrik van Stappen vertrok ik donderdag middag al om ons gehuurd huisje al op te warmen en de rest te kunnen verwelkomen. Donderdag avond kwamen Jeroen en Jef en na de eerste rit op vrijdag zouden de vrouwtjes komen. Het huisje staat in La Roche centrum, een ideale uitvalsbasis voor dat wat komen gaat. Vrijdag vertrekt de rit pas om 12u om iedereen de kans te geven relaxed naar het zuiden van belgie af te zakken. 
Na de sks marathon werd er nog veel gereden, echter alleen met de race fiets. Mtb'en in "Dardenne" is toch net iets anders en ik besloot dat ik vrijdag niet al te voortvarend zou starten. De eerste rit bestaat eigenlijk uit 3 kleinere lussen. In totaal zijn deze goed voor 67km en 2600hm, er moet twee maal de muur van Borzee beklommen of bewandeld worden en voor de rest een paar technische en leuke passages. Het zonnetje is van de partij en dat is altijd leuk mee genomen. In het startvak staan steeds meer bekenden, uit de polder, van vorige bemc edities of andere mtb avonturen in binnen of buitenland. Ik zoek vanaf de eerste steile openingsklim m'n eigen tempo. Uiteraard is de start snel en passeren heel wat "funners" op weg naar de eerste off road stukken. Ik doe echt m'n eigen ding en laat veel volk passeren. Een eerste steile klim in het bos moet traditie getrouw te voet genomen worden. De daarop volgende afdaling zorgt voor een lang lint. Het eerste uur verloopt vlotjes, regelmatig eten en drinken en voor de rest karren maar. Vanaf het tweede uur besluit ik de gas wat verder open te draaien. Het gevoel is redelijk goed en ik ben reeds volop andere bikers aan het inhalen én achter te laten. Van mooie groepjes vormen is op dit parcours niet echt sprake. Het blijft uiteraard steeds op en af gaan, op enkele open stukken staat de wind erg strak. De tweede muur van borzee hakt er bij velen in. Op de top kan ik nog twee fun's bij de lurven grijpen. Ik begin het parcours van deze rit stilaan te kennen en weet dat de laatste kilometers hoofdzakelijk in dalende lijn zijn. Niet opblazen met het oog op morgen en vooral geen overdreven risico's. Aan den arrivee staan reeds 3 fun's te blinken, ik ben dus vierde en de verschillen met 1 & 2 zijn ruim. Nr 3 van vandaag reed op de beklimming van borzee nog van me weg en wist nog een minuut te nemen.   Straffe mannen, maar ik heb me super geamuseerd en ben heel tevreden over de benen en met de verdiende 4e plek. Ik blijf wat rondhangen op het zonnige gras, fietsje kuisen, hapje eten, recupje drinken, winegums, alles is voorhande. Één voor één komen de boys binnen gebold, jeroen heeft maagproblemen en trekt direct richting huisje. Geen accidenten wel allemaal een pak avonturen en dat op slechts 67km. Ikzelf was 3u18 onderweg...

Sks Sundern hagen...

Na enkele jaren niet te zijn geweest stond dit jaar den "beer van  Sundern" nog eens op het programma. De marathon was nu twee weken terug en vorige werden de polder 10 Miles nog gelopen (waar ik met stramme benen toch nog 4e werd). De fiets werd snel ineen gebokst en met weinig fiets kilometers in de benen zakten Jeroen en ik zaterdag morgen af richting het gekende Sauerland. Den otto aan den arrivee gezet, aankleden, nog een laatste "snelle Jelle" en wij weg. Het was bijzonder fris richting de start en een paar dreigende wolken cirkelden boven de Duitse bossen. Nummertje oppikken en wij naar den box. Na een goed resultaat stond Jeroen in box 1, ik in de laatste... Daartussen ne man of 1000 die al dan niet de grote afstand voor hun rekening zouden gaan nemen. In de start was het uiteraard wat aanschuiven en rustig het dorp uit rijden. De eerste klim trok de boel gelukkig al wat uiteen en ik kon al deftig wat plaatsjes goed maken. Op de eerste off-road stukken was het terug aanschuiven. Gene stress allen tijd om ons bakje te testen! Ik kon voortdurend opschuiven en dat geeft uiteraard een leuk gevoel. Het parcours was uiteraard bekend terrein en alles lag redelijk droog, ik kon een mooi tempo ontwikkelen. In Sundern worden de 100 km verdeeld in twee lussen. Na 50km haken de halve marathonners af en rijden slechts een goede 200 van de 1600 starters de tweede lus. Enkele kilometers voor het ingaan van de tweede lus zag ik Jeroen rijden. Het duurde even voor ik hem uiteindelijk te pakken kreeg. Hij trok een mooi groepje achter zich mee richting de pittige laatste kilometers. Hij had "chainsuck" problemen (problemen met de ketting voor alle duidelijkheid) en kon het kleinste blaadje niet gebruiken. Gelukkig is dat in een Duitse snelheidsmarathon nog geen overdreven groot probleem en kon hij mee verder. De mannen van zijn groepje deden verwoede pogingen om ons eraf te rijden, zij zaten onder de rode vot en wilden nog wat plekjes goedmaken, wij waren halfweg en reden gewoon tempo. De tweede lus was iets gewijzigd tov vorige edities. Het was nog steeds erg fris voor de tijd van het jaar en we kregen zelfs enkele sneeuwvlokken op onzen appel.  Jeroen en ik bleven samen en konden al met al een mooi tempo blijven rijden. We raapten nog een paar stervende en andere zwanen op en bolden uiteindelijk broederlijk als 32 en 33ste binnen. Ff een kattenwasje en wij terug naar huis...

Marathon Rotterdam.

Na de hel  (da's verdekke vorig jaar), was het even uitblazen. De ski's werden nog eens aangebonden en het nieuwe jaar werd op de bijna groene alpenweiden ingezet! De wintermaanden staan voor de deur en dan is het altijd even herbronnen... Plannen werden gesmeet voor het nieuwe jaar. Als eerste doel, de marathon van Rotterdam. De magische grens van 3u speelt nog steeds in m'n hoofd en vol goede moed worden de trainingen afgewerkt. Alles gaat eigenlijk toppie, zelfs tijdens de lange afstelling op het werk kan ik gewoon m'n trainingen blijven doen. Af en toe komt de knie wat zeuren maar over het algemeen nergens problemen. De trainingen worden opgevoerd, het tempo stijgt en de afstanden worden rustig opgedreven. Ik zit af en toe aan weken van 100km, alles verloopt prima! De tempo duurloopen gaan vlot, zelfs na een pittige trainingsweek. Het gevoel is goed! Af een toe een wedstrijdje mee lopen om het tempo nog wat op te drijven, niet ziek worden en genoeg rust. De ingrediënten om goed bezig te kunnen blijven. De fiets blijft de eerste maanden van het jaar rustig op stal. 10 april staat al enige tijd met rood in den agenda en samen met ons vickske vertrek ik vrijdag al richting R'dam. Het weer zit alvast mee en het beloofd een mooi lente weekend te worden. We staan op een camping op een 10' fietsen van de start en de WTC-toren waar alles te doen is. Ik haal vrijdag alvast de nummer op en dan is het relaxen aan en in de mobil. Vicky geniet van het mooie weer en de stad, ik lig lekker in de mobil en loop zaterdag nog een stukje los. Het gevoel nog steeds toppie. Zondag trekken we samen naar de start, ik loop nog ff los of een klein beetje warm en ga dan naar de startbox. Alles is toppie geregeld en Lee Towers zweept de boel nog wat op met "you'll never walk alone" vanop een hoogte werker. Om 10u worden we opgang geschoten. De hartslag schiet gelijk mee naar boven. Zonder een verschroeiend tempo te lopen slaat den tikker veel te hoog, ik moet rustiger gaan lopen om de hartslag onder controle te houden. Ik hoop dat het goede gevoel snel komt en maak me voorlopig nog niet druk. Ook op het 10km punt nog steeds geen probleem, de Pacers lopen achter mij en ik "wacht" ze een beetje op. Op 16km krijg ik wat last van steken in de zij, geen goed teken. Het tempo moet opnieuw een beetje zakken, ik loop trager dan het 3u schema. Op km 20 komen de Pacers mij voorbij, de benen beginnen opnieuw uit het niets te verzuren. Ik weet nu al dat 3u er eigenlijk al niet meer in zit, een mentale tik, alweer... Her weer is heerlijk, het parcours leuk en de supporters en bandjes langsheen heel het parcours fenomenaal! Ik kom Vicky een eerste tegen en moet daar al van nee schudden, dejuukes... De benen gaan van kwaad naar erger, het tempo valt stilaan volledig weg. Rond de Kralingse plas is er relatief weinig publiek en daar krijgen de benen en het kopje opnieuw redelijk zwaar. 42,195km, het is niet niets maar opnieuw is het een teleurstelling om na 3u18' binnen te strompelen. Mijn vickske stond nog een paar keer langs de kant om een extra steun te geven, en ook aan de streep staat ze weer voor me klaar! Gelukkig maken we er nog een heel mooi weekendje Rotterdam van, mercie schatje! Besluit, nog eens ff bezinnen hoe een marathon aan te pakken, trainen top wedstrijd flop, hoe kan dat??

Warm in "de hel"

Na het Istanboel avontuur ging de riem er ff af. Eerst in Istanboel zelf nagenieten van al het lekkers en moois dat de stad te bieden heeft en nadien trokken we naar Hintertux om de latten al een eerste maal aan te binden. Yep op de Basf zijn we qua verlofdagen niet slecht bedeeld. In Hintertux werd er af en toe op de loopband gestaan en werden er uiteraard de nodige pistjes afgewerkt. De nadruk lag echter op relaxen, wat we met z'n tweetjes niet echt een probleem was, zalig!! Eens terug van het hooggebergte restte er nog drie weken om me klaar te stomen richting Kasterlee!! Een kriebel en een kop vol snot kreeg ik wel mee van Oostenrijk en het eerste trainingsblok was geen topper. Het bolde voor geen meter. Op onze normale trainingsritten moest ik diep in de reserves tasten en einge twijfel sloop toch tussen het snot door m'n kop in. Nog twee weken en het was zover, enkele serieuze trainingen en voldoende rust moesten voor de ommekeer zorgen. In het laatste weekend voor de hel zat er terug power in de benen, zowel fietsen als lopen ging me terug redelijk af en ook het snot liet ik achter. Een laatste rustweek met een paar "kortere" trainingskes en een paar pieken en weg naar Kasterlee. Ik vertrok samen met Bram Enkels zaterdagavond. De vrouwtjes zouden zondag komen. We lagen vroeg onder de wol en ik sliep gelijk een roosje, heerlijk! 5u30 de wekker, eten, drinken, nummers afhalen en de wisselzone in orde zetten. Routine...

De start....

Om 8u werden we opgang geschoten. Het is geen winter en ook in Kasterlee leek het meer een zachte herfst dag ipv "hels" winterweer. Ik zocht een mooi tempo waar ik niet in het rood moest gaan, een groepje dat iets voor me liep leek me een ideale windstopper en ik beende er rustig heen. Het tempo lag strak maar niet moordend!

Eerste looplus...

Snel de wisselzone binnen....

Ongeloofelijk hoe snel hier gelopen wordt, verbrokkeling alom. Na 1u03' kwam ik binnen gelopen, dik 3' later terug buiten met fietsschoenen aan. 105km Mtb'en, 5 rondjes doorheen de Kastelse bossen, de gas op en en buzze geven! Het beruchte maisveld was ook dit jaar niet te berijden en een extra loopstrook van 150m stond ons elke ronde te wachten!

Het beruchte maïsveld lag er weer heerlijk bij...



Zelfs in Kasterlee is niet alles 100% vlak!



De wind blies in de openstukken serieus tegen (of mee) en alleen rijden was zwaar. Halverwege de eerste ronde kwam ik een zekere Mario tegen waar ik een ideale compagnon in vond om mekaar af en toe uit de wind te zetten. Het tempo lag strak maar de benen voelden erg goed aan. Ondertussen waren onze soigneurs toegekomen en het zo nodige proviant kon naar hartelust meegeritst worden. Nergens was er sprake van echt verval (of toch bij mij niet) en het tempo bleef strak! Aan de bevoorradingszone stonden af en toe wat extra supporters en dat is altijd motiverend!Mijne maat moest in de laatste 2 ronden passen en ik koos ervoor door te zetten. De laatste ronde het tempo iets laten zakken en wat extra proberen te eten om redelijk gevuld aan de laatste brok te kunnen beginnen.   Na 3u52' bolde ik weer binnen, gemiddeld 27.14km/u, een straffe nummer al zeg ik het zelf. "Snel ff de wissel in" is bij mij erg relatief want ik deed er 4'14" over en moet op dit onderdeel nog heel wat leren. Om af te sluiten 30km lopen... We kennen het ritueel ondertussen. Stramme fietsspieren achter zien te laten, tempo zoeken en "pilote automatique"! Den broeder kent ondertussen de knepen van het vak en stond weer volledig paraat om een uurke of twee, drie te freewheelen. Zijn opdracht,  verhaaltjes opdissen waar hij waarschijnlijk niet meer dan een "ja, nee of allee" voor terug krijgt, af en toe "komaan joeng, goe bezig" (of een variant hiervan) roepen (al dan niet gelogen), de kilometers mee af tellen (voor het geval ik zelf een bordje zou missen, of nie meer moest weten in welke ronde we zitten) en me van de nodige al dan niet vloeibare suikers voorzien! Toffe zondag middag, merci brothar!



Onderweg....



Maar eigenlijk zat het tempo goed, de moraal top en de benen gezien de omstandigheden nog best fris! De eerste 15km gingen heel vlot, de passage aan de sporthal deed me deugd, voor de eerste keer "kiekevel" (niet van de kou!!). Op naar ronde twee. Ik weet dat de "hamerman" achter elke boom kan staan maar zelfs na 20 km nog weinig verval, ikkan zelfs nog steeds lopers inhalen. Velen van hen zitten nog in ronde 1, en iedereen mompelt, kreunt of zucht wel iets van bemoedigende woorden tijdens het passeren! In twee richtingen geeft dit toch extra moed, allee bij mij toch! Jeroen vraagt af en toe wie, wat waar en besluit dat ik ongeveer rond de 15e plek aan het lopen ben! Tegen het einde zit ik rond de 5'/km, ik wil nog wel maar kan niet meer versnellen! In een duel om plek 14 moet ik de duimen leggen! Moe maar met een relatief helder en sterk gevoel kom ik over de rode loper de sporthal binnen. Vicky, Ludo, Conny, de familie de schutter, de familie enkels en aan paar collega's staan daar alles te geven! Een super gevoel na een superdag!!

Zo zie je er uit na 7u21'... Valt eigenlijk nog mee!!

15e in een tijd van 7u21', uiteraard mijn PR!! De laatste 30 km liep ik in een tijd van 2u18, dat is 13,1km/u. De laatste ronde van 15km deed ik slechts 4' langer dan de eerste! 

Istanboel marathon...

De marathon van Istanboel, lang naar uitgekeken!! Zondag 15/11 was het dan zover. Ik trok met ons Vickske vrijdag al richting Turkije. Relaxte vlucht op vrijdag en voor zaterdag een super easy hop-on Hop-of boottocht over de Bosporus om zo alvast een eerste indruk van deze wereldstad te krijgen. 's Avonds werd er nog een Italiaantje bezocht om de laatste gaatjes met koolhydraten op te vullen en vroeg het bedje in. 's Zondags was het vroeg dag. We werden vanaf 7u op het Taksimplein verwacht vanwaar we met bussen over de brug richting Aziatisch stadsdeel zouden gebracht worden. Samen met m'n Duiste hotelbuddy en uiteraard de Vickster trokken we richting plein. Hier viel de chaos al bij al nogal mee en vrij vlot konden we de bus in. Een kwartiertje later stonden we aan de overzijde. De brug is de hoofdader tussen Azie en Europa en deze kan niet zomaar onbeperkt afgesloten worden. Toen we aankwamen was de organisatie nog volop bezig de start zone op punt te zetten. Voor ons was het wachten. Nog ruim 1,5u tot de start... Een kwartiertje voor de start kwamen de pacers vrolijk met hun balonnen door de menigte geschuifeld. Dat uiteidenlijk de pacer van 3u ruim achter de pacers stond van 3u30 en 4u deed mij het ergste al een beetje vermoeden. De start verliep inderdaad erg chaotisch. Tragere starters stonden helemaal vooraan en andersom. Bovendien is de brug nooit toegankelijk voor voetgangers of fietsers. Vele locals vonden vandaag de uitgerekende dag om een familieportretje vanop de brug te maken. Het was dus aanschuiven en slalommen tussen al dan niet lopende deelnemers of toeristen. Nu had ik mezelf wel voorgenomen niet al te overhaast te starten en een beetje te genieten van de tocht maar dit was er wel een beetje over. Eens van de brug kwamen we samen met de 15km lopers die over de andere rijrichting werden losgelaten. Over brede lanen ging het vervolgens verder. Vrij snel werden we op een eerste pittige klim getrakteerd. Dit zorgde wel onmiddelijk voor een lang gerekt pak. De afdaling die nadien volgde was erg snel en lang. De benen werden hier reeds een eerste maal op de proef gesteld. Na 10km kwamen we aan de Galata brug waar Vicky langs het parcours stond. Voorlopig nog geen man overboord, lekker tempo zoeken en door jassen. De volgende 5km was eigenlijk rechtdoor langs het water, rond een rondpunt en dezelfde 5km terug. We liepen nog steeds tussen de 15km lopers, de 10km lopers liepen al vroeger binnen. Vanaf het moment dat de 15km lopers er van tussen gingen kon de race helemaal beginnen. Alweer een erg pittige passage rond km 18 met de nodige ups and downs deed de benen een eerste maal goed vol lopen. Toch even temporiseren en niet in overdrive gaan. Vicky stond alweer met de nodige menatle "boosts" lang de kant en ik kon er weer tegen. Wat volgde werd een zware beproeving. Fysiek maar ook zeker mentaal! Dik 10km over een tweebaans weg met niets te zien (op enkele hotels en een paar bouwwerven na) langsheen de Bosporus. Uiteindelijk keren op een rondpunt en dezelfde saaie kilometers terug. De terugweg met de wind bovendien vol in het nadeel. De kilometertijden liepen op. Het tempo werd er bij momenten volledig uitgehaald door een knik in het parcours. Uiteindelijk komt uiteraard de finish dichter en dichter maar de benen waren opnieuw volledig vezuurd de laatste 7km. Vicky stond nog een laatste maal de boel aan te zwengelen maar eigenlijk was het vat gewoon af. De laatste 2 km zijn opnieuw erg mooi maar loodzwaar. In stijgende lijn word er naar de Blauwe moskee gelopen, door het park van het Tokapi Paleis om zo op de Hypodroom te finishen. De laatste twee kilometer stond een massa volk dus van al die pracht viel me op dat moment weinig op. Het is pas de dag nadien wanneer het plein er terug "normaal" bij ligt dat me opvalt hoe bijzonder deze locatie toch is! De benen aan de finish waren volledig in de prak gelopen, verzuurd, opgesteven en leeg... Werk aan de winkel! Ik keerde met een dubbel gevoel terug richting hotel. Alweer een marathon uitgelopen in een tijd van 3u12'45", ik eindigde 121 van de in totaal ruim 3000 starters. Het is mijn snelste marathon en dat op een zwaar eigenlijk saai parcours. uiteraard kan ik met deze tijd niet ontevreden zijn, het was een mooie ervaring maar van het parcours had ik wel meer verwacht! Een tip, Istanboel is absoluut een aanrader als citytrip, als marathon zijn er mooiere!! We bleven nog tot woensdag om van de stad te genieten, en dat was absoluut een topper!! Alweer een dikke merci aan m'n trouwste supporter en favoriete tripper de Vicker😘!

Kermisloop Putte

Jaarlijkse traditie, de sluitingsprijs van Putte-Kapellen. Sinds een jaar of tien organiseren de gebroeders Janssens daags voordien de kermisloop. Uiteraard kan deze niet ontbreken... De Afstelling heeft z'n sporen achtergelaten, zondag was nog een bijzonder geweest en maandag was het vat een beetje af. Ik stopte op den Bas om 15u en om 16u lag ik in mijne nest... Slapen tot 18u30, een beetje slaapdronken gewekt worden door ons Vickske en toch maar besluiten om naar Putte af te zakken. Verre van een goed gevoel en niet echt een top voorbereiding. Maar de nummer was gereserveerd dus loopsloefkes aan en gaan!! 4 toeren van 2,5km moeten afgelegd worden. Voorzichtig maar niet te traag vertrekken, tempo zoeken en dan proberen de laatste te versnellen. Alles klopte wat dat betreft zo een beetje en met een tijd van 37'57" was ik gezien de omstandigheden  zeer tevreden! Over een maand sta ik in Istanboel aan de start voor de twee continenten marathon. De voorbereiding loopt andermaal op volle toeren, hopelijk kan ik de bittere pil van m'n laatste marathon ervaring een beetje doorspoelen en er een goed gevoel overhouden. Ik laat het weten...

In het wiel zullen we maar zeggen zeker...

den Arrivee.... Goed voor een 28ste plek van de 650 deelnemers...