Marathon Rotterdam.

Na de hel  (da's verdekke vorig jaar), was het even uitblazen. De ski's werden nog eens aangebonden en het nieuwe jaar werd op de bijna groene alpenweiden ingezet! De wintermaanden staan voor de deur en dan is het altijd even herbronnen... Plannen werden gesmeet voor het nieuwe jaar. Als eerste doel, de marathon van Rotterdam. De magische grens van 3u speelt nog steeds in m'n hoofd en vol goede moed worden de trainingen afgewerkt. Alles gaat eigenlijk toppie, zelfs tijdens de lange afstelling op het werk kan ik gewoon m'n trainingen blijven doen. Af en toe komt de knie wat zeuren maar over het algemeen nergens problemen. De trainingen worden opgevoerd, het tempo stijgt en de afstanden worden rustig opgedreven. Ik zit af en toe aan weken van 100km, alles verloopt prima! De tempo duurloopen gaan vlot, zelfs na een pittige trainingsweek. Het gevoel is goed! Af een toe een wedstrijdje mee lopen om het tempo nog wat op te drijven, niet ziek worden en genoeg rust. De ingrediënten om goed bezig te kunnen blijven. De fiets blijft de eerste maanden van het jaar rustig op stal. 10 april staat al enige tijd met rood in den agenda en samen met ons vickske vertrek ik vrijdag al richting R'dam. Het weer zit alvast mee en het beloofd een mooi lente weekend te worden. We staan op een camping op een 10' fietsen van de start en de WTC-toren waar alles te doen is. Ik haal vrijdag alvast de nummer op en dan is het relaxen aan en in de mobil. Vicky geniet van het mooie weer en de stad, ik lig lekker in de mobil en loop zaterdag nog een stukje los. Het gevoel nog steeds toppie. Zondag trekken we samen naar de start, ik loop nog ff los of een klein beetje warm en ga dan naar de startbox. Alles is toppie geregeld en Lee Towers zweept de boel nog wat op met "you'll never walk alone" vanop een hoogte werker. Om 10u worden we opgang geschoten. De hartslag schiet gelijk mee naar boven. Zonder een verschroeiend tempo te lopen slaat den tikker veel te hoog, ik moet rustiger gaan lopen om de hartslag onder controle te houden. Ik hoop dat het goede gevoel snel komt en maak me voorlopig nog niet druk. Ook op het 10km punt nog steeds geen probleem, de Pacers lopen achter mij en ik "wacht" ze een beetje op. Op 16km krijg ik wat last van steken in de zij, geen goed teken. Het tempo moet opnieuw een beetje zakken, ik loop trager dan het 3u schema. Op km 20 komen de Pacers mij voorbij, de benen beginnen opnieuw uit het niets te verzuren. Ik weet nu al dat 3u er eigenlijk al niet meer in zit, een mentale tik, alweer... Her weer is heerlijk, het parcours leuk en de supporters en bandjes langsheen heel het parcours fenomenaal! Ik kom Vicky een eerste tegen en moet daar al van nee schudden, dejuukes... De benen gaan van kwaad naar erger, het tempo valt stilaan volledig weg. Rond de Kralingse plas is er relatief weinig publiek en daar krijgen de benen en het kopje opnieuw redelijk zwaar. 42,195km, het is niet niets maar opnieuw is het een teleurstelling om na 3u18' binnen te strompelen. Mijn vickske stond nog een paar keer langs de kant om een extra steun te geven, en ook aan de streep staat ze weer voor me klaar! Gelukkig maken we er nog een heel mooi weekendje Rotterdam van, mercie schatje! Besluit, nog eens ff bezinnen hoe een marathon aan te pakken, trainen top wedstrijd flop, hoe kan dat??

Warm in "de hel"

Na het Istanboel avontuur ging de riem er ff af. Eerst in Istanboel zelf nagenieten van al het lekkers en moois dat de stad te bieden heeft en nadien trokken we naar Hintertux om de latten al een eerste maal aan te binden. Yep op de Basf zijn we qua verlofdagen niet slecht bedeeld. In Hintertux werd er af en toe op de loopband gestaan en werden er uiteraard de nodige pistjes afgewerkt. De nadruk lag echter op relaxen, wat we met z'n tweetjes niet echt een probleem was, zalig!! Eens terug van het hooggebergte restte er nog drie weken om me klaar te stomen richting Kasterlee!! Een kriebel en een kop vol snot kreeg ik wel mee van Oostenrijk en het eerste trainingsblok was geen topper. Het bolde voor geen meter. Op onze normale trainingsritten moest ik diep in de reserves tasten en einge twijfel sloop toch tussen het snot door m'n kop in. Nog twee weken en het was zover, enkele serieuze trainingen en voldoende rust moesten voor de ommekeer zorgen. In het laatste weekend voor de hel zat er terug power in de benen, zowel fietsen als lopen ging me terug redelijk af en ook het snot liet ik achter. Een laatste rustweek met een paar "kortere" trainingskes en een paar pieken en weg naar Kasterlee. Ik vertrok samen met Bram Enkels zaterdagavond. De vrouwtjes zouden zondag komen. We lagen vroeg onder de wol en ik sliep gelijk een roosje, heerlijk! 5u30 de wekker, eten, drinken, nummers afhalen en de wisselzone in orde zetten. Routine...

De start....

Om 8u werden we opgang geschoten. Het is geen winter en ook in Kasterlee leek het meer een zachte herfst dag ipv "hels" winterweer. Ik zocht een mooi tempo waar ik niet in het rood moest gaan, een groepje dat iets voor me liep leek me een ideale windstopper en ik beende er rustig heen. Het tempo lag strak maar niet moordend!

Eerste looplus...

Snel de wisselzone binnen....

Ongeloofelijk hoe snel hier gelopen wordt, verbrokkeling alom. Na 1u03' kwam ik binnen gelopen, dik 3' later terug buiten met fietsschoenen aan. 105km Mtb'en, 5 rondjes doorheen de Kastelse bossen, de gas op en en buzze geven! Het beruchte maisveld was ook dit jaar niet te berijden en een extra loopstrook van 150m stond ons elke ronde te wachten!

Het beruchte maïsveld lag er weer heerlijk bij...



Zelfs in Kasterlee is niet alles 100% vlak!



De wind blies in de openstukken serieus tegen (of mee) en alleen rijden was zwaar. Halverwege de eerste ronde kwam ik een zekere Mario tegen waar ik een ideale compagnon in vond om mekaar af en toe uit de wind te zetten. Het tempo lag strak maar de benen voelden erg goed aan. Ondertussen waren onze soigneurs toegekomen en het zo nodige proviant kon naar hartelust meegeritst worden. Nergens was er sprake van echt verval (of toch bij mij niet) en het tempo bleef strak! Aan de bevoorradingszone stonden af en toe wat extra supporters en dat is altijd motiverend!Mijne maat moest in de laatste 2 ronden passen en ik koos ervoor door te zetten. De laatste ronde het tempo iets laten zakken en wat extra proberen te eten om redelijk gevuld aan de laatste brok te kunnen beginnen.   Na 3u52' bolde ik weer binnen, gemiddeld 27.14km/u, een straffe nummer al zeg ik het zelf. "Snel ff de wissel in" is bij mij erg relatief want ik deed er 4'14" over en moet op dit onderdeel nog heel wat leren. Om af te sluiten 30km lopen... We kennen het ritueel ondertussen. Stramme fietsspieren achter zien te laten, tempo zoeken en "pilote automatique"! Den broeder kent ondertussen de knepen van het vak en stond weer volledig paraat om een uurke of twee, drie te freewheelen. Zijn opdracht,  verhaaltjes opdissen waar hij waarschijnlijk niet meer dan een "ja, nee of allee" voor terug krijgt, af en toe "komaan joeng, goe bezig" (of een variant hiervan) roepen (al dan niet gelogen), de kilometers mee af tellen (voor het geval ik zelf een bordje zou missen, of nie meer moest weten in welke ronde we zitten) en me van de nodige al dan niet vloeibare suikers voorzien! Toffe zondag middag, merci brothar!



Onderweg....



Maar eigenlijk zat het tempo goed, de moraal top en de benen gezien de omstandigheden nog best fris! De eerste 15km gingen heel vlot, de passage aan de sporthal deed me deugd, voor de eerste keer "kiekevel" (niet van de kou!!). Op naar ronde twee. Ik weet dat de "hamerman" achter elke boom kan staan maar zelfs na 20 km nog weinig verval, ikkan zelfs nog steeds lopers inhalen. Velen van hen zitten nog in ronde 1, en iedereen mompelt, kreunt of zucht wel iets van bemoedigende woorden tijdens het passeren! In twee richtingen geeft dit toch extra moed, allee bij mij toch! Jeroen vraagt af en toe wie, wat waar en besluit dat ik ongeveer rond de 15e plek aan het lopen ben! Tegen het einde zit ik rond de 5'/km, ik wil nog wel maar kan niet meer versnellen! In een duel om plek 14 moet ik de duimen leggen! Moe maar met een relatief helder en sterk gevoel kom ik over de rode loper de sporthal binnen. Vicky, Ludo, Conny, de familie de schutter, de familie enkels en aan paar collega's staan daar alles te geven! Een super gevoel na een superdag!!

Zo zie je er uit na 7u21'... Valt eigenlijk nog mee!!

15e in een tijd van 7u21', uiteraard mijn PR!! De laatste 30 km liep ik in een tijd van 2u18, dat is 13,1km/u. De laatste ronde van 15km deed ik slechts 4' langer dan de eerste! 

Istanboel marathon...

De marathon van Istanboel, lang naar uitgekeken!! Zondag 15/11 was het dan zover. Ik trok met ons Vickske vrijdag al richting Turkije. Relaxte vlucht op vrijdag en voor zaterdag een super easy hop-on Hop-of boottocht over de Bosporus om zo alvast een eerste indruk van deze wereldstad te krijgen. 's Avonds werd er nog een Italiaantje bezocht om de laatste gaatjes met koolhydraten op te vullen en vroeg het bedje in. 's Zondags was het vroeg dag. We werden vanaf 7u op het Taksimplein verwacht vanwaar we met bussen over de brug richting Aziatisch stadsdeel zouden gebracht worden. Samen met m'n Duiste hotelbuddy en uiteraard de Vickster trokken we richting plein. Hier viel de chaos al bij al nogal mee en vrij vlot konden we de bus in. Een kwartiertje later stonden we aan de overzijde. De brug is de hoofdader tussen Azie en Europa en deze kan niet zomaar onbeperkt afgesloten worden. Toen we aankwamen was de organisatie nog volop bezig de start zone op punt te zetten. Voor ons was het wachten. Nog ruim 1,5u tot de start... Een kwartiertje voor de start kwamen de pacers vrolijk met hun balonnen door de menigte geschuifeld. Dat uiteidenlijk de pacer van 3u ruim achter de pacers stond van 3u30 en 4u deed mij het ergste al een beetje vermoeden. De start verliep inderdaad erg chaotisch. Tragere starters stonden helemaal vooraan en andersom. Bovendien is de brug nooit toegankelijk voor voetgangers of fietsers. Vele locals vonden vandaag de uitgerekende dag om een familieportretje vanop de brug te maken. Het was dus aanschuiven en slalommen tussen al dan niet lopende deelnemers of toeristen. Nu had ik mezelf wel voorgenomen niet al te overhaast te starten en een beetje te genieten van de tocht maar dit was er wel een beetje over. Eens van de brug kwamen we samen met de 15km lopers die over de andere rijrichting werden losgelaten. Over brede lanen ging het vervolgens verder. Vrij snel werden we op een eerste pittige klim getrakteerd. Dit zorgde wel onmiddelijk voor een lang gerekt pak. De afdaling die nadien volgde was erg snel en lang. De benen werden hier reeds een eerste maal op de proef gesteld. Na 10km kwamen we aan de Galata brug waar Vicky langs het parcours stond. Voorlopig nog geen man overboord, lekker tempo zoeken en door jassen. De volgende 5km was eigenlijk rechtdoor langs het water, rond een rondpunt en dezelfde 5km terug. We liepen nog steeds tussen de 15km lopers, de 10km lopers liepen al vroeger binnen. Vanaf het moment dat de 15km lopers er van tussen gingen kon de race helemaal beginnen. Alweer een erg pittige passage rond km 18 met de nodige ups and downs deed de benen een eerste maal goed vol lopen. Toch even temporiseren en niet in overdrive gaan. Vicky stond alweer met de nodige menatle "boosts" lang de kant en ik kon er weer tegen. Wat volgde werd een zware beproeving. Fysiek maar ook zeker mentaal! Dik 10km over een tweebaans weg met niets te zien (op enkele hotels en een paar bouwwerven na) langsheen de Bosporus. Uiteindelijk keren op een rondpunt en dezelfde saaie kilometers terug. De terugweg met de wind bovendien vol in het nadeel. De kilometertijden liepen op. Het tempo werd er bij momenten volledig uitgehaald door een knik in het parcours. Uiteindelijk komt uiteraard de finish dichter en dichter maar de benen waren opnieuw volledig vezuurd de laatste 7km. Vicky stond nog een laatste maal de boel aan te zwengelen maar eigenlijk was het vat gewoon af. De laatste 2 km zijn opnieuw erg mooi maar loodzwaar. In stijgende lijn word er naar de Blauwe moskee gelopen, door het park van het Tokapi Paleis om zo op de Hypodroom te finishen. De laatste twee kilometer stond een massa volk dus van al die pracht viel me op dat moment weinig op. Het is pas de dag nadien wanneer het plein er terug "normaal" bij ligt dat me opvalt hoe bijzonder deze locatie toch is! De benen aan de finish waren volledig in de prak gelopen, verzuurd, opgesteven en leeg... Werk aan de winkel! Ik keerde met een dubbel gevoel terug richting hotel. Alweer een marathon uitgelopen in een tijd van 3u12'45", ik eindigde 121 van de in totaal ruim 3000 starters. Het is mijn snelste marathon en dat op een zwaar eigenlijk saai parcours. uiteraard kan ik met deze tijd niet ontevreden zijn, het was een mooie ervaring maar van het parcours had ik wel meer verwacht! Een tip, Istanboel is absoluut een aanrader als citytrip, als marathon zijn er mooiere!! We bleven nog tot woensdag om van de stad te genieten, en dat was absoluut een topper!! Alweer een dikke merci aan m'n trouwste supporter en favoriete tripper de Vicker😘!

Kermisloop Putte

Jaarlijkse traditie, de sluitingsprijs van Putte-Kapellen. Sinds een jaar of tien organiseren de gebroeders Janssens daags voordien de kermisloop. Uiteraard kan deze niet ontbreken... De Afstelling heeft z'n sporen achtergelaten, zondag was nog een bijzonder geweest en maandag was het vat een beetje af. Ik stopte op den Bas om 15u en om 16u lag ik in mijne nest... Slapen tot 18u30, een beetje slaapdronken gewekt worden door ons Vickske en toch maar besluiten om naar Putte af te zakken. Verre van een goed gevoel en niet echt een top voorbereiding. Maar de nummer was gereserveerd dus loopsloefkes aan en gaan!! 4 toeren van 2,5km moeten afgelegd worden. Voorzichtig maar niet te traag vertrekken, tempo zoeken en dan proberen de laatste te versnellen. Alles klopte wat dat betreft zo een beetje en met een tijd van 37'57" was ik gezien de omstandigheden  zeer tevreden! Over een maand sta ik in Istanboel aan de start voor de twee continenten marathon. De voorbereiding loopt andermaal op volle toeren, hopelijk kan ik de bittere pil van m'n laatste marathon ervaring een beetje doorspoelen en er een goed gevoel overhouden. Ik laat het weten...

In het wiel zullen we maar zeggen zeker...

den Arrivee.... Goed voor een 28ste plek van de 650 deelnemers...

Eerste Trail run: Oostende Kust trail

De laatste weken werd er weer veel gelopen (ondanks een pittige afstelling op den Basf). Zo deed ik mee aan de PanAm natuurloop in Kalmthout, om af en toe van parcours te veranderen en een pittige training in te lassen. De week nadien trok ik samen met ons Vickske naar de zee. Daar werd op zaterdag 3 oktober voor het eerst de kust trail run georganiseerd. 28km moesten er worden afgelegd in 2 ronden. Om 10u werden we opgang geschoten en de meesten van de ongeveer 70 starters vertrokken nog al pittig. Ik besloot om rustig te vertrekken en het parcours wat af te wachten. Al snel liepen we het strand op. Het parcours ging afwisselend door de duinen over het strand. Relatief snel  op het strand maar af en toe bijzonder pittig in de duinen. We liepen richting Bredene en terug. IK deed wel eens een paar keer de strandrace van Bredene met de MTB en sommige stukken kwamen me bekend voor! Het gevoel was eigenlijk direct redelijk goed. Bij de doortocht na één ronde verzekerde den Thomas (Iron bike maat die bij chrono race werkt) dat ik vierde lag op twee minuten van 2 en 3. Wie al eens loopt weet dat twee minuten best een aardig gaatje is en niet zomaar dicht te lopen. Op het strand kreeg ik echter die twee kornuiten af en toe in het vizier en een inhaal race kon beginnen. Meter voor meter kwam ik dichter en uiteindelijk moesten ze beiden voor de bijl. Uiteraard een leuk gevoel, erop en erover... Vast houden en niet meer stilvallen in de laatste kilometers. Ik eindigde tweede, jiha!! 2u en 53", goed gelopen maar volgens de GPS geen volledige 28km. Het gemiddelde van net geen 14km/h is dus meet een korrel (zee) zout ten nemen... 

Pittig?? Bwa da valt wel mee ;-) 

Op zoek naar??

Foto van het podium : http://kw.knack.be/west-vlaanderen/foto-en-video/fotospecials/fotospecial-eerste-kust-trail-run-in-beeld/diaporama-normal-198207.html#photo=56

La Bastognarde

Samen met de Jef trok ik begin september naar Bastogne om daar deel te nemen aan "La Bastognarde". Enkele jaren geleden bolde ik deze marathon ook al eens en de goesting was nog dik aanwezig om nog eens den MTB boven te spitten! Zo gezegd zo gedaan... Rond 9u stonden we aan de start. Het ging hier weer om een chrono met vrije start, alla Chimay. We besloten ieder z'n ding te doen en maximaal te rijden. Het was weer ff geleden dat ik nog op de mbt had gezeten en de voorbije weekendjes werd er weinig gefietst. Amsterdam, de Ardennen (zonder fiets) een weekendje pure C(sea) en noem maar op. Zalige weekendjes maar echt sneller worde daar niet van met de fiets. Toch ff rustig starten en gaande weg indien mogelijk een beetje versnellen of gewoon vast houden. Van super benen was uiteraard geen sprake maar echt slecht waren ze nu ook weer niet. Het glooiende landschap is opnieuw verrassend mooi en al snel duiken we Luxemburgs grondgebied binnen. De verschillende afstanden zitten eerst nog samen maar na een paar splitsingen rij ik helemaal alleen. Het is opnieuw genieten en de voorspelde regen blijft voorlopig achterwege. De bevoorradingen neem ik snel en naar het einde toe zit er zelfs precies nog een extraatje in de tank om nog een beetjete versnellen!! De tocht blijkt toch iets pittiger dan verwacht, de organisatie zit er enkele hoogte meters naast en zo doen we er in de 100km, 2800. 4u47 ben ik onderweg, ff douchen en een sluitstandje verder en dan is het wachten op mijne maat... De Jef heeft een zwaar tochtje achter de rug en komt na 6u11 binnen gebold... Ik beland op een zevende plek na een hoop boys alla Bram Saeys en andere Van den Bulckens dus niet abnormaal dat die iets vroeger binnen zijn ;-)

Via onderstaande link zie je een grappig filmpje met de boys af en toe in beeld...

http://www.tvlux.be/video/vtt-937-participants-pour-la-bastognarde_19757.html

Blauwe Chimay, hmmm

Zaterdag reed ik met de mobil dwars door België, richting Chimay. Zondag werd daar de "Raid des Sources" georganiseerd. Vorig jaar nam ik hier ook deel en werd ik derde. Ik vond het toen een leuke marathon over een mooi parcours. De benen van de transalp voelden de laatste dagen goed aan en mochten mee naar het zuiden. In Chimay is het een vrije start, iedereen kan vertrekken tussen 8u en 10u30. Na een relaxed ontbijt en nog ff platte rust vertrok ik rond 8u30 aan mijn tripje. Het parcours vertrok dit jaar in de andere richting. We zaten eigenlijk direct in bosrijke gebieden en van enig asvalt was weinig sprake. 8u30 is zowat het drukste moment om te vertrekken, regelmatig was het aanschuiven op de vele mooie singeltracks. Naarmate ik verder kon opschuiven werd het steeds rustiger op het parcours. De verschillende splitsingen volgen elkaar snel op en uiteindelijk fietste ik dikwijls alleen op de "lange" afstand. Het gevoel is redelijk goed, de korte knikken kunnen vlot genomen worden en in tegenstelling tot de Alpen duren de klimmetjes hier nooit lang. Na een uurtje of twee begint het te druppellen. Vijf minuten later is het aan het gieten!! Het zal eigenlijk niet meer stoppen met regenen tot ik aan de finish kom. Het parcours veranderd al snel in een glibberige bedoeling. De moral zakt een beetje, ik weet dat het nog bijna 60km is, dat ik geen regenjasje bij heb en dat de vele gladde wortels af en toe veneinig boven komen piepen. In een klim notabene duik ik den decor in na een wel erg ambetante wortel te hebben geraakt. Voor een modderbad betaal je regelmatig een meerprijs, hier krijg je hem er gratis bij!! Het parcours blijft gezien de omstandigheden nog steeds erg mooi, leuke singeltracks, af en toe een technische passage en geen asvalt te bespeuren, zo heb ik het graag. De bevoorradingen zijn goed gevuld en de mensen vragen me steeds of alles in orde is, met mij wel maar zij staan daar ook maar te draaien in de regen. De verschillende afstanden komen stillaan terug te samen en het is opnieuw af en toe uitkijken wanneer ik andere rijders wil passeren. Wanneer we nog 30km te gaan hebben draai ik de gas volledig open, ik kan het bakje nog eens leeg rijden. Op de glibberige passage's ligt het tempo toch niet te hoog en is het vooral kwestie van recht te blijven. De drogere stukken kunnen vol genomen worden. Het gevoel is goed, de fiets blijft opnieuw een topjob doen, de kilometers vliegen nu voorbij. De laatste 10 zijn erg snel, enkel nog een paar stevige kuitenbijters en dan volledig onder de modder binnen bollen. Ik besluit direct de fiets af te spuiten en mezelf van enkele kilo's modder te ontdoen. Na een lekker douchke even den uitslag bekijken. Ik weet dat ik niet slecht bezig geweest ben maar ben toch aangenaam verrast wanneer ik voorlopig op een eerste plek blijk te staan. Uiteraard zijn er dan nog een heel pak deelnemers onderweg en ook zij kunnen nog onder mijn tijd duiken. Na een uurtje blijk ik nog steeds op 1 te staan en iedereen is zo goed als binnen. Ik begin er stillaan in te geloven dat de grote fles Chimay die al een tijdje staat te blinken mee naar Zandvliet mag. Na nog een halfuurtje wachten staat den uitslag vast! Ikke op nr 1.... Olé, altijd leuk om zo een marathon af te sluiten. Een eerste flesje Chimay wordt 's avonds met de vrienden alvast gekraakt, de "grote" bewaren we voor een leuke gelegenheid!! Voorlopig staan er niet te veel MTB avonturen op het programma, de loopschoentjes werden reeds terug uit de kast gehaald. Halverwege november vliegen we naar Istanboel om daar de twee continenten marathon te lopen. Misschien valt er nog wel iets tussen....

Diepe gaat niet smaken zeker!!

Nr. Uno... (125 finishers op de 100Km)