Run Forrest, RUN...

Het was al langer gepland en er werd serieus getraind, dé marathon lopen... Het idee broeide uiteraard al langer maar 42,195km loop je niet zomaar. Na de langere duathlons van de wintermaanden was het voor mij ideaal door te trainen richting de 42km die in zo een marathonneke dienen afgelegd te worden. De fiets moest wat langer op stal blijven. Het weer in het voorjaar was redelijk in mijn voordeel, slecht... Veel regen en dikwijls erg koud, niet echt het weer om lang met de fiets onderweg te zijn maar wel om duurloopjes te doen.  De laatste weken werden de looptrainingen nog wat opgevoerd richting 21 april., den dag  waarop heel Antwerpen half op zijne kop staat voor de Anwterp 10 miles... Mijn laatste lange testloop deed ik in Wissant, côte d'opale. Daar deed ik 36km tegen 11,5km/h op en af richting Wimmereux en terug, test geslaagd en vol vertrouwen. Via BASF werd onze inschrijving betaald en na een passage in de bedrijvenzone stond ik om 9u30 aan de start op linkeroever te blinken in mijn Bas shirt. Ik wilde niet te hard van start lopen en voorzichtig beginnen. Ik startte tussen 3u45 en 3u30, dat is gemiddeld 11 of 12km/h. Voorzichtig maar realistisch dacht ik. Vanaf de start voelde ik me erg goed en al vrij snel liep ik bij de 3u30 "ballon". Na de "konnijnenpijp" en de kaai kwam ik bij mijn vrouwke op de Bollivaardplaats. Zij zou mij de rest van de trip bijstaan met moed en bevoorrading! Ik zag ver voor mij uit ondertussen de ballon van 3u15 steeds verder weglopen, die van 3u30 zat vlak achter mij. Voor mezelf besloot ik het tempo iets op te drijven. Een lange achtervolging zou het worden naar den ballon van 3u15. Die mannen liepen met twee, den eerste liep echt voor 3u15, den tweede liep iets verder en zou op 3u13 finishen... Ikke naar den tweede natuurlijk! Het had me duidelijk serieus wat krachten gekost om bij dit groepje te komen maar ik voelde me nog redelijk, we waren ondertussen iets voorbij halverwege! Gellekes en water, wat aanmoedigingen van Vicky en meer moest dat niet zijn. Op 30km, voor het rivierenhof had ik zelfs even de gedachte verder te versnellen en van het groepje weg te lopen, gelukkig deed ik dat niet want in het Rivierenhof ging het licht stillaan uit... Den hof uit, de autostrade over en die brug deed m'n benen helemaal ontploffen. Finito, parkegio, fringalle, man met den hamer, klopke noem het zoals je wil maar het vat was af. Ik moest op de ellendig lange en winderige slachthuislaan m'n groepje laten gaan. "Slachthuislaan" what's in the name... De laatste zes waren echt afzien, maar den arrivee op dé Grote Markt maakte heel veel goed!! Zalig zo binnen lopen en van de snorren van't stad de medaille krijgen! Ons Vickske stond daar ook met de nodige recup en warme kledij wat helemaal heerlijk was. Over den terug tocht naar linker oever ga ik de details besparen, laat ons het erop houden dak de maandag nie veel waard was!! Ik was uiteindelijk 3u14'48" onderweg en eindigde daarmee op een mooie 225ste plek... Ik liep tegen 13km/h gemiddeld, ver boven de verwachtingen!!

Ikke met... Mijne swanjeur in park spoor noord... Leeg!

Eindelijk de finish...

http://chronorace-web.cloudapp.net/Classements/Classement.aspx?eventId=6296422055940&mode=large&lng=NL&IdClassement=9139

Duathlon Watertoren

Duathlonnen in den hof zeg maar... Dat is wat er voor afgelopen weekend op den agenda stond. De lopersgroep van Putte organiseerde voor de vierde keer een off-road duathlon in de bossen op en rond camping de watertoren. Aan de start stonden heel wat bekenden wat het altijd leuk maakt, een babbelke hier een zwanske daar. Iedereen stond toch redelijk gespannen onder den boog en de start was andermaal super snel (of toch naar mijn gevoel). Op het programma 3,5 lopen,  22km mtb'en en nog eens 3,5 lopen... Na 15'40" zat m'n eerste loop erop. Schoentjes wisselen en wegwezen. De fietslus was helemaal aangepast, techniek, draaien, keren, zandbakken en kracht alles kwam aan bod. Het gevoel was nog steeds goed, tijdens het lopen nooit in het rood geweest en rondjes draaien op dit bekend terrein was zalig. Ik kon heel wat snellere lopers terug oprapen wat de moral uiteraard ten goede kwam... In ronde 3 bleef ik, bij de passage in de zandbak en tijdens een inhaal manoeuvre, met mijn schoen achter een stronk hangen en ging ik volledig over m'n bakkie. Met de smoel vol zand terug de fiets op en weg, ff bekomen en de concentratie terug zoeken. Na 56'20" kwam ik opnieuw de wissel binnen en begon ik aan de afsluitende loop. Over deze 3,5km liep ik 16'51". Ik eindigde daarmee op een 13e plaats in mijn categorie. Ik was achteraf best tevreden maar ik was precies niet echt super diep geweest. Op deze "korte" afstand misschien wat te voorzichtig gestart, in alle geval dat zijn serieuze vijgen na Pasen dus niet zeuren zekers... 

Nog even vermelden dat Wouter Wuilmus zich maar ff het podium opliep!! Super sterke prestatie van deze kleine super man... Al was het wel ff verschieten toen die in de afsluitende loopproef me voorbij snelde. Ook de Jef "den beul" de Schutter zette opnieuw een knappe prestatie neer in zijn eerste dua! Goei werk van de mannen...

Tijdens de eerste loop, Rudi Domen komt langs rechts aanstormen...

Op de velo, precies niet helemaal vol vertrouwen :-)

Finishen....

 Normaal stond Geel ook nog op het programma maar ik ga opteren voor wat extra duur loopjes met de marathon van Antwerpen in het vooruitzicht. We zijn ondertussen ingeschreven om op 21 april de loopschoentjes aan te trekken voor een uurke of 4 crossen door dé stad...

Sunny side up!!

Vorige week trok ik samen met Paul Andries, Johan Boven en Tom van Gils van het Flandria Bicycle Team richting Gran Canaria voor een zon overgoten mini stage. Die mannen nemen eind april deel aan de Joberg2C in Zuid-Afrika en gebruikten deze stage om een trapje hoger te komen, wat kilometers in de benen te krijgen en wat hoogte meters te vreten. Uiteraard is de zon in Gran Canaria een welgekomen bondgenoot, zeker met de aanhoudende winter die ons landje in de greep blijft houden. Enkele weken geleden besloot ik om mee te gaan. De laatste weken werd er niet veel meer gefietst, druk op't werk, enkele kleine medische ingreepjes een ditje en een datje... Eigenlijk was de periode tussen de "hel" van Kasterlee en den "Heaven" van Maspalomas een periode van relatieve rust... Ik gebruikte deze stage dan ook om de batterij terug op te laden, te genieten en een "fonke" te leggen. Dinsdag 20 februari vertrokken we erg vroeg vanuit Brussel en enkele uurtjes later zaten we al op ons gehuurd fietske in de Canarische bergskes. We deden den eerste dag al direct een mooi ritje. Dat m'n compagnon's de laatste weken niet hadden stil gezeten en al meerdere mooie duurtrainingskes in de benen hadden werd me al snel duidelijk. Paul heeft van GC zijn tweede thuis gemaakt en wist wel enkele mooie ritjes in elkaar te flanzen. De 4 volgende dagen stonden dan ook volledig in het teken van kilometers, hoogtemeters en genieten van natuur en zon. 's Morgens om 8u aan't ontbijt, 9u30 vertrekken, paar uurkes rijden, een klein snackske, nog wa uurkes rijden, binnen bollen, recuppen en 's avonds ergens een hapke gaan eten... Zalig!! We deden op 5 ritten 670km, 14000Hm en zaten bijna 28u in't zadel. Maandag liep ik nog een keertje over de boulevard en enkele uurtjes later stonden we met ons voetjes terug in de Belgische vrieskou!! Back to reality...

Ikke op het hoogste punt, 2000m 

De Flandria boys in actie...

De komende twee weekends staan er twee duathlon's op het programma. Berendrecht en Geel, ik laat weten hoe het was...

Sneeuw aan de watertoren...

Na  de hel werd de riem er even stevig afgehaald... Tijdens de eindejaarsperiode trokken we met een groepje polder-kluiten richting Oostenrijk voor een "ski"verlofke!! Heerlijk was dat maar ik kwam wel terug met een serieus Oostenrijks vallingske. Hoesten, reutelen alles der op en der aan en vooral conditie van top naar flop... Eigenlijk werd er de eerste weken van het nieuwe jaar niks gedaan! Zeker toen de weergoden beslisten om ons onder een mooi laagske sneeuw te stoppen.  Zaterdag was er een koerske aan de "watertoren" in Berendrecht en ik voelde mezelf een beetje "verplicht" om daar toch mee te rijden. Den organisator had al meermaals aan m'n mouw getrokken en belofte maakt schuld. Om drie uur werden de 25 deelnemers opgang geschoten voor 10 rondjes over mooi, wit, glad, bekend terrein. Het was al snel duidelijk dat er een paar stevige kleppers mee deden die van bij de start er als een speer vandoor gingen. Na  twee rondjes was één van die mannen al duidelijk de pist in en ik zat in een groepje van 3 aan te klampen. Na een schuiver van één die knapen werd ik een beetje opgehouden en was den derde met het spreekwoordelijke been weg. Ik kwam nog dicht terug maar met nog een klein gaatje te gaan draaide dieje zijne gas terug open... Bij mij begon het al redelijk zeer te doen en ik was al lang tevreden met dat derde plekkie! Als de anderen beter zijn moete daar vrede mee nemen. Rondjes afgehaspeld en nog eens een podiumke... 

Eigenlijk was het gevoel aan de finish nog wel goe, ik was vooral tevreden dat m'n hoesje eindelijk een beetje uit m'n lijf was. Zondag werd er met de manne in't bos gereden, zalig in de verse sneeuw!!

Tussen hemel en Hel...

Zondag 23 december was het eindelijk zover... Den duathlon der duathlonnen, de run-bike-run der runnen enz enz... Eigenlijk heet da spel gewoon "de Hel van Kasterlee"! Straffe naam met ondertussen ook heel wat faam! Ik keek er al enkele jaren naar uit om hier ooit aan deel te nemen, zeker nadat ik regelmatig de sfeer was gaan opsnuiven bij deelname's van bevriende zotten. Uiteraard gaat dat niet zonder de nodige training en voorbereiding en dat deed ik de voorbije maanden en weken... Sinds augustus liep ik een dikke 1000km dat is gemiddeld 50 per week, hopelijk voldoende maar vooral ook niet te veel! Uiteraard werden daarbij de fietstrainingen niet vergeten! De regen en de bijhorende modder van de laatste weken werkte niet echt mee maar als je traint voor een wedstrijdje vanachter in december kan je weinig zon verwachten. 

Te veel modder of... Te veel Power??

De laatste 10 dagen werd alles wat teruggeschroefd en was het al rusten wat de klok sloeg! Wat de klok ook dikwijls sloeg was regen, bakken regen... 

Zaterdag vertrokken ons Vickske dan eindelijk richting Kasterlee, uiteraard in de regen! Daar aangekomen een plekkie gezocht aan de sporthal en ons kamp opgeslagen! Nog nen berg pasta binnen gespeeld een filmpje gezien en dan op tijd de nest in! Zondag was het vroeg dag, om 5u45 pannekoeken bakken, kleerkes bijeen zoeken, nummer afhalen, fiets in de wissel zone zetten, sanitaire stop en nog ff socializen met Dirk Machiels... Dirk is ne maat van den MTB die al eerder aan de hel deelnam en nog wel is een keertje wilde mee doen. Om 8u werden we dan opgang geschoten, met 220 man begonnen we in de regen aan een eerste rondje van 15km lopen. Ik had mezelf voor genomen niet te snel van start te gaan, het zou een lange dag worden. De voorop gestelde hartslag van rond de 155Bpm's werd echter al snel opgeschroefd naar 168Bpm's. Hierbij liep ik, verscholen in een mooi groepje, constant 12km/h. Met overschot, althans zo voelde dat toch. Na 1u14" kwam ik de wisselzone binnen. Fietsschoenen aan, extra vestje en weg. 

Het droogste stukje van de Hel... er vielern zelfs Hm te rapen!

Nu stonden ons 5 ronden van 21km MTB'en te wachten. Het parcours lag er door de overvloedige neerslag bijzonder nat bij en al na 10km had ik het begrepen, het zou heel zwaar worden. In de 3e ronde (ik was net bij Dirk aangesloten) voelde ik echter een dipje aankomen. Gelukkig was mijne coach in de buurt voor wat extra brandstof in m'n lijfke te kappen. 

Ziet er vlot uit maar dit noemt men een "zuigstuk"...

Dirk in de Hel (met natte voeten)

Een rustigere recup ronde en op het einde van de mtb proef was ik het ergste terug door. Terug de wisselzone binnen en opnieuw m'n loopteneuke aan. Een snelle kus voor de coach en ikke weg, Paul Ribus en Daisy zorgden ondertussen voor een mentale boost door daar al ff aan de balustrade ne serieuze gil te laten. Voor het laatste loopgedeelte vraagt de organisatie (om veiligheidsreden) iedere deelnemer een begeleider te voorzien. Vrijwilliger van dienst was mtb buddy van het eerste uur Paul "Polle" Andries! Die had in het verleden al verschillende knapen door de hel geloodst dus die wist waaraan en waaraf. Twee ronden van 15km waren er nog af te leggen... De organisatie was zo vriendelijk geweest om kilometer paaltjes te voorzien, het aftellen kon beginnen. Paul gaf me steeds goede moed en ik was aangenaam verrast toen die me regelmatig verzekerde dat ik nog steeds 12km/h aan't gaan was. Op het einde van de eerste ronde kwam Mark Van Gorp, volledig uit het niets, ons nog wat bijstaan. Ik vond dat super, de Polle had iemand die tenminste wat terug lulde en ik kon m'n adem volledig gebruiken! De doortocht na 15km was een eerste serieus kippenvel moment, tussen de supporters daar stonden plotseling ook de Jef&Liesbeth, den Bert en Ellen uiteraard ook nog steeds ons Vickske en Pascalle en de Paul en Daisy! Ne kilometer had ik nodig om m'n ademhaling terug wat onder controle te krijgen!! Iets verder zagen we Dirk voor ons uit lopen. De motivatie om tot bij hem te geraken was uiteraard snel van de partij. Zonder mezelf  op te blazen kwamen we met nog 10km te gaan terug tezamen en iets verder liep ik terug alleen. Het einde kwam nu stilaan in zicht. De laatste 5km werden nog zwaar en het tempo liep toch wel wat terug. Na 9u44" liep ik de (lang verwachte) rode loper op. 

Emo on the red Carpet!! (of gewoon meurrig)

Het binnenlopen in de sporthal was een erg mooi, emotioneel geladen moment. De hel werd snel een stukje hemel op aarde, zeker zo toegejuicht door m'n "supportersclubke" (ondertussen ons moeder en de Jos rijker geworden) deed me snel de stramme spieren vergeten!! Nog een glaasje champagne en wat buurten en dan redelijk gebroken terug richting Mobil!! Nog nen extra dikke, dikke merci voor m'n coachen. In de eerste plaats m'n vrouwke die niet alleen weer een mooie, lange dag in de regen op mij heeft staan wachten maar mij ook de meeste zondagen 's morgens uit bed heeft horen sluipen en in de week alleen naar "komen eten" mocht kijken. Uiteraard ook de Polle voor z'n bekan drie uurkes surplacen in de regen en de Gorpy voor z'n  1&1/2. En dan de supporters waardoor uit m'n kiekeboebelen bijna vleugels kwamen! 

http://www.winterduathlonkasterlee.be/
http://uitslagen.3athlon.be/pdffiles/2012/kasterlee2012/kasterlee2012_scratch.pdf

Duathlon Nr. 2

Tweede test in de aanloop naar Kasterlee... De laatste weken werd er veel gelopen, misschien wel te veel want vorige week verstuikte ik m'n enkel en deze blijft voorlopig toch wel gevoelig. Ijs leggen en ff wat minder lopen. Dinsdag werd de laatste looptraining gedaan en donderdag werd er nog twee uurkes los gereden met den MTB. Zaterdagavond vertrokken we dan met de mobil richting Reusel, dat is juist over de grens de Nederlandse kempen in! Zalig geslapen in ons mobilke en zondag lekker ontbeten! Het zonnetje was intussen van de partij en een klein wandelingetje over het parcours deed het beste beloven. Redelijk droog en af en toe wat op en af, leuk! Aan de start stonden de mannen van de korte afstand, de duo's en de solo's voor de lange afstand samen te trappelen. Om 11u werden we opgang geschoten. Naar goede gewoonte viel ik direct terug en was het weer zoeken naar m'n eigen tempo. Den hartslagmeter lag met een platte batterij thuis en ik voelde dat ik eigenlijk te hard aan't gaan was maar ja. Na 2 lussen van 4km sloegen de mannen van de korte af en konden wij er nog 2 lussen bij doen. Ik kwam na 1u10 binnen in de wisselzone. Een korte berekening dat is 16km tegen 13,7km/h, yep da kan ik eigenlijk niet! Nu begonnen 4 lussen van 15km met den MTB. Het was een afwisselend parcours, technische singeltracks, wat draaien en keren, modderige passage's, lange stukken over veldwegen (zuigend en tegen de wind) en nergens een stukje om te bekomen. Eigenlijk een mooi stukje wat me wel een beetje aan de Putse bossen deed denken! In de tweede ronde kwam ik samen met nen andere lotgenoot die een lekker tempo reed en we besloten samen te blijven om zo af en toe van mekaar te kunnen profiteren. Het feit dat'm op grote wielen reed kwam goed uit want op de lange rechtere stukken was het voor mij af en toe harken om in z'n wiel te blijven! Samen bolden we binnen en mochten we aan nog eens 8km lopen beginnen. Ik voelde direct dat ik eigenlijk m'n beste kruit al verschoten had en het lijf wilde niet echt mee. M'n maag keerde een paar keer rond en de buikspieren deden pijn. De eerste ronde was eigenlijk redelijk afzien. De laatste lus ging het terug beter maar ik was toch wel content dat ik na 4u02' binnen liep. Ik werd daarmee 20ste van de 80 starters. Dirk Machiels, mijne maat voor Kasterlee, deed ook mee en kwam kort na mij binnen in 4u08', hij werd 30ste. De Wouter Wuilmus deed mee aan de "korte" afstand en dieje knaap won dat daar weeral!! Chapeau! Conclusie, ik zal nog wat moeten focussen op het lopen maar vooral doseren in Kasterlee! Hier was het 16-60-8 daar 15-105-30. Dat gaat niet meer tegen overslag pols. Ons Vickske deed de bevoorrading weer voortreffelijk, ze begint te weten wat ik wanneer kan gebruiken en ook hare support doet deugd bij elke passage! Mercie darlingske!

Genieten ze, de laatste 8...

Jawadde, was dadde!!

Met vreugde meld ik mezelf en alle lezers het heugelijke nieuws dat we in blijde verwachting zijn. Ik kan zeggen we zijn der een tijdje mee bezig geweest maar zulke beslissingen neem je niet zomaar! Uiteindelijk is het dan zover!! De grote spruit is uitgerekend voor 28 februari en het is een zij! Bij de geboorte zal ze iets meer dan 8 kilo wegen en zal ze luisteren naar de naam Grand Canyon CF SLX 9.9 LTD Schroyen. Een ding is zeker, ik vind het een "boem"! Doe maar eens zot zullen de meesten zeggen, ik kan ze geen volledig ongelijk geven maar, het is een "dream machien" waar ik (hopelijk) nog heel wat jaren en tochten plezier aan zal beleven! Uiteraard nen dikke mercie aan mijnen hoofdsponsor de VZW-VVW!! Het is en blijft een hobby en prijzen zal ik er nie mee rijden De excuus 'deju het lag aan de fiets" zal ik niet kunnen bovenhalen! Dat kon ik daarvoor ook niet want mijn Specialleke was ook wel een toppertje. De vele marathons die zij in de wielen heeft, hebben echter serieuze sporen achtergelaten. De remmen hadden hun beste tijd gehad, de kader draagt duidelijke sporen van pijnlijke steenslagen en de volledige groep heeft het beste van zichzelf gegeven! Ze heeft me eigenlijk nooit in de steek gelaten en me veel mooie momenten bezorgd!! Den S zal dus nog regelmatig van stal blijven komen! De overstap naar de grote wielen zal nog de "grootste" aanpassingen worden maar als je iedereen en de kleine testrit mag geloven belooft dit niets dan goed! Vanaf begin maart zal ze dus thuis te bezoeken zijn (enkel op afspraak), er zal de eerste weken vooral nog gerust worden! Cadeautip; pedalen, bidonhouders of barends of kleine bijdrage op zeemvelreking....

Astemblief!!! Kwijlen mag...