Etappe 1: KudowaZdrój(pol) – Králíky (Cze)

De eerste echte etappe. Na de moeilijke start van gisteren was er toch een beetje twijfel in de benen geslopen. We stonden ergens achteraan het pak en besloten toch redelijk stevig te starten om zo mogelijke opstoppingen te vermijden op de eerste, lange klim. Iedereen dacht er precies zo over en echt veel plaatsen konden we niet direct goed maken. 

Na een goede 10km moesten we ne meter of 200 door een rivier ploeteren en we kregen al snel in’t snuitje dat dit wel eens ne pittige meerdaagse zou kunnen worden. Het werd de langste etappe van de week waarin we 91km reden met 2200Hm. We waren 4u54’ onderweg en stegen in het klassement naar een 6^e plek. Het gevoel bij mij was weer helemaal terug, zeker wetende dat in een meerdaagse de eerste dag m’n slechtste is. We kwamen aan in Tsjechië. De zon was echt volop aan het geven en de recup aan de Mobil verliep dan ook super! Ons vader had met twee andere Belgische Mobils een plekkie gevonden en met deze mannen, samen met de Domen brothers werd het al snel gezellig!

De Proloog!!

Zondag was het droog en tegen de tijd dat we moesten vertrekken was de zon zelfs af en toe van de partij! Om 12u vertrokken we samen met de Domen brothers voor een opwarming en laatste parcours verkenning! Het parcours verliep uiteraard volledig anders dan wij hadden gedacht en vooral een pak pittiger dan wij dachten. Na 1,5km steil klimmen een eerste looppassage van een 50m, niet te rijden, te steil en te glibberig door de voorbije regendagen… Na 3kilometer ontbraken de pijlen en daar stonden we dan. Met een paar Poolse en Deense jongens zochten we nog naar een mogelijk parcours maar echter zonder succes. Om 13u30, een half uur voor de start kwam er toch iemand (lichtjes gestresseerd) met een quad nog wat pijlen hangen. Helaas geen volledige parcours verkenning maar het mocht duidelijk zijn, pittig zou het worden. Om 14u06 werden wij opgang geschoten voor onze proloog. Roeffel den hartslag de lucht in en gaan. Na 3km (van de 9) voelde ik al dat ik te snel gestart was, den hartslag zakte niet meer en de benen liepen verder vol, wa zeg ik, die liepen over! Jeroen nam de kop over en reed van mij weg. Gelukkig was het maar 9km tot de top maar ik heb daar wel serieus m’n peren gezien. De Jeroen bolde zichtbaar rustig van mij weg en ik kon geen kracht op de pedalen zetten. Er “fietste” vanalles door m’n hoofd. Teveel getraind, te weinig getraind, die verdoemde koerskes van eerder in de week, de knie die ineens weer begon te sputteren… Allee een hoopje vraagtekens om een avondje over na te denken! Het was uiteraard “maar”  de proloog maar ik had er me toch meer van voorgesteld. De Jeroen was duidelijk den betere en genoot terecht van sterkste Schroyen op ne velo te zijn. In de uitslag stranden we op een 8^ste plek in onze categorie, we reden 38’35” en ik had een HrAv van 179 (eigenlijk constant in’t rood dus) bijna 9km en 540Hm…   

Polen, here we come!!

Donderdag 19juli was het dan zover, het vertrek naar Polen!! Den brothar oppikken, ons vader stond uiteraard al te popelen in z’n garage en welle weg! Een eerste tussenstop in Eindhoven opzoek naar remblokken voor m’n magurakes! Met drie reserve paartjes werd de tocht richting Kudwazdroy verder gezet. ’s Avonds besloten we een tussenstop te maken in Dresden (D) om dan vrijdag het laatste stuk relaxed te kunnen afleggen. De start zou pas zondag gegeven worden en er was geen reden om perse in één ruk te rijden. Op de parking van een bekende hamburger keten sliepen we ons eerste nachtje uit!

 ’s Morgens boeltje pakken en wij verder… Bij het binnen bollen van Kudowazdroy viel ons de gezelligheid en grote van deze stad op, ik had het me anders voorgesteld en duidelijk ten onrechte. We besloten de eerste dagen op een camping te gaan staan om zo toch iets relaxter naar zondag toe te kunnen leven. Ik deed vrijdag middag al direct een klein toertje om de staat van de benen en den ondergrond al eens aan te voelen… In het zonnetje was het zalig bollen, af en toe glibberig maar mooi! Ik ging uiteraard opzoek naar het parcours voor de proloog van zondag, dacht af en toe op het juiste traject te zitten maar bolde rustig over de baan terug binnen. 

Verder in de namiddag begon het anders vlotjes te regenen, eigenlijk regende het heel de nacht. We dachten dat de proloog van zondag al direct een natte bedoeling zou gaan worden en dat was ook wat de meteovista in België ons beloofd had.

Zaterdag morgen was het echter terug droog en deden de Jeroen en ikke samen een poging de proloog verder te ontdekken. We dachten iets gevonden te hebben dat wel op de proloog zou kunnen trekken en een kleine drie uurkes bolden we wat rond, nog steeds droog! ’s Avonds pikten we in het dorp onze startnummers op en ook de Domens bolden Polen binnen. Nog ne warme choco met de mannen en dan op tijd de nest in! Morgen D-day…

Koersdagen in Zandvliet...

Maandag en dinsdag 16&17 juli werden in Zandvliet de jaarlijkse kermiskoerskes gereden. We waren van vrijdag terug thuis van ons Italië tripke en de zware trainingen die daar gedaan werden zaten maandag nog duidelijk in de benen. Het vernieuwde parcours was duidelijk zwaarder dan voorheen en op de kasseien van de Conterscherp werd er elke ronde serieus geknokt. Maandag waren tevens de weergoden ons weer eens vergeten en in de regen werden de rondjes afgehaspeld! Ik wilde absoluut geen risico nemen op de natte kasseien en zo Polen in gevaar te brengen. De vermoeide benen liepen sneller dan verwacht vol en een spurtje diende zich aan... Uiteindelijk werd ik 4e achter een paar sterke beren!

Dinsdag, in de tang bij de Klievers

Dinsdag werd er door de verschillende polderploegen een koerske gereden voor het goede doel. Opnieuw over de kasseien en iedereen wist wat er te doen stond. Zien dat je van de eerste ronde mee bent en recht blijven. Na 2 ronden reden we met 9 weg. Ik als enige "Piper", 4 polderklievers, drie spartanen en nog ne "einzelganger". De sterke ploegen en de kasseien deden weer hun werk en met krampen moest ik de laatste ronde in... Sprinten zat er niet meer in, nog even doen alsof en dan binnen bollen, weer niks! Al bij al gezien vielen deze twee dagen best mee! Niet gevallen en twee keer mee in "de ontsnapping"! Hopelijk recupereren de benen nog wat verder van Italië en kan ik uitgerust in Polen starten. Donderdag vertrekken we naar Polen!!

Dag 12, de laatste....

Yep, het zit erop!! Het beste is er duidelijk af, den hartslag wil niet meer echt omhoog en de terugreis zit duidelijk al in het hoofd. De mobil werd 's morgens al van de camping gereden en we vetrokken voor een laatste maal het dorpje uit. Den eerste klim maakte al direct duidelijk dat het beste er echt wel af was... We reden uiteindelijk toch nog een mooi ritje bijeen. Een dikke 5u30 reden we, 120km en 2700Hm. Alweer een best stevig tochtje om af te sluiten. Terug aan de mobil, een hapke eten, douchke pakken en wij weg... Home sweet home. Donderdag reden we al een heel stukje en vrijdag voormiddag kwamen we het regenachtige zandvliet terug binnen gebold... 

Uiteindelijk deden we dit verlofke een dikke 1100Km met daarin 25000Hm, we hebben van het zonnetje genoten want in Polen geven ze voorlopig niet veel goeds wat het weer betreft... We zullen wel zien!!!

Dag 11

Vandaag gefietst, neje da meende nie!! Schoon luske met een pittig blokske van ne km of 10 klimmen tegen de max. Even testen wat er nog van jus in de benen zit, al bij al nog goed gezien het reeds geleverde werk. O ja, vandaag op een stuk off-road nog lek gereden verdekke!! Gegevens van de dag, in het zadel, just 5uur, 105km, 2550Hm… 3 uur op’t strand, 10 minuten in’t water, 150 meter langs ’t strand gewandeld, 10’ in de winkel, 30’ aan den BBQ, 2 uur in mijne relaxer, 2 douchkes… Iet vergeten, yep… Twee keer gescheten!! Morgen de laatste, snik snok!

Dag 10: Cinque Terre

De rit van gisteren zat duidelijk weer wa in de benen dus besloten we een rit van rond de 4à5 uur te doen Aangezien we hier in het nationaalpark "Cinque Terre" zitten moesten we toch zeker die 5 parels eens met de fiets verkennen! Eigenlijk komt het er op neer dat we 5 maal naar zeeniveau moeten en dan telkens terug omhoog om het volgende dorp te bereiken... Een heel mooi ritje langs de mooiste kustweg die ik eigenlijk ooit heb gedaan was het resultaat. Het gebied is zodanig ontoegankelijk dat het grote publiek er precies een beetje weg blijft, of misschien is het toch niet zo gekend? In alle geval zagen we een paar "postkaartjes" van dorpjes en deden we een mooi ritje!!

We waren 4u45 aan het trappen, deden 90km en 2500Hm. Kort na de middag kwamen we terug aan de Mobil aan. We besloten op den trein te springen richting Piza. Den toren gaan bekijken, vaststellen dat da ding echt wel serieus scheef staat en dat 1000 Chinezen die proberen terug recht te duwen. Na nog nog ne piza te hebben binnen gespeeld den trein terug op richting Levanto. Om 22u45 lagen we alweer in ons nestje te ronken… Pittig dagje!