Duathlon Watertoren...

Na Kasterlee werden ook traditie getrouw de latten aangebonden. Een heerlijk skiverlofke tijdens de jaarwisseling daar wil ik altijd wel voor tekenen. Na deze kleine "hoogtestage" pikte ik rustig de draad terug op en haalde opnieuw regelmatig de loopsloefkes van stal. Het oprichten van VZW de polderklievers vraagt veel tijd maar die geef ik graag... Ik steek wat nieuwe lussen ineen om met de boys de polder wat verder te verkennen en doe deze dan regelmatig met de fiets om een ultieme test te doen... We pikken in Bredene een strandrace mee met een paar mannen van den RABC, de Pat van Stappen en de Johan. Jef komt mee vanuit de polder en we maken er een mooi, pittig duurtrainingske van. Wegens technische problemen bij mijn transalp buddy staan we niet in de uitslag. De weekjes kabbelen in een razend tempo voorbij. Het is dan ook snel maart en ik ben ingeschreven voor den Duathlon aan de watertoren in Berendrecht. We zijn met de Klievers inmiddels ook zondag ritten aan het doen en ik pik deze eerst mee in de voormiddag. Even over huis, de zon daar achterlaten en in gietende regen naar de start van de Duathlon. 4km lopen, de wisselzone in en dan 25km MTB'en over  bekend terrein. In deze 25 wordt ik door een ongelooflijke dwaas onderuit geknikkerd en krijg hierbij een stuur vol in de hamstrings geparkeerd. Ik ben niet snel kwaad maar van zo een gasten wordt ik absoluut zot!! In de modder, in de koude en met ne zere poot zet ik m'n weg verder. Je bent gestart dus finishen is de boodschap. Het stopt niet meer met regenen en ik ben echt content dat ik terug mag beginnen lopen... Dit gaat nog redelijk, gezien het akkefietje van weleer en rij na den arrivé lekker snel naar huis voor een warm douchke... uitslag:39ste en 8ste master... 1u48 onderweg geweest. Genen topper maar ook gene flopper...
Het is nu herstellen van het Hamstringske en dan op naar Paris voor de marathon...

kasterlee

December... das de maand van Kasterlee. De looptrainingen werden weer serieus opgetrokken en de laatste weken voor de hel waren best pittig! Zaterdag vertrokken den Bram en ikke alvast richting Kasterlee om daar rustig in de mobil ons laatste nachtje door te brengen. Zondag was het vroeg uit de veren! 8u starten, das 5u30 de wekker. Eten, drinken, fietsje naar de wissel zone, extra kleding in de wissel zone... stillaan een routine daar in de sporthal. Het weer was de voorbije dagen erg zacht en droog geweest, het zou wel een snelle editie kunnen worden. Vorig jaar werd ik 15e, een super prestatie. Evenaren zou heel moeilijk zijn, in de buurt blijven zou erg mooi zijn. De eerste 15km lopen gaan echt super snel maar het gevoel is goed. Na 1u02' ben ik terug binnen, als dat maar nut hard is geweest... . Vestimentair moet er niet te veel veranderd worden, een snelle wissel en fietsje op.  voor mij zie ik een mooi groepje rijden, ik duw de gas even in en kan aansluiten. Die mannen komen op dreef en ik moet alle zeilen bij zetten om in het wiel te blijven op de stukken dat het gaat. Op technische passages gaat het me beter af, helaas is Kasterlee een snel parcours... het is bij momenten harken. Eigenlijk eet ik te weinig, dat heeft ook Vicky in de gaten aan de kant. Ze probeert me vanallles toe te steken maar het hoge tempo doet me vergeten tijd te nemen om het zo nodige proviand binnen te steken. Na 65 km hebben we een gemiddelde snelheid van bijna 29km/h! Off road... het groepje begint uiteen te vallen. Ook ik kom alleen te zitten na een hapering bij een inhaal maneuvre. Ik krijg het gaatje niet meer dicht en laat de resten van het groepje van me weg rijden. Nog dik 40 km, even herbronnen en energie proberen te sparen. Het maagje weet ondertussen hoe laat het is en ik krijg niet genoeg binnen. Honger is er niet maar ik zou eigenlijk meer moeten eten! Ik kan voor de rest een vrij mooi tempo onderhouden en raap nog steeds wat volk op. Alles moet uiteraard beginnen wanneer ik terug de wisselzone buiten kom en aan de afsluitende 30 km loop moet beginnen. De Jef is begeleider van dienst en pikt aan.  De eerste 15km ca va nog, maar eens ik in de tweede lus kom is het eigenlijk op... de benen willen niet meer en het maagje al zeker niet meer! Toemme, waar ik vorig jaar nog kon versnellen en het verschil maken moet ik nu passen! Het is afzien tot op de rode loper. Uiteindelijk ben ik 7u27 onderweg geweest, een pittige dobber! Conclusie, misschien te pittig gestart en zeker te weinig gegeten en gedronken... eigenlijk een beginners fout! Achteraf is het uiteraard makkelijk praten!!

Raid des sources, Chimay...

Op 7 augustus werd in Chimay de raid des sources georganiseerd. Met de mobil trokken Vicky en ik voor een weekendje die richting uit. We stonden eerst aan nachtje aan de "Lac de l'eau d'huere" waar we zaterdag een heerlijk fietstochtje deden rond het meer. We trokken in de namiddag richting het bezoekerscentrum van Chimay. Heerlijk terrasjes weer en een heel leuke kaart. Een kleine degustatie van de biertjes, kazen en ballen van Chimay, niet de ideale voorbereiding maar wel erg gezellig! 'S avonds zagen we Greg van Avermaet olympisch kampioen worden, knap! Zondag was het vroeg dag. Een vrije start dus geen gedoe... het parcours lag er al bij al redelijk goed bij, de benen draaiden niet super maar het was wel genieten op de velo! af en toe zitten er bekende stukken in het parcours en weet ik wat er gaat komen. Op een splitsing na goed 69km blijken er geen pijlen meer te hangen... er staan er reeds twee te draaien en die weten het ook niet meer. Weinig sporen te bespeuren hier op de schrotter en we nemen uiteraard de verkeerde afslag! Na enkel km valt de frank dat we verkeerd zitten en keren op onze stappen terug, kostbare tijd blijft daar liggen natuurlijk! De rest van het parcours geeft gelukkig geen problemen meer en na goed 5u10' ben ik terug aan de mobil! Zevende plek algemeen. Niet slecht, leuke marathon en een heel leuk weekend! Meer moet dat niet zijn!

Saarschleiffen mtb

Zondag 31 juli stond ik aan de start van de 100km lange mtb marathon doorheen het zeer mooie Saarse landschap. Net in Duitsland, vlak achter Luxemburg, waar Moesel en Saar samen komen, vlak bij Schengen (van het bekende akkoord) een heel mooi stukje Duitsland  op 300km van Zandvliet. Ik vertrok pas zaterdag avond en de mobil werd ingeruild voor den otto van madam. Zetels plat, een slaapzakje, een terma restje, ne sportzak vol proviand en ne koelbox. Alles past netjes in dat bakkie en karren maar. Een kleine drie uurtjes later sta ik in het kleine Orscholz tussen de andere mobils in het bos. De start is pas om 9u30 en dat geeft me alle tijd om rustig te ontbijten, me alvast te verplaatsen richting douches en spuitstand en me klaar te maken voor de start. Nummertje afhalen, sanitaire stop, aankleden... Een zee van tijd! Uiteindelijk is het dan 9u30 en worden zo een 150 man op het parcours los gelaten. Ik start uiteraard zonder licentie en moet tevreden zijn met een plekke tussen de "normale" mensen, hier weinig of geen zenuwachtig gedoe. Vanaf de start zie ik uiteraard de mooie groepjes

vertrekken. De eerste 8 kilometer gaan eigenlijk in steigende lijn. In de open stukken staat de wind bovendien in het nadeel en ik kom snel alleen te zitten. Te snel eigenlijk... Na een eerste technische afdaling komt er een vrij lang tussen stuk dat heel zoetjes oploopt, een groepje had ideaal geweest. Wachten op een achterliggend groepje is helemaal geen optie dus rijden maar. Na 15 km krijgen we een eerste mooie, pittige klim voor de wielen. Ik kan een mooi tempo ontwikkelen en kan al wat volk oprapen. Atijd goed voor de moral. De afdaling die volgt is redelijk snel. De organisatie heeft duidelijk z'n best gedaan om een zo technisch mogelijk parcours uit te stippelen en we worden af en toe op een slinger passage door het bos getrakteerd. Langs het water rijden we naar de volgende opeenvolging van knikken. De benen voelen niet super aan, het maagje wil nog niet echt mee. Ik besluit iets van de gas te minderen en alles rustiger de tijd geven een goed gevoel te vinden. Ik sluit aan bij twee boys en blijf daar een hele poos zitten. Na de tweede bevoorrading komen we weer op een vlakker stuk langs het water. Ik weet van een vorige editie dat er zo dadelijk een erg pittige klim aankomt. Op de klim kan ik de twee boys lossen en ik krijg zowaar een beter gevoel! Het is op en af tot aan de  passage aan de finish. De gas gaat open... Vanaf kilometer 60 doen we eigenlijk een tweede, zelfde lus. Er is hier en daar een stukje weggelaten wat ons uiteindelijk op 98km zal brengen. Het gevoel is ondertussen helemaal omgeslagen, power in de benen en een maag die z'n werk doet. Ik raap nu constant volk op en kan ze ook terug achterlaten. Altijd goed voor het kopje. De klimmen gaan vlotter dan de eerste passage, iets wat niet bij iedereen het geval is blijkbaar.

Weten wat er komt is een voordeel en op gepaste tijden wordt de nodige proviant opgeslagen. Ik ben slechts aan 1 bevoorrading gestopt om de bidonnen te vullen. Af en toe een beker aangepakt maar tegen het einde begin ik toch een beetje "droog" te lopen. Ik krijg nog twee kleppers in het vizier maar in een technische passage moet ik ze terug laten gaan. M'n voorrem heeft het een beetje begeven en ik probeer zonder valpartijen de finish te halen. Ik eindig in 4u37 op een 19plek algemeen en 7e in mijn categorie. Snel douchen en wegwezen... Saarscleiffen is een mooie marathon, geen typische snelle duitser maar een pittige tocht met enkele zeer mooie passages.

Bijschrift toevoegen



Finishen aub... Rit 7: Trento - Arco

Vandaag de laatste... Na het debacle van gisteren vandaag vraagtekens?? Kan de schnitzel voor wonderen zorgen zoals de steak en het glas wijn ooit Floid Landis nieuwe "vleugels" gaf?? Een beetje gelaten staan we in de box, gefocused op plek 15. We worden alweer onder begeleiding de stad uitgereden en daar is het meteen bingo. Een erg steile opener, alweer asfalt. Het duurt een tijdje en we kunnen eigenlijk best een mooi tempo ontwikkelen. De opener is lang vandaag, in bijna 25 klimmen moeten we 1500Hm overwinnen. Op de iets vlakkere stukken heeft Jeroen het opnieuw moeilijk en we proberen de boel niet definitief op te blazen. Het regent eigenlijk van  kort na de start, gelukkig is 1700m het hoogste punt vandaag en is daar de temperatuur nog redelijk. Aan de bevoorrading stop ik voor de bidonnen en m'n regen vestje. Boven is het erg winderig en toch best fris. De laatste knik is bijzonder steil en vraagt veel van den broeder. Op een smal pad vol stenen en wat beton trekken we ons naar boven. Van de vleugels van de eerste 4 dagen is geen sprake meer, damn! De afdaling die volgt begint bijzonder technisch. Door de regen is het bovendien spekglad op sommige passage's en dit brengt Jeroen van de kaart. Hij duikt een paar keer den decor in, gelukkig zonder erg! De schrotter die volgt is snel, koud, nat en gevaarlijk. We doen ons best veilig beneden te geraken. Nog 20km richting finish. De laatste Enduro Challenge begint met een mooie klim en gaat al snel over in een bij momenten levensgevaarlijke afdaling. Afstappen doet bijna iedereen en het blijft opletten om hier niet de finisher medaille kwijt te spelen. De laatste 8km gaan in bijna vlakke lijn richting Arco. We rijden door de wijnvelden en ook hier is het glibberig. Het blijft regenen tot op de meet. Moe en nat komen we met een gemengd gevoel over de meet. Uiteraard is de transalp uitrijden een mega prestatie! De eerste 4 dagen waren super, een pechdag en dan nog twee mindere dagen brengt ons uiteindelijk op een 15e plek bij de masters. We hadden graag in de top 10 gestaan maar het is nu eenmaal niet zo. Iedere finisher heeft hier z'n eigen verhaal. Pech, goede dagen en mindere dagen, waar die dagen liggen is voor iedereen anders. Mentaal is het leuker om sterker te finishen dan te starten. Maar 7 dagen achtereen top presteren is niet simpel! Chapeau voor den broeder, sorry voor het afzien, merci voor het volgen!! Chapeau voor ons vader die niet alleen de mobil telkens op een top locatie (zonder brokken) wist neer te zetten maar ondertussen op z'n velooke nog even de Stelvio en de Gavia aan z'n palmares wist toe te voegen!

Resultaten Transalp 2016

The day after, day 6. Mezzana - Trento

Na de baaldag van gisteren stonden we vast beraden aan de start om terug enkele plaatsten op te schuiven en te laten zien dat we door pech terug geslagen zijn. Gisteren regende het een eerste maal hevig na de finish en vandaag zit er voldoende zuurstof in de lucht. We worden om 9u opgang gebracht in een geneutraliseerd stuk van maar liefst 12 km! Een aflopend fietspad brengt de zenuwachtige meute naar de voet van de straffe openingsklim. Bovendien besluiten de toppers heel het pak te laten stoppen voor een plas pauze!! Nooit mee gemaakt, maar ja daarom zijn het toppers zeker. Vanaf we losgelaten worden is het harken bij den broeder, hij heeft z'n benen in Mezzana vergeten en we moeten veel "schoon" volk laten gaan. De klim is lang en we proberen er het beste van te maken. De laatste kilometers zijn opnieuw erg zwaar en we moeten zelfs af en toe van de fiets wegens te steil, te technisch of een combinatie van beide! Aan de eerste bevoorrading stop ik en laat de nodige previant in. We duiken in een technische afdaling naar beneden. De 30 volgende kilometers zijn eigenlijk erg mooi en hier zou tempo gemaakt moeten worden. Maar het draait niet en het ziet er niet naar uit dat het draaien gaat. Op enkele zacht oplopende asfalt kilometers is het duidelijk, no power. In de "tunnel of Tèrres" die volgt (2,5km door den berg ipv er over) gaat het licht letterlijk en figuurlijk definitief uit. 't Is passen vandaag en we moeten nog een eind. Het pad blijft glooien richting laatste klim. De vertical ride is alweer een mooi stuk off road en vrij technisch voor den ene genieten voor den andere een marteling. We rijden nog een stukje naar beneden en klimmen de laatste kilometers over de baan richting top. We duiken naar beneden. Duiken is het goede woord want in deze erg technische passage zit voor ons een wandel stuk van enkele 100meters. Bij het begin van deze passage komt Jeroen nog ten val. Twee bidon houders en wat vel op z'n knie minder vervolgen we onze weg... Stom stom stom, het kan snel gebeurd zijn. Voor het geval de veer nog niet gebroken was is ze dat nu zeker. We moeten nog enkele vlakke kilometers over bruggen. Het tempo zakt verder weg, we worden nog door enkele ploegen gepakt en bollen rustig verder. De laatste 8km verlopen terug geneutraliseerd over de baan richting Trento. De dreigende lucht trekt verder dicht en het gerommel komt niet alleen van de Jeroen z'n maag. We krijgen een tweede koude douche vandaag en bollen kleddernat het historische centrum van Trento binnen.  We kregen vandaag een dreun! We reden als 22! master over de meet en bleven (wonderwel) nog steeds op een 14e plek in het algemeen hangen master klassement hangen. 's Avonds werd er geen pasta genuttigd maar in het centrum werd een leuk resto uitgezocht en was het frit/wienerschnitzel voor den broeder en wat heerlijke gnocchi voor den deze. Een glaasje wijn mag niet ontbreken, het is nog steeds vakantie hé!! Benieuwd of dat dit de batterij terug kan opladen voor morgen de laatste...

  

Queen stage: Bormio - Mezzana

Vandaag staat de top-etappe op het programma. 88km en 3100hm. Vanaf de start klimmen we eerst off road en daarna over de weg richting "passo gavia". We starten goed en er lijkt op het eerste zicht geen vuiltje aan de lucht. We komen op de eerste off road stukken en plots begint de linker trapper van Jeroen te blokkeren. Het zal toch nie waar zijn zeker. Het lager in de trapper zit blijkbaar vast en zo komt de trapper uit de crank arm ipv mee rond te draaien. Lap! Ff nadenken... Ik besluit om Jeroen verder op mijn fiets te laten rijden. Het zadel wat laten zakken en hij kan verder. Ik draai de pedaal terug in de arm en probeer het lager wat los te krijgen. Het lijkt te lukken. Terug op pad. Niet veel later draait het pedaal weer vast en opnieuw moet ik stoppen, het pedaal van m'n schoen halen, der in draaien en weer verder. In stamp wat op het pedaal, probeer achteruit het pedaal terug in de arm te draaien, allee van alles. Het lijkt erop dat na verloop van tijd het lager helemaal de geest geeft en ik redelijk normaal kan rijden. Het is alles geven om halverwege de Gavia terug bij Jeroen aan te sluiten. De schade lijkt voorlopig beperkt te zijn gebleven. Aan de bevoorrading kan ik nog de bidonnen vullen en terug tot bij de Jeroen te rijden. Niet veel later slaat de miserie helemaal toe. De trapper begeeft en valt volledig uiteen!! Enkel het kleine asje wat in de traparm draait zit er nog. Dees is wel ff serieus balen! Ik geef Jeroen z'n bidon mee en zeg dat'm gewoon moet blijven rijden. Ik heb ondertussen al aan "duzend" man om een eventuele reserve trapper gevraagd maar "uiteraard" heeft niemand van al de mechaniekers en volgers langs de weg er iemand een bij. Ik besluit gewoon door te rijden. De afdaling van de Gavia maakt al snel duidelijk dat het niet evident zal zijn. De afdaling is bijzonder technisch en op één pedaal helemaal gevaarlijk! Het lukt me op enkele kleine schuivers na om redelijk heelhuids beneden te komen. Tijdens een schuiver waar ik van de fiets moet blijkt m'n gps weg te zijn! Ik zoek een paar minuten in de ronde maar uiteraard niets te zien. Aan de mensen die passeren vraag ik of ze toevallig... Uiteraard zonder succes! Alweer een beetje lichter besluit ik m'n weg maar voort te zetten. Op de volgend klim kan ik terug bij Jeroen aansluiten. Het heeft me echter veel krachten gekost en hoop niet tegen de gekende hamer man te rijden... Over de "alta via camuna" rijden we richting "passo Tonale". Het is hier eigenlijk best mooi maar alle concentratie gaat naar het parcours. Ik kan niet springen en moet uiterst voorzichtig zijn mezelf en de banden van meer pech en miserie te besparen. Ondertussen gaat de gas waar mogelijk vol open. Het laatste uur gaat eigenlijk in volledig dalende lijn richting finish. We knallen er serieus op los. Zonder pedaal, eigenlijk te zot maar ja... Plots vliegt de melk rond m'n oren! Lek!! Kan er ook wel bij. Het gat is te groot en de melk krijgt de lek niet dicht. Binnen band steken, alweer tijdsverlies! Nieuwe band, hopla wij verder. 5km verder een serieuze knal, opnieuw lek!! Er zijn van die dagen zeker! De scheur in de buitenband is zo groot dat de hele flank open ligt. We steken een gelletje verpakking tussen binnen en buiten band en blazen de band voorzichtig terug op. Minuten verstrijken, ploegjes passeren! We bollen de laatste 7km voorzichtig binnen, als de band weer knalt is het wandelen! Uiteraard tuimelen we in het klassement een paar serieuze plekken terug, maar er zijn altijd ergere dingen... Mentaal krijg ik wel een dreun, alsook lichamelijk... De pedaalridder is z'n trappers even kwijt. Tol van de dag: een verkrampte voet, een geforceerd rechter been, ne gps minder en een paar kneuzingen van slippertjes her en der... Bwa moet kunnen. Alles is ondertussen terug opgelapt en we hopen morgen terug ten volle te kunnen rijden en hopelijk met minde pech bedeeld te worden. Altijd een verassing zo een Mtb ritje...